บทที่ 33

            ทันใดนั้นเองอัมรานได้ตัดสินใจลุกขึ้นยืนตระหง่านค้ำหัวเธอ พร้อมกับรวบร่างของเธอเข้ามาบดเบียดร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขา 

            “ปล่อยนะ ปล่อยสิโว้ย ไอ้ชีคบ้า ชีคลามก ดีแต่รังแกผู้หญิงไม่มีทางสู้”

            พันไมล์ตะโกนด่าใส่หน้าเขาทันที เมื่อสัมผัสได้ถึงเรือนกายแข็งแกร่งที่ประกบติดทั้งเรือนร่าง ผู้นำบารัซไม่ใส่ใจเสียงก่นด่า และจัดการปิดปากร้ายๆ นั้นด้วยปากที่ร้ายกว่า

            เขาก้มลงจูบเธอตามอำเภอใจ พันไมล์ดิ้นรนขัดขืนโดยเอามือผลักอกเขาเต็มแรง พร้อมกับพยายามส่ายหน้าหนี แต่ไร้ผลเพราะริมฝีปากนุ่มและร้อนผ่าวของเขา ทำให้แรงต้านทานของเธอเหือดหายไปจนหมดสิ้น จุมพิตของเขาดูดดื่ม เร่าร้อน และเรียกร้องการตอบสนองจากเธอ มือเรียวบางทั้งสองข้างของพันไมล์เลิกผลักดัน และเคลื่อนขึ้นไปโอบรอบคอเขาแทน

            เมื่ออัมรานสัมผัสได้ว่าเธอเลิกดิ้นรนขัดขืน เขาจึงรั้งร่างบางของพันไมล์เข้ามากระชับชิดยิ่งขึ้น มือใหญ่เลื่อนจากสะโพกมาเกาะกุมทรวงอกงามไว้  พันไมล์สะท้านเยือก บัวงามที่ไม่เคยต้องมือชายเหมือนจะเบ่งบาน ตอบรับสัมผัสแปลกใหม่นั้นอย่างไม่อาจที่จะช่วยตัวเองได้ แต่สัมผัสร้อนผ่าวที่เกาะกุมทรวงอกคู่งาม เหมือนจะช่วยดึงรั้งสติอันเหลืออยู่น้อยนิดของพันไมล์กลับมาได้

            พันไมล์อาศัยช่วงที่เขาเผลอผลักอกกว้าง และใช้จังหวะนี้กระแทกส้นเท้าของเธอไปบนเท้าของเขาเต็มแรง ความเจ็บทำให้อัมรานปล่อยร่างบางในอ้อมแขน เมื่อได้รับอิสระพันไมล์ก็เตรียมจะชิ่งหนี แต่ก่อนจะใช้ความว่องไววิ่งออกไปจากกระโจม แรงแค้นและความอับอายทำให้เธอหยุด เพื่อหันมาตะโกนใส่หน้าเขาว่า “ไอ้โรคจิต”

            “จูบคุณเอาปากชนกับไม้กระดานยังดีซะกว่า”

            อัมรานคำราม "พันไมล์!"

          ร่างสูงใหญ่จะตามไปคว้าตัวเด็กปากร้ายมาสั่งสอนให้เข็ด แต่มีหรือที่พันไมล์จะอยู่รอให้เขามาจัดการกับเธอ ร่างบางรีบวิ่งฉิวออกไปจากกระโจมโดยไม่เหลียวหลัง

           

            ไม่ถึงชั่วโมงหลังจากพันไมล์วิ่งออกจากกระโจมชีคหนุ่ม ผู้นำบารัซก็สั่งให้ทุกคนออกเดินทางเพื่อมุ่งหน้าไปยังเผ่าเฮฌามา ซึ่งก่อนออกเดินทางชีคหนุ่มมีท่าทีเร่งรีบ

            แต่เมื่อออกเดินทางกันจริงๆ ผู้นำบารัซกลับมีคำสั่งให้หยุดพักเป็นระยะ และบ่อยผิดปกติ ทั้งที่ตอนแรกชีคอัมรานดูเหมือนต้องการที่จะเร่งรีบเดินทาง เพื่อไปให้ถึงจุดหมายโดยเร็วที่สุด ความผิดปกติที่เกิดขึ้นแม้แต่ยะห์ซินซึ่งปกติเป็นคนพูดน้อย ยังอดไม่ได้ที่จะหันมาถามวาคิม

            "วันนี้ท่านชีคของเราเป็นอะไรไปวาคิม แปลกๆ นะหรือว่าแดดจะร้อนเกิน"

            "ไม่นะ แดดร้อนจัดแบบนี้ท่านชีคคุ้นชินมาตั้งแต่เด็ก จะมาแพ้อะไรกันตอนนี้"

            ยะห์ซินปรายตามองหมอหนุ่มที่ดูเหมือนจะรับมุกของเขาไม่ทัน

            "ไอ้หมอ...นายเคยรู้อะไรบ้างไหม" ยะห์ซินถามอย่างรำคาญความบื้อของเพื่อน

            "ทำเป็นอารมณ์เสียแพ้แดดอีกคนไปได้” วาคิมหัวเราะ

            ยะห์ซินออกอาการหงุดหงิดเมื่อถูกเพื่อนล้อ "ใครว่าเราแพ้แดด...ผิวบางเป็นผู้หญิง มีแต่ท่านชีคโน่นที่แพ้ ไม่ใช่เรา"

            วาคิมหัวเราะ แล้วตอบว่า "คนที่ท่านชีคของเรากลัวว่าผิวจะเสีย น่าจะเป็นคนโน้นมากกว่า"

            แทนไทได้ยินเพื่อนรักทั้งสองคุยกันแว่วๆ จึงเดินเข้ามาสมบท

            “วันนี้ท่านชีคของพวกนายเป็นอะไร ออกเดินทางไม่เท่าไรก็สั่งพักอยู่เรื่อย”

            สององครักษ์หนุ่มหันมามองหน้ากัน ก่อนจะพร้อมใจกันตอบว่า "แพ้แดด!"

            จากนั้นก็หัวเราะทิ้งปริศนาให้เพื่อนหนุ่มชาวไทยงงเล่น แทนไทเกาศีรษะ มองเพื่อนทั้งสองด้วยความไม่เข้าใจ แต่เมื่อเหลือบไปเห็นขวดน้ำในมือของยะห์ซิน ทำให้ชายหนุ่มถามขึ้นว่า

            "นายมีน้ำแร่บารัซติดมาด้วย แต่ทำไมกลับให้พวกเรากินแต่น้ำธรรมดาวะ"

            ยะห์ซินมองขวดน้ำแร่ในมือก่อนจะตอบ "ของคนอื่น”

            หลังจากนั้นยะห์ซินก็ปลีกตัวไปหาพันไมล์ เขาส่งน้ำแร่ให้เธอ

          “น้ำครับคุณพาย”

            “ขอบคุณค่ะ” พันไมล์เอ่ยพร้อมกับยื่นมือไปรับน้ำแร่ดังกล่าวมาดื่ม

            “คุณยะห์ซินทราบได้ยังไงคะ ว่าฉันชอบดื่มน้ำแร่ชนิดนี้ แต่ก็ขอบคุณนะคะที่เตรียมมาให้”

            น้ำแร่นี้เป็นน้ำที่จาบรินนำมาให้เธอดื่ม เมื่อครั้งที่เธอเดินทางมาถึงบารัซวันแรก และเธอก็ชอบมากเป็นพิเศษ

            จาบรินเคยเล่าให้ฟังว่า น้ำแร่ที่เขานำมาให้เธอดื่มนั้น เป็นน้ำแร่บริสุทธิ์ชนิดเศษที่มีแต่เฉพาะพื้นที่ทางตอนเหนือของบารัซเท่านั้น ซึ่งขณะนี้กำลังอยู่ในช่วงของการทดลองผลิต หากสำเร็จท่านชีคจะนำออกจำหน่าย พันไมล์คาดไม่ถึงว่าจาบรินจะยังคงจำได้ และนำติดมาให้เธอโดยเฉพาะ

            “คุณพายคงต้องไปขอบคุณท่านชีคถึงจะถูกครับ เพราะท่านชีคเป็นคนสั่งให้พวกเรา จัดเตรียมน้ำแร่ชนิดนี้ติดมาด้วย”

            พันไมล์รู้สึกแปลกใจกับคำตอบของยะห์ซิน แต่ก็ไม่ได้พูดหรือถามอะไร เพราะแค่ได้ยินชื่อชีคอัมราน อารมณ์ชื่นมื่นก็ขุ่นมัวลงทันที

            "ถึงอย่างนั้นก็ต้องขอบคุณ...คุณยะห์ซินอยู่ดีค่ะ ขอบคุณนะคะ" สองหนุ่มสาวยิ้มให้กันอย่างมีไมตรี

            จากนั้นก็มีคำสั่งให้ออกเดินทางต่อ เส้นทางการเดินทางในครั้งนี้ต้องผ่านหมู่บ้านน้อยใหญ่มากมาย ทำให้พันไมล์สังเกตและเก็บข้อมูลเกี่ยวกับการใช้ชีวิตของคนทะเลทราย มันมีทั้งจุดที่เหมือนและจุดที่แตกต่างไปจากนิยายที่เธอเคยอ่าน

            การเดินทางเป็นไปอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งเดินทางมาถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่ง และตั้งอยู่ในเขตชายแดนของเผ่าเฮฌามา อัมรานจึงมีคำสั่งให้ตั้งค่ายพักแรมที่หมู่บ้านแห่งนั้น ซึ่งกำลังมีงานเลี้ยงฉลองการสิ้นสุดเทศกาลล่าสัตว์

            เมื่อพันไมล์รู้เรื่องนี้ก็อยากที่จะไปร่วมงานฉลองดังกล่าว แต่ก็ไม่มีใครยอมให้เธอไป เพราะเกรงว่าจะมีอันตรายเกิดขึ้นกับเธอ ทำให้หญิงสาวอดที่จะบ่นพึมพำออกมาไม่ได้

            “น่าเบื่อจริงๆ กะแค่จะไปร่วมงานฉลองจบเทศกาลฤดูกาลล่าสัตว์ แค่นี้ก็ยังจะห้ามกันอีก”

            “บ่นเป็นยายแก่ไปได้ ที่เขาห้ามก็เพราะเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของเรา และอย่าอุตริไปก่อเรื่องอะไรอีกล่ะเข้าใจไหมพาย”

            “เข้าใจค่ะ” เธอตอบพี่ชายด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

            แต่คนอย่างพันไมล์เมื่อตัดสินใจที่จะทำอะไรแล้วไม่มีใครมาห้ามได้หรอก เธอรอโอกาสตอนที่ทุกคนเผลอในช่วงพลบค่ำ หนีออกมาจากที่พักโดยไม่บอกใคร