บทที่ 31

         

ในช่วงค่ำแทนไทและพันไมล์ก็ได้เดินทางตามมาสมทบกับชีคอัมราน ท่านหัวหน้าเผ่าซาเนียทราบเรื่องนี้ จึงได้เชื้อเชิญสองอาคันตุกะให้มาร่วมงานเลี้ยงในครั้งนี้ด้วย

            งานเลี้ยงต้อนรับเป็นไปอย่างเรียบง่าย แต่ทว่าอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและความประทับใจ มีการแสดงต่างๆ มากมายที่ทางหัวหน้าเผ่าซาเนียได้จัดเตรียมมา เพื่อสร้างความเพลิดเพลินใจให้กับชีคอัมรานและคณะผู้ติดตาม อีกทั้งยังมีอาหารมากมายให้เลือก พันไมล์อยู่ร่วมงานได้สักพักก็ลุกเดินออกมาสูดอากาศด้านนอกเพียงลำพัง

            “คุณพายมายืนทำอะไรตรงนี้ครับ”

            พันไมล์หันไปมองยังทิศทางของเสียงนั้น เธอพบยะห์ซินกำลังเดินตรงเข้ามาหาเธอ

            “ออกมาสูดอากาศด้านนอกค่ะ”

            "กลับเข้าไปข้างในดีกว่าไหมครับ"

            พันไมล์ยิ้ม ตอบน้ำเสียงกลั้นหัวเราะว่า "ทำไมคะ กลัวพวกนั้นจะย้อนกลับมาอีกหรือคะ"

            "ความปลอดภัยของทุกคนคือหน้าที่ของผมครับ" ยะห์ซินตอบเสียงขรึม

            "ฉันเข้าใจค่ะ...แต่คืนนี้พระจันทร์สวย คุณยะห์ซินมาชื่นชมด้วยกันสิคะ" พันไมล์เอ่ยชวน

            ยะห์ซินเงยหน้ามองโคมไฟดวงโตสีขาวนวลที่กระจ่างอยู่บนท้องฟ้า

            "คงเพราะใกล้วันบุหลันโซฮาแล้ว...ดวงจันทร์ถึงได้กลมและโตขนาดนี้"

            พันไมล์หันกลับมามององค์รักษ์หนุ่มสะดุดหูกับคำพูดของเขา "วันบุหลันโซฮา...คือวันอะไรหรือคะ"

            ยะห์ซินหัวเราะ "ไม่มีอะไรครับ คุณพายอย่าไปสนใจเลยนะครับ”

            พันไมล์ถอนใจ "ฉันเห็นคุณยะห์ซินและคุณหมอวาคิม สนุกกับงานเลี้ยงคืนนี้แล้ว อดคิดถึงคุณจาบรินไม่ได้เลยค่ะ"

            “ที่คุณจาบรินต้องโดนลงโทษแบบนี้ ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเองค่ะ”

            "ไม่ต้องกังวลหรอกครับคุณพาย พวกเราถูกฝึกให้อดทนกับความลำบากจนชิน อันที่จริงไปอยู่ที่กรมปศุสัตว์ก็ไม่ลำบากอะไรนักหรอกครับ ออกจะสบายเกินไปด้วยซ้ำ" ยะห์ซินหัวเราะ "แต่จาบรินคงหงุดหงิดพิลึก เพราะเขาไม่ถนัดดูแลสัตว์ ถนัดแต่จับปืนมากกว่า"

            “ถ้าฉันไม่ดึงดันเอาแต่ใจตัวเอง และยอมฟังคำทัดทานของเขา เรื่องทั้งหมดนี้ก็คงจะไม่เกิดขึ้น"

            “ไม่เกี่ยวกันหรอกครับ จาบรินเขารู้ดีอยู่แล้วว่าจะมีผลตามมาอย่างไร หากเขาฝ่าฝืนคำสั่งท่านชีค จาบรินเองก็ไม่เคยโทษว่าเรื่องนี้เป็นความผิดของคุณพาย คุณพายก็อย่าคิดมากเลยนะครับ”

            แม้ว่ายะห์ซินจะพยายามพูดเพื่อให้เธอสบายใจ แต่มันก็ไม่ค่อยจะได้ผลเท่าไรนัก

            "ถึงอย่างนั้นก็เถอะค่ะ ฉันไม่ได้เรื่องจริงๆ ชอบทำให้คนอื่นเดือดร้อนอยู่เรื่อย”

            ยะห์ซินยิ้มให้กำลังใจ เมื่อเห็นหญิงสาวมีสีหน้าสำนึกผิด องค์รักษ์หนุ่มยืนชมจันทร์เป็นเพื่อนหญิงสาวเงียบๆ แทนที่จะเอ่ยคำปลอบใจอะไรออกไปตามนิสัยคนพูดน้อย

            พันไมล์เงยหน้ายืนมองพระจันทร์ ใจก็หวนคิดถึงผลการกระทำของตัวเอง การที่เธอดื้อรั้นเอาแต่ความคิดของตัวเองเป็นใหญ่ มันสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นแค่ไหน

            "ดึกแล้วครับคุณพาย ข้างนอกอันตราย เรากลับเข้าไปข้างในดีกว่า"

            ยะห์ซินเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าได้เวลาพอสมควรแล้ว

            "อีกสักครู่นะคะ..."

            พระจันทร์ทำให้พันไมล์นึกถึงองค์เทพีรีฮานน่า รวมไปถึงคำพูดที่ยังคงเป็นปริศนาที่เทพองค์นั้นทิ้งไว้ให้ เธอเกือบจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว แต่จู่ๆ คำพูดของพระนางก็กลับมาดังก้องอยู่ในหัวของเธออีกครั้ง

            ‘เราจะให้เจ้าตามที่ขอ และจะมอบสิ่งที่มีค่าอย่างหนึ่งให้กับเจ้าด้วย’

            และนั่นทำให้พันไมล์พยายามที่จะคิดหาคำตอบ ว่าอะไรคือสิ่งที่มีค่าที่พระนางจะมอบให้กับเธอ แต่คิดเท่าไรก็คิดไม่ออก ได้แต่ภาวนาอยู่ในใจเพื่อขอให้พระนางมาไขปริศนานี้ให้เธอ

            ก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปด้านในพร้อมกับยะห์ซิน พันไมล์เงยหน้ามองพระจันทร์เป็นครั้งสุดท้าย และอธิฐานขอให้องค์เทพีรีฮานน่าปกป้องคุ้มครองจาบรินด้วย

            เช้าวันต่อมาก่อนที่ชีคอัมรานและสองอาคันตุกะ จะมากล่าวลาท่านผู้นำซาเนียและภริยา เพื่อจะออกเดินทางมุ่งหน้าไปที่เผ่าเฮฌามา ทุกคนต่างก็กำลังจัดเตรียมทุกอย่าง ให้พร้อมสำหรับการเดินทางในครั้งนี้ และแม้ว่าเช้านี้พันไมล์จะตื่นนอนเร็วกว่าปกติ เพื่อที่จะไปดูแลชีคหนุ่มตามหน้าที่ แต่ก็ยังเร็วไม่พอ

            หลังจากที่เคยไปจ๊ะเอ๋ซิกแพคของเขาในครั้งที่แล้ว พันไมล์จึงพยายามหลีกเลี่ยงที่จะเข้ามาพบตัวเป็นๆ ของเขาในสภาพนั้นอีก ในระยะหลังเธอจึงกะเวลาได้แม่นยำขึ้น แต่ไม่ใช่ในเช้าวันนี้

            เพราะเมื่อเดินเข้าไปภายในกระโจม สายตาของพันไมล์ก็ปะทะเข้ากับแผงอกเปลือย ที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ ความตกใจทำให้เธอรีบหันหลังกลับ หลับตาปี๋โดยอัตโนมัติ หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงราวกับมีคนมารัวกลองอยู่ในอก สองแก้มร้อนวูบวาบ

            ‘เผ่น หรือ อยู่...’ คือความคิดของเธอ

            ในระหว่างที่กำลังคิดสับสนไปมาอยู่นั้น เสียงทรงอำนาจก็ดังแทรกขึ้น

            “เข้ามาสิ!”

            พันไมล์กรอกตาไปมา เธอกัดริมฝีปากแน่น จำต้องเดินกลับไปหาเขาเพื่อทำตามคำสั่ง

            “อรุณสวัสดิ์ค่ะ...ท่านชีค” หญิงสาวเอ่ยพร้อมกับย่อตัวทำความเคารพ หลบสายตามองเพียงพื้นพรม

            เพราะมัวแต่ก้มหน้ามองพื้น จึงไม่เห็นรอยยิ้มขำผุดขึ้นที่มุมปากได้รูปสวยของอัมราน แต่ไม่นานก็เลือนหายคืนสู่สภาวะปกติ

            “อืม...” เขาตอบรับเสียงในลำคอ ยังยืนนิ่งมองร่างเล็กบางของพันไมล์โดยมิได้เอ่ยอะไร

            พันไมล์รู้สึกว่าอีกฝ่ายจ้องมองนิ่งนาน แต่ยังไม่ยอมเอ่ยวาจาใดใด สุดท้ายก็อดรนทนไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตสุกใสสบประสานดวงตาคมสีดำสนิท ที่ดูลึกลับน่าค้นหาและยากที่จะคาดเดาอารมณ์ความรู้สึกของเขา

            "จะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม" เขาถามขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

            พันไมล์จำใจต้องเดินเข้ามาใกล้ชีคหนุ่มอย่างไม่อาจเลี่ยงได้ เธอกลืนน้ำลายก่อนจะเงยหน้ามองเขา สองแก้มแดงปลั่ง

            "ดูเหมือนคุณจะอาบน้ำและเช็ดตัวเสร็จแล้ว ฉันขอตัวไปเก็บที่นอนนะคะ"

            ว่าแล้วก็เตรียมจะไปเก็บที่นอน เพื่อรักษาระยะห่างจากแผงอกล่ำชวนอึดอัดใจนั้น