บทที่ 35

            ในขณะที่ทั้งหมดชักชวนกันเดินกลับไปกระโจมที่พัก ทันใดนั้นเองก็ได้มีเสียงปืนดังขึ้นหลายนัดติดต่อกัน

            ด้วยสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด พันไมล์รีบดึงตัวสองพี่น้องให้นอนราบลงกับพื้น เธอนอนนิ่งอยู่เช่นนั้นจนแน่ใจว่าปลอดภัยจึงค่อยๆ ขยับตัว จากนั้นก็หันไปถามสองพี่น้องว่ามีใครได้รับบาดเจ็บจากกระสุนปืนเหล่านั้นหรือไม่ ปรากฏว่าทุกคนปลอดภัย

            แต่เมื่อหันไปอีกทางกลับพบอัมรานนอนคว่ำแน่นิ่งอยู่ที่พื้น เธอจึงตรงไปลากร่างเขามาหลบมุม โดยมีสองพี่น้องช่วยกันประคอง

            “คุณ อย่าเงียบสิ ส่งเสียงหน่อย” หญิงสาวถามน้ำเสียงว้าวุ่นใจ

            และเธอก็ได้รับคำตอบ เมื่อเห็นเลือดจำนวนมากหลั่งไหล ออกมาจากบาดแผลที่บริเวณหน้าอกของเขา มือเรียวบางก็เริ่มสั่นระริก ขณะป่ายไปปลดกระดุมเสื้อเขา

            “คุณถูกยิง!” หญิงสาวอุทานออกมา ใบหน้าของเธอซีดเผือดไร้เลือดฝาด

            คราวนี้เธอเขย่าตัวเขาเบาๆ "คุณพูดกับฉันหน่อย..."

            แม้ว่าจะได้รับบาดเจ็บ แต่ชีคอัมรานก็ยังมีสติ เขาไอเบาๆ "พันไมล์"

            "คุณยังไม่ตาย" เธออุทาน ดวงตาคู่สวยฉ่ำน้ำที่หยาดหยดลงมาโดยไม่รู้ตัว

            "พวกมันไปหรือยัง..." เขาถามเบาๆ เพราะรู้สึกแน่นที่หน้าอก

            "ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ แต่เสียงปืนเงียบไปแล้ว"

            "แล้วพวกคุณปลอดภัยใช่ไหม"

            "ค่ะ พวกเราปลอดภัย...แต่คุณไม่เป็นไรแน่นะ"

            ชีคหนุ่มอยากตอบว่าเป็น แต่เมื่อเห็นใบหน้าเรียวซีดขาวราวกระดาษเขาจึงได้แต่ยิ้ม

            "ไม่เป็นไร" เขาตอบเสียงแผ่ว

            เลือดแดงฉานไหลทะลักออกมาจากบาดแผลของเขาอย่างรวดเร็ว พันไมล์รู้สึกมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า แต่เมื่อเห็นว่าเลือดยังคงไหลออกมาจากบาดแผลของเขาไม่หยุด และขืนปล่อยไว้แบบนี้คงไม่ดีแน่ จึงรีบตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ ด้วยหวังว่าวาคิมและเหล่าองครักษ์จะได้ยินเสียงของเธอ สองพี่น้องก็ช่วยตะโกนเช่นกัน

            “ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย มีคนได้รับบาดเจ็บอยู่ตรงนี้”

            เสียงปืนที่ดังขึ้นหลายนัด ประกอบกับเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ทำให้วาคิม ยะห์ซิน แทนไท และองครักษ์คนอื่นๆ รีบวิ่งตรงมายังที่เกิดเหตุ

            เสียงปืนที่ดังขึ้นหลายนัด ประกอบกับเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ทำให้วาคิม ยะห์ซิน แทนไท และองครักษ์คนอื่นๆ รีบวิ่งตรงมายังที่เกิดเหตุ

            "คุณหมอ ท่านชีคถูกยิง" พันไมล์ตะโกนบอก

            หมอหนุ่มวิ่งตรงมายังร่างของเจ้านายหนุ่ม

            "เขาจะปลอดภัยใช่ไหม" พันไมล์ถามสองมือประคองร่างอัมรานไม่ยอมปล่อย

            "คุณพายใจเย็นๆ นะครับ" วาคิมบอก พร้อมกับหันไปพยักหน้าเป็นการส่งสัญญาณบอกยะห์ซิน

            จากนั้นยะห์ซินก็รีบพาลูกน้องออกตามไปจับตัวคนร้าย ที่ลงมือกระทำการอุกอาจในครั้งนี้

            วาคิมทรุดตัวลงนั่งข้างเจ้านายหนุ่ม เขาค่อยๆ ปลดมือเรียวบางที่กอดร่างชีคอัมรานออก

            "เดี๋ยวเราสองคนจะดูแลต่อเอง คุณพายไม่ต้องกังวลนะ"

            พันไมล์มองหมอหนุ่มช่วยชีวิตเจ้านายนิ่ง ร่างเล็กไม่เคลื่อนไหวจนกระทั่งเธอรู้สึกได้ว่ามีคนมาประคองเธอขึ้น เมื่อเงยหน้ามองจึงเห็นว่าเป็นแทนไท

            "พี่แทน" พันไมล์โอบกอดพี่ชายแน่น เธอซุกหน้ากับอกกว้างอย่างต้องการความอบอุ่น

            "ไม่ต้องกลัว พายปลอดภัยแล้ว" เขาปลอบ

            "แต่...แต่เขาถูกยิง" เธอสะอื้นไห้

            แทนไทลูบหลังน้องสาวเบาๆ "ไม่ต้องห่วงนะพาย เขาจะต้องปลอดภัย วาคิมเป็นหมอที่เก่งและมีความชำนาญ"

            "เขามาตามพายค่ะพี่แทน...เป็นเพราะพาย" เธอพูดพร้อมเสียงสะอื้น

            "อย่าโทษตัวเองอย่างนั้น...พวกมันจ้องจะลงมืออยู่แล้ว อัมรานเองก็รู้เรื่องนี้ดี"

            ถึงอย่างนั้นความรู้สึกของพันไมล์ก็ยังไม่ดีขึ้น ภาพเลือดแดงฉานไหลรินจากตัวเขายังคงติดตา แม้ขณะนี้ทหารและหน่วยพยาบาลจะมานำตัวเขากลับค่ายไปแล้ว แต่ในหัวอกของเธอก็ยังเบาโหวงราวกับมีสิ่งใดขาดหายไป

            เมื่อมาถึงที่พักวาคิมสั่งการทุกอย่างด้วยความว่องไว ก่อนจะลงมือตรวจดูบาดแผลของชีคหนุ่มอย่างละเอียดอีกครั้ง เขาทำการห้ามเลือดไปพร้อมกับออกคำสั่ง ให้ลูกน้องจัดเตรียมอุปกรณ์ที่จะต้องใช้ในการผ่าตัด

            แต่ก่อนที่เขาจะผ่าตัดนำกระสุนที่ฝังในออกจากร่างของชีคอัมราน เขาได้ขอร้องให้แทนไทพาพันไมล์ไปพักผ่อน เพราะเห็นว่าใบหน้าของหญิงสาวซีดมาก ตอนแรกเธอปฏิเสธ เพราะต้องการที่จะอยู่ดูอาการของชีคอัมราน จนกว่าจะแน่ใจว่าเขาปลอดภัย

            “พี่ว่าพายกลับไปพักผ่อนก่อนดีไหม เพราะถึงเราอยู่ก็ช่วยอะไรเขาไม่ได้อยู่ดี”

            “ในเวลาแบบนี้พี่แทนคิดว่าพายจะหลับตาลงได้หรือคะ” เธอตอบน้ำเสียงอ่อนล้า

            “อย่ากังวลไปเลย วาคิมไม่มีทางปล่อยให้เจ้านายของเขาเป็นอะไรไปหรอก ถึงเราจะอยู่ที่นี่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ แถมยังเกะกะพวกเขาอีกด้วย”

            สุดท้ายพันไมล์ก็ยินยอมทำตามคำขอร้องแกมบังคับของแทนไท เธอตัดใจเดินออกจากกระโจมไปด้วยใบหน้าที่ยังไม่คลายความกังวล

            “ดูพายจะเป็นห่วงอัมรานมากเลยนะ” แทนไทเอ่ยขึ้นหลังจากเดินตามออกมานอกกระโจม

            พันไมล์ชะงัก หยุดมองหน้าพี่ชายครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า "ถามเหมือนพี่แทนไม่ห่วง"

            "เออ นั่นสิ..." แทนไทหัวเราะ ตบท้ายทอยตัวเองเบาๆ "สงสัยเราจะคิดมากไป” เขาบอกตัวเอง

            "พี่แทนพูดอะไรนะคะ" พันไมล์ถามขึ้น

            "เปล่าๆ ไม่มีอะไร พายเองก็ไม่ต้องคิดมาก ไปนอนพักดีกว่า ตื่นขึ้นมาจะได้มีแรงไปทำประโยชน์"

            "ค่ะ...แต่ก่อนนอนขอตัวไปดูเด็กสองคนนั้นก่อนนะคะ"

            แทนไทมองตามร่างน้องสาวไปจนลับตา

            เมื่อแทนไทเห็นน้องสาวเดินเข้าไปในกระโจมดังกล่าว เขาจึงตัดสินใจเดินกลับเข้าไปดูการทำงานของวาคิม ซึ่งกำลังคร่ำเคร่งอยู่กับการผ่าตัด เพื่อช่วยชีวิตของชีคอัมรานเป็นการเร่งด่วน โชคดีที่วาคิมเป็นหมอที่มีความชำนาญ และได้จัดเตรียมอุปกรณ์ที่จำเป็นต้องใช้ในการผ่าตัดได้ภายในเวลาอันรวดเร็ว ทำให้ทุกอย่างเป็นไปด้วยความเรียบร้อย กระสุนทั้งสองนัดถูกนำออกมาจากร่างของชีคอัมราน จากนั้นวาคิมก็เย็บแผลด้วยความประณีต

            “เรียบร้อยไหมวาคิม”

            “อืม นับว่าเราโชคดีกระสุนที่ฝังในไม่ไปโดนจุดที่สำคัญ ผ่าตัดเอาหัวกระสุนออกมาแล้วก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร แต่ก็ยังไม่ควรนิ่งนอนใจ เพราะท่านชีคเสียเลือดไปมาก คงต้องเฝ้าดูอาการกันอย่างใกล้ชิด”

            แทนไทพยักหน้ารับรู้ก่อนจะเอ่ยถาม

            “นายรู้ไหมว่าเป็นฝีมือของใคร”

            “ถ้าจะให้เดาก็น่าจะเป็นกลุ่มเดียวกับที่เคยลอบทำร้าย ท่านชีคและคุณพายเมื่อคราวก่อน”

            “เป็นไปได้ไหมว่าท่านฮาร์มาลจะอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้”

            “พวกเราก็ได้แต่คาดเดาแต่ยังไม่มีหลักฐาน ก็หวังว่ายะห์ซินจะตามจับตัวพวกมันกลับมาได้ เราจะได้รู้กันซะทีว่าเป็นฝีมือของพวกไหน”