บทที่ 37

         

            เช้าวันต่อมาเมื่อพันไมล์ทำธุระส่วนตัวเสร็จ เธอก็รีบเดินตรงไปที่กระโจมของชีคอัมราน เพื่อสอบถามความคืบหน้าเกี่ยวกับอาการของเขา ทันทีที่ก้าวเข้าไปภายในกระโจมก็ได้ยินเสียงโวยวายของคนเจ็บดังก้องไปทั่ว

            นอกจากน้ำเสียงที่แสดงถึงความหงุดหงิดแล้ว อัมรานยังพยายามที่จะลุกขึ้นนั่งทั้งที่วาคิมขอร้องให้เขานอนลง เพราะยังไม่อยากให้เขาเคลื่อนไหวร่างกายในตอนนี้ ด้วยเกรงว่าเลือดจะไหลออกมาจากบาดแผลอีก ทำให้มีการยื้อยุดกันเกิดขึ้น คนเจ็บโมโหที่ไม่ได้ดังใจถึงกับออกคำสั่ง

            “ปล่อยเราเดี๋ยวนี้นะวาคิม!”

            “ปล่อยไม่ได้ครับ ท่านชีคยังไม่ควรเคลื่อนไหวตอนนี้นะครับ”

            "เราบาดเจ็บไม่เท่าไร...พวกนายก็กล้าขัดคำสั่งแล้วหรือ" เขาถามเสียงเครียดขรึม พร้อมกับไอเบาๆ อันเนื่องมาจากความเจ็บ

            วาคิมถอนหายใจ ก่อนจะพูดชี้แจงเหตุผลให้เจ้านายหนุ่มที่แสนจะดื้อรั้นฟัง

            "ผมพูดเพราะผมเป็นห่วงท่านชีคนะครับ แม้กระสุนจะไม่โดนจุดสำคัญ แต่เมื่อคืนท่านชีคเสียเลือดไปมาก หากรีบเคลื่อนไหวแผลจะเปิดและเลือดจะไหลออกมาอีกนะครับ" วาคิมอธิบาย

            "เราแค่อยากไปดูพวกที่ยะห์ซินจับตัวกลับมา...แค่นี้ไม่น่าจะมีผลกระทบอะไร"

            "เรื่องนั้นยะห์ซินกำลังจัดการอยู่ครับ อีกสักครู่คงมารายงาน" หมอหนุ่มบอก "เวลานี้ท่านชีคควรพัก ส่วนเรื่องอื่นเดี๋ยวพวกผมจะจัดการเอง"

            เมื่อหมอยืนกรานแข็งขันชีคหนุ่มจึงมีท่าทีอ่อนลง

            ร่างสูงใหญ่ล้มตัวนอนตามเดิม

            แม้ปกติอัมรานจะเป็นคนสุขภาพแข็งแรง แต่โดนยิงคราวนี้มีผลทำให้เขาอ่อนเพลียไปมากพอสมควร ชายหนุ่มจึงนอนหลับตานิ่งๆ

            “คุณหมอพูดถูก...คุณควรนอนพักให้มากๆ ร่างกายจะได้ฟื้นตัว" พันไมล์พูดขึ้นพร้อมกับเดินมาหยุดข้างตัวชีคหนุ่ม

            อัมรานลืมตามองดวงหน้าเล็กที่บัดนี้ซีดเซียวเพราะอดนอนนิ่งโดยไม่โต้ตอบอะไร

            "เมื่อคืนคุณถูกยิงและเสียเลือดมาก..." คำพูดที่เหลือแผ่วหวิวหายไปในลำคอ

            ความรู้สึกผิดฉายชัดในแววตาเธอ อัมรานรับรู้ถึงความรู้สึกนึกคิดของเธอได้อย่างชัดเจน

            "ใช่ครับ" วาคิมเสริม "ผมบอกจนปากจะถึงหูท่านชีคก็ไม่ฟัง"

            อัมรานขึงตามองลูกน้องคนสนิท ปากได้รูปเม้มแน่น

            "สงสัยนายจะว่างมากเกินไป ถึงได้มีเวลามาพูดมากขนาดนี้"

            วาคิมหัวเราะ "คุณพายครับผมฝากดูแลท่านชีคด้วยนะครับ"

            หมอหนุ่มพูดอย่างรู้หน้าที่ดี เขาขอตัวออกไปดูคนร้ายที่ถูกจับมาได้

            "เราให้เวลาพวกนายครึ่งชั่วโมง ถ้าไม่ได้เรื่องอะไรเราจะไปจัดการเอง" อัมรานสั่ง

            วาคิมยิ้มโค้งทำความเคารพแล้วเดินจากไป

            "เอ่อ...เดี๋ยวค่ะคุณหมอ" พันไมล์เรียกไว้

            แต่หมอหนุ่มทำเหมือนไม่ได้ยิน เร่งฝีเท้าเดินจากไปโดยเร็ว

            เมื่ออยู่ด้วยกันตามลำพัง พันไมล์รู้สึกประหม่าและวางตัวไม่ถูก ทันใดนั้นเองเธอก็ได้ยินชีคอัมรานพูดอะไรบางอย่าง แต่ได้ยินไม่ถนัดก็เลยเอ่ยถาม

            “อะไรนะคะ”

            "ผมหิวน้ำ..." ปากบอกหิวน้ำแต่ตาจ้องเธอเขม็ง

            พันไมล์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยอมเดินไปรินน้ำมายื่นส่งให้เขา อัมรานยื่นมือออกไปรับ ด้วยความที่เจ็บแผลทำให้เขาถือแก้วน้ำได้ไม่มั่นคงนัก และพยายามที่จะชันตัวลุกขึ้นแต่ก็ทำได้ไม่ถนัด พันไมล์เห็นเช่นนั้นก็อดรนทนไม่ไหวต้องก้าวเข้าไปช่วยประคอง เพื่อให้เขาดื่มน้ำได้สะดวกขึ้น

            มือที่ประคองแก้วน้ำของพันไมล์สั่นน้อยๆ เมื่อสายตาประสานเข้ากับดวงตาคมกล้า เธอไม่อาจต้านทานสายตาคมที่เพ่งมองมาแบบนั้นได้จริงๆ แม้ยามปกติเธอจะมีเพื่อนผู้ชายหลายคน ทว่าไม่มีใครที่มองเธออย่างนี้มาก่อน มันคล้ายกับสามารถมองลึกไปถึงก้นบึ้งของหัวใจเธอ ชวนให้ใจเต้นไม่เป็นส่ำ หายใจไม่เป็นจังหวะ รู้สึกอึดอัดอย่างไรบอกไม่ถูก ปกติเธอเป็นคนปากไวพูดจาฉะฉานแต่บัดนี้กลับไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดตรงไหนดี ในที่สุดเมื่อทนไม่ไหวจึงจำต้องเป็นฝ่ายทำลายความน่าอึดอัดที่กำลังก่อตัวขึ้น ด้วยการถามเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของเขา

            “อาการของคุณเป็นอย่างไรบ้างคะ ยังเจ็บแผลอยู่หรือเปล่า”

            อัมรานไม่ได้ตอบคำถามของเธอ แต่เลือกที่จะพูดบางสิ่งบางอย่างแทน

            “คุณรู้ตัวไหมพันไมล์ว่าคุณเป็นตัวปัญหา ที่มักจะสร้างความเดือดร้อนให้กับคนอื่นอยู่เสมอ”

            เสียงเข้มที่ออกจากปากของผู้นำบารัซนั้น นอกจากจะฟังเหมือนเป็นคำตำหนิเธอแล้ว ยังฟังดูเย็นชาจนเธอรู้สึกตกใจ พันไมล์เบือนหลบสายตาเขา เหมือนเด็กที่หลบสายตาผู้ใหญ่ ยามเมื่อตัวเองทำผิด

            “จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเมื่อคืนผมตามไปช่วยคุณไว้ไม่ทัน คุณไม่เคยฟังคำเตือนของคนอื่น และมักจะคิดว่าตัวเองเก่งอยู่เสมอ”

            “เมื่อคืนฉันบังเอิญได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ก็เลยเดินไปดูว่ามันเกิดอะไรขึ้น และฉันก็เห็นสองพี่น้องกำลังถูกรังแก คุณจะให้ฉันทนนิ่งเฉยอยู่ได้ยังไงละคะ”

            แม้เธอจะกลัวเขา แต่ก็ยังทำใจกล้าเถียงออกไป แต่มันกลับยิ่งทำให้เรื่องราวยิ่งเลวร้ายมากขึ้น

            “บังเอิญ! ถ้าสมองคุณยังดีอยู่ละก็ คุณต้องรู้ว่าจุดที่เกิดเหตุห่างจากค่ายพักของเรา แต่ที่คุณได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ก็เพราะคุณหลบหนีออกไปเที่ยวเล่นเพียงลำพัง โดยไม่ฟังคำเตือนของคนอื่น จนเกือบโดนไอ้อันธพาลพวกนั้นมันฆ่าข่มขืน” 

            พันไมล์เม้มปากแน่น “ฉันรู้ค่ะว่าฉันผิดที่ไม่เชื่อคำเตือนของพวกคุณ จนเป็นเหตุให้คุณต้องได้รับบาดเจ็บ”

            “เพราะคุณมันดื้อ ดื้อและอวดเก่ง คิดว่าตัวเองแน่ แต่สุดท้ายก็เอาตัวไม่รอด” อัมรานดุเสียงเข้ม

            “แล้วคุณจะให้ฉันทนเห็นเด็กสองคนนั้นถูกรังแกต่อหน้าต่อตา โดยที่ไม่ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือพวกเขาอย่างนั้นหรือคะ ฉันทำไม่ได้หรอกค่ะ”

            “วิธีที่จะช่วยเด็กสองคนนั้นมีตั้งหลายวิธี แต่คุณก็เลือกที่จะเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยง คุณเองก็เป็นผู้หญิง ถ้าพลาดพลั้งเสียทีพวกมัน แล้วถ้าผมหรือใครไปช่วยไว้ไม่ทันจะทำยังไง ทำไมคุณถึงชอบทำอะไรเสี่ยงๆ วู่วาม โดยไม่คิดหน้าคิดหลังอยู่เรื่อยเลยนะพันไมล์...”

            อารมณ์โกรธพุ่งพล่านจนชายหนุ่มระงับไม่อยู่ เมื่อได้ยินแม่จอมยุ่งเถียงคำไม่ตกฟากทั้งที่ตัวเองเป็นคนผิด ทำให้เขาพูดเสียงดังอย่างน่ากลัว ใบหน้าถมึงทึง ดวงตาวาววับ พันไมล์ตกใจกลัว เพราะไม่เคยเห็นเขาโกรธมากขนาดนี้มาก่อน แม้กับคนอื่นเขาก็ไม่เคยแสดงท่าทางแบบนี้ ยามโกรธมีแต่นิ่งเงียบแล้วบ่งบอกทางสายตา แค่นั้นใครๆ ก็พากันกลัวเขาจนลนลาน นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขาโกรธมากถึงเพียงนี้ แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่วายปากดี

            “ถึงคุณไม่อยากให้ฉันทำ แต่ฉันก็ทำไปแล้ว คุณจะให้ฉันทำยังไง”

            “นี่คุณยังไม่สำนึกในความผิดของคุณอีกหรือพันไมล์”

            อัมรานพูดเสียงคำรามดังก้อง ทำให้พันไมล์สะดุ้งสุดตัว สายตาที่จับจ้องก็ดุดันจนเธอเริ่มรู้สึกกลัว เพราะไม่เคยมีครั้งไหนที่เขาเอาจริงเอาจังกับเธอมากเท่าครั้งนี้มาก่อน

            “ไม่ใช่ไม่สำนึก และฉันก็รู้สึกเสียใจที่เป็นต้นเหตุให้คุณได้รับบาดเจ็บ แต่ฉันไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีตได้”

            ดวงตาของพันไมล์มีน้ำตาคลอจนเขาใจอ่อนยวบ แต่ต้องพยายามฝืนทำใจแข็งไว้ เพราะถ้าขืนเขายอมอ่อนข้อให้เหตุการณ์แบบเมื่อคืนนี้ก็อาจจะเกิดขึ้นอีก อัมรานต้องการจะสั่งสอนให้พันไมล์รู้สึกนึกในความผิดของตัวเอง

            “ต่อไปนี้คุณต้องฟัง และปฏิบัติตามคำพูดของผมอย่างเคร่งครัด ห้ามทำอะไรตามใจตัวเองโดยไม่สนใจคำเตือนของคนอื่น อยากจะไปไหนหรืออยากจะทำอะไรก็บอกผมตรงๆ อย่าไปไหนโดยไม่บอกกล่าวใคร ถ้าคุณไม่ทำตาม ผมคิดว่าคุณก็ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ ผมจะส่งคุณกลับเมืองไทย”