บทที่ 36

            ในช่วงเวลานั้นเองฮาร์มาลได้รับรายงานจากนายทหารคนสนิทว่า คนที่ว่าจ้างให้ไปลอบสังหารชีคอัมรานนั้นได้ลงมือทำงานตามคำสั่งแล้ว พวกมันได้ทำการลอบยิงชีคหนุ่มในระยะประชิดหลายนัด และเห็นกับตาว่าเป้าหมายล้มแน่นิ่งไป

            ฮาร์มาลระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ด้วยความพึงพอใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผน เพราะถ้าไม่มีอัมรานสักคนเขาก็หมดคู่แข่งคนสำคัญ และก็ไม่ต้องคอยกังวลว่าหลานชายของเขา จะหาสร้อยประจำตัวผู้นำเผ่าพบก่อนที่เขาจะพบมัน

            “เจ้าแน่ใจนะดีนาสว่าอัมรานตายแล้วจริงๆ”

            “ผมได้รับรายงานมาแบบนั้นครับ พวกมันบอกว่าได้กระหน่ำยิงไปหลายนัดจนท่านชีคนอนแน่นิ่งไป พวกมันจึงพากันแยกย้ายกันไปหาที่กบดาน”

            “เจ้าลองไปสืบดูอีกทีสิว่า พวกมันลงมือสังหารหลานชายของข้า ได้สำเร็จตามที่พวกมันพูดไหม และถ้ามันทำได้สำเร็จตามแผนจริงเจ้าก็จัดการฆ่าปิดปากพวกมันซะ พวกมันจะได้ไม่มาสร้างปัญหาให้กับเราได้ในภายหลัง”

            “ครับ”

            ขณะที่ฮาร์มาลอยู่ตามลำพังเขาก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข เมื่อได้รับรู้ข่าวดีว่าทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่วางไว้ อีกไม่นานอำนาจทุกอย่างก็จะตกอยู่ในมือของเขาอย่างถาวร อะไรที่เคยเป็นของอัมรานเขาจะยึดมาเป็นของตัวเองให้หมด

            ยะห์ซินพร้อมด้วยเหล่าองครักษ์ต่างก็พากันไล่ล่า พวกที่ทำการลอบสังหารชีคอัมรานอย่างไม่ลดละ มีการยิงปะทะกันเป็นระยะๆ แต่สุดท้ายทางฝ่ายของยะห์ซินก็สามารถจับตัวพวกมันกลับมาได้สองคน ส่วนอีกคนหนีรอดไปได้อย่างหวุดหวิด ทั้งหมดรีบเดินทางกลับมาที่พักด้วยความเร่งรีบ

            เพื่อมาสอบถามอาการของชีคอัมราน ซึ่งเป็นทั้งนายและเพื่อนอันเป็นที่รัก สองเชลยที่ถูกนำตัวกลับมานั้นได้ถูกนำไปกักขังไว้ โดยมีทหารยามเฝ้าไว้อย่างแน่นหนาเพื่อรอการสอบสวน

            ยะห์ซินเดินตรงเข้ามาในกระโจมของเจ้านายหนุ่มด้วยความร้อนใจ

            “อาการของท่านชีคเป็นยังไงบ้างวาคิม” ยะห์ซินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน

            “เราผ่าตัดเอากระสุนทั้งหมดออกมาแล้ว แต่ก็ยังต้องเฝ้าระวัง ตอนนี้ได้แต่รอให้ท่านชีครู้สึกตัว ว่าแต่นายจับตัวคนร้ายกลับมาได้หรือเปล่า”

            “จับตัวกลับมาได้สองคน ส่วนอีกคนมันหนีรอดไปได้ พวกเราต่างก็เป็นห่วงอาการของท่านชีค เราก็เลยไม่ได้ติดตามมันไป” จาบรินตอบข้อซักถามของเพื่อน

            “ได้สอบสวนพวกมันหรือยัง”

            “ยัง พอมาถึงก็รีบตรงมาที่นี่ก่อน แต่ได้สั่งให้ทหารควบคุมตัวและเฝ้าพวกมันไว้อย่างแน่นหนา” ยะห์ซินตอบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

            “คุณพายล่ะ...มีใครเห็นคุณพายบ้างไหม”

            ยะห์ซินเอ่ยถามโดยไม่ได้ระบุว่าถามใคร แต่ทุกสายตาพร้อมใจกันหันกลับไปมองที่แทนไท

            “คงอยู่ที่กระโจมของสองพี่น้องที่ไปช่วยมานั่นแหละ”

            “เธอไม่เป็นไรใช่ไหมแทน”

            “พายปลอดภัยดียะห์ซิน คงจะตกใจอยู่บ้างที่เห็นท่านชีคถูกยิงต่อหน้าต่อตา โดยไม่สามารถช่วยอะไรได้ ก็เลยเกิดความกังวลใจและรู้สึกผิด ที่ตนเองเป็นต้นเหตุให้ท่านชีคของพวกนายได้รับบาดเจ็บในครั้งนี้” 

            “นับว่าโชคดีที่คุณพายปลอดภัย”

            ตอนนี้พวกเขาก็ได้แต่ภาวนาขอให้ท่านชีคปลอดภัยเช่นกัน

            หลังจากพันไมล์เดินเข้าไปในกระโจมซึ่งใช้เป็นที่พักชั่วคราวของสองพี่น้อง ซึ่งเธอมารู้ชื่อในภายหลังว่าคนพี่ชื่อลิดา ส่วนคนน้องชื่อซิน ทั้งสองติดตามพ่อกับแม่เพื่อไปร่วมงานเลี้ยงที่เผ่าเฌมา

            “อาการของพี่อัมรานสาหัสมากไหมคะ” ลิดาเอ่ยถามด้วยสีหน้าที่แสดงถึงความวิตกกังวลจนเห็นได้ชัด

            “ตอนนี้ก็ยังบอกอะไรไม่ได้ แต่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ หมอกำลังช่วยชีวิตเขาอยู่”

            “ผมกับพี่ไปเยี่ยมพี่ชายที่ได้รับบาดเจ็บได้ไหมฮะ”

            “ได้สิ แต่คืนนี้ซินกับพี่ลิดานอนพักก่อนนะ รอไว้ให้พี่อัมรานรู้สึกตัวก่อน แล้วพี่จะพาเราสองคนพี่น้องไปเยี่ยมพี่อัมราน ตกลงไหม”

            “ตกลงฮะ”

            พันไมล์ดูแลให้สองพี่น้องล้มตัวลงนอนจากนั้นจึงเดินออกจากกระโจมไป

            ในขณะที่หญิงสาวกำลังจะเดินกลับไปที่กระโจมของตนเอง พันไมล์แหงนหน้ามองท้องฟ้าที่บัดนี้ถูกปกคลุมไปด้วยหมู่ดาวระยิบระยับงามจับตา ครั้งใดก็ตามที่เธอมองเห็นดวงจันทร์ก็จะทำให้เธอระลึกถึงองค์เทพีรีฮานน่า เทพผู้ประธานความรักและสันติสุขให้แก่ชาวบารัซจากอดีตจนถึงปัจจุบัน และเธอก็มั่นใจว่าบารัซจะมั่นคงและสงบสุขเช่นนั้นตลอดไป พันไมล์ขอพรกับพระองค์ผ่านดวงจันทร์ เพราะชาวบารัซเชื่อว่าพระนางสถิตอยู่ที่นั่น

            “พายขอวิงวอนต่อพระองค์ ได้โปรดช่วยชีวิตชีคอัมรานด้วยนะคะ อย่าให้คนดีดีอย่างเขาต้องมีอันเป็นไปเพราะน้ำมือของคนชั่ว”        

            หลังจากนั้นพันไมล์ก็เดินกลับมาที่กระโจมของชีคอัมราน เธอไม่พบใครอยู่ภายในกระโจมแห่งนั้น มีเพียงคนเจ็บเท่านั้นที่นอนแน่นิ่งด้วยลมหายใจรวยรินอยู่เพียงลำพัง มีสายอะไรต่อมิอะไรพันกันมั่วไปหมด ร่างกายท่อนบนของเขาปราศจากเสื้อผ้าอาภรณ์ แต่ถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผลขนาดใหญ่      

            หญิงสาวสังเกตเห็นว่าใบหน้าของเขาซีดเผือดไร้เลือดฝาด อาจเป็นเพราะเขาเสียเลือดไปมาก จึงต้องมีการให้เลือดทดแทนเลือดที่สูญเสียไป มีทั้งสายน้ำเกลือ และเครื่องช่วยหายใจ ดูจากสภาพที่เห็นเขายังไม่น่าจะพ้นขีดอันตราย

            ที่สำคัญเธอยังไม่รู้ว่าผลการผ่าตัดเอาหัวกระสุนที่ฝังในออกนั้น เป็นไปด้วยความเรียบร้อยหรือไม่ ถ้าเขาเป็นอะไรไปในครั้งนี้ก็เพราะเธอนั่นแหละที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด

            พันไมล์เดินไปยืนข้างตัวคนเจ็บ เธอดูแลห่มผ้าให้เขา และสัมผัสใบหน้าและลำคอของเขาเพื่อวัดไข้  ปรากฏว่าเขามีไข้ต่ำๆ จึงรีบไปนำผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวเขาเพื่อลดไข้ โดยเว้นบริเวณที่ได้รับบาดเจ็บจากการถูกลอบยิง ก่อนจะนำอุปกรณ์ทุกอย่างไปเก็บและเดินกลับมานั่งลงข้างตัวเขา

            "คุณจะมาตายง่ายๆ อย่างนี้ไม่ได้นะ อย่ามาตัดช่องน้อยแต่พอตัวทิ้งกันไปแบบนี้ บารัซยังต้องการผู้นำที่เข้มแข็งและมากความสามารถอย่างคุณ เพราะฉะนั้นคุณยังตายไม่ได้ ถ้าคุณเป็นอะไรไปฉันคงจะรู้สึกผิดไปชั่วชีวิต”

            พันไมล์พูดด้วยสีหน้าโศกเศร้า น้ำเสียงจริงจัง ทั้งที่โดยปกติแล้วเธอเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็ง แต่ในเวลาเช่นนี้สองแก้มของเธออาบไปด้วยน้ำตา ที่หลั่งไหลลงมาจนยากจะควบคุม เธอสูดน้ำมูก และเช็ดน้ำตาบนใบหน้า ก่อนจะพูดความในใจของตัวเอง ต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนละโหยอย่างไม่รู้ตัว

            "ถึงแม้ฉันจะเกลียดความเจ้าระเบียบ จอมบงการของคุณ แต่ก็ไม่อยากให้คุณเป็นอะไร คุณต้องฟื้นนะคะ ฉันจะยอมทนอยู่ใต้อำนาจของคุณ ขอเพียงคุณฟื้นขึ้นมาอย่างปลอดภัยก็พอ แต่ถ้าคุณชิ่งหนีด่วนตายไปตอนนี้ ฉันก็จะแช่งชักหักกระดูให้คุณอยู่อย่างไม่เป็นสุขไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน”

            "ฉันขอโทษ...ขอโทษจริงๆ"

            ประโยคสุดท้ายพันไมล์โน้มตัวลงไปพูดข้างหูเขา ก่อนจะเดินออกจากระโจมไป เมื่อหูแว่วเสียงพูดคุยกันของกลุ่มคนสนิทของชีคหนุ่ม

            อัมรานลืมตาขึ้นมองตามหลังของหญิงสาว ริมฝีปากสีเข้มผุดรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง ปากพึมพำเรียกชื่อเธอเบาๆ “พันไมล์”