บทที่ 38

            "กลับเมืองไทย!" พันไมล์อุทานเสียงแผ่ว ไม่คิดว่าเขาจะโกรธรุนแรงถึงขั้นมีความคิดที่จะส่งเธอกลับเมืองไทย เมื่อคืนเขากราดเกรี้ยวใส่เธอ เพราะโกรธที่เธอไม่ยอมเชื่อฟัง แต่เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะจริงจังและดุดันขนาดนี้ เพราะไม่อยากถูกส่งตัวกลับทำให้พันไมล์ถึงกับต้องให้สัญญากับเขา

            "ฉันรับปากค่ะ ต่อไปนี้ฉันจะทำทุกอย่างตามที่คุณสั่งอย่างเคร่งครัด รับรองไม่บิดพริ้ว" เธอยกมือขึ้นทำท่าสัญญา

            แต่เมื่อเห็นเขายังนิ่งเฉย พันไมล์เม้มปาก ก่อนจะพูดขึ้นว่า "ด้วยเกียรติของพันไมล์...."

            “ฉันเอาเกียรติของตัวเองมาเป็นประกัน คราวนี้คุณยอมเชื่อหรือยังคะ"

            แม้อัมรานจะไม่เต็มใจ แต่จำต้องยอมรับ

            พันไมล์เห็นชีคหนุ่มไม่โต้แย้งใดๆ เธอจึงเดินไปหยิบสำรับอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะมายื่นส่งให้

            "คุณไม่ทานอะไรหน่อยหรือคะ"

            รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชีคหนุ่ม มาอีกแล้วไอ้รอยยิ้มแบบนี้ เธอไม่อยากจะเห็นมันบ่อยนักหรอกนะ เห็นแล้วใจมันสั่นยังไงก็ไม่รู้

            ชีคหนุ่มพยายามที่จะลุกขึ้นนั่งด้วยความยากเย็น แต่ก็ไม่ยอมเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ พันไมล์จึงตรงเข้าไปช่วยประคองโดยไม่ต้องรอให้เขาเอ่ยปาก และตัดสินใจป้อนอาหารเช้าให้เขาด้วยตัวเอง

            ในขณะที่เธอป้อนอาหารอัมรานก็จ้องมองเธอไม่วางตา นัยน์ตาของเขาเป็นประกาย ดวงหน้าคมเข้มปรากฏรอยยิ้มบาง พันไมล์รู้สึกเขินอายเมื่อสบสายตาเป็นประกายนั้น แต่ก็พยายามจะหักห้ามความเขินอาย ป้อนอาหารและยาให้เขาจนเสร็จ

            ใจของพันไมล์เต้นโครมคราม เมื่อเขาฉวยโอกาสจับมือเธอไว้ไม่ยอมปล่อย สองหนุ่มสาวสบตากันและกันด้วยแววตาหวานซึ้ง พันไมล์เสมือนตกอยู่ในมนตร์สะกดของเขา

            อัมรานเคลื่อนหน้ามาใกล้...ใกล้...และใกล้ จนเกือบจะสัมผัสริมฝีปากสีกุหลาบของเธอ

           

            จังหวะนั้นเองที่แทนไทและสององครักษ์หนุ่มเดินเข้ามาภายในกระโจม ทำให้สองหนุ่มสาวผละออกจากกัน พันไมล์ได้สติรีบลุกขึ้นยืน หน้าของเธอแดงก่ำด้วยความอาย ที่ตนเองเกือบเผลอไผลไปกับสัมผัสของเขา จึงรีบเดินออกไปจากกระโจมนั้นโดยไม่พูดจากับใคร

            สามหนุ่มมองตามจนเธอเดินลับตาไป ก่อนจะหันกลับมาจ้องมองผู้นำบารัซ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

            “จะยืนอยู่ตรงนั้นกันอีกนานไหม”

            แทนไทและสององครักษ์หนุ่มเดินตรงเข้ามายืนข้างคนเจ็บ แทนไทจ้องมองผู้นำบารัซนิ่งนานโดยไม่พูดจา

            “เรื่องสอบสวนคนร้ายไปถึงไหนแล้ว รู้หรือยังว่าใครเป็นคนบงการเรื่องการลอบสังหารในครั้งนี้”

            อัมรานถามโดยไม่ได้เอ่ยว่าถามใคร แต่สายตาของเขาคาดคั้นคำตอบ

            ยะห์ซินหันไปสบตาวาคิม ก่อนจะรายงานความคืบหน้าเกี่ยวกับคนร้ายให้เจ้านายหนุ่มทราบ

            “คนร้ายที่เราจับมาได้ถูกฆ่าปิดปาก ก่อนที่เราจะได้ทำการสอบสวนครับท่านชีค สันนิฐานว่าน่าจะเป็นนักฆ่ากลุ่มเดียวกัน ลอบเข้ามาสังหารพวกมันด้วยยาพิษ”

            “พวกนายทำงานกันยังไง” อัมรานตวาดเสียงดังก้อง “ถึงได้ปล่อยให้นักฆ่าลักลอบเข้ามาฆ่าตัดตอนคนร้ายถึงในค่ายพักของเรา ไหนบอกว่าวางเวรยามไว้แน่นหนา แล้วทำไมถึงปล่อยให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้ยะห์ซิน”

            “ผมขอโทษครับที่ทำงานพลาด เพราะไม่คิดว่าพวกมันจะกล้าเข้ามากระทำการอุกอาจถึงที่นี่ แต่เราได้ตรวจพบหลักฐานสำคัญจากตัวของคนร้าย มันคือทองคำจำนวนหนึ่งที่มีตราสัญญาลักษณ์ของท่านฮาร์มาลครับ”

            ยะห์ซินรายงานพร้อมกับส่งถุงกำมะหยี่สีดำ ที่ภายในบรรจุทองแท่งจำนวนสิบแท่งซึ่งมีตราสัญญาลักษณ์ดังกล่าวให้กับเจ้านายหนุ่ม

            อัมรานรับมาเปิดดู เมื่อเห็นตราสัญลักษณ์ที่ถูกสลักอยู่บนทองแท่งเหล่านั้น ก็ทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าใครคือคนที่จ้างวานคนเหล่านี้มาสังหารเขา

            “เป็นฝีมือของท่านอาอย่างที่เราคาดไว้ไม่ผิด แต่หลักฐานเพียงแค่นั้นก็คงจะไปเอาผิดท่านอาไม่ได้อยู่ดี เพราะพยานบุคคลที่จะซัดทอดว่าใครเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง ได้ถูกฆ่าปิดปากไปแล้ว น่าเสียดายจริงๆ”

            ชีคหนุ่มรู้สึกเสียใจอย่างรุนแรง ที่รู้ความจริงว่าท่านอาเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการลอบสังหารเขา แม้จะเคยคาดเดากันมาก่อนว่ามีความเป็นไปได้ที่ท่านอาอาจจะรู้เห็นในเรื่องนี้ แต่การคาดเดากับการรับรู้ความเป็นจริงนั้น ผลที่ได้รับมันต่างกัน เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าท่านอาของเขาจะมีใจคอโหดเหี้ยม อำมหิตถึงขนาดส่งคนมาสังหารหลานชายแท้ๆ ของตนเอง เพียงเพื่อต้องการที่จะแย่งชิงอำนาจมาไว้ในมือ

            “ยะห์ซินถ้าครั้งหน้านายยังทำงานผิดพลาดเช่นนี้อีก นายจะต้องโดนลงโทษอย่างหนัก โทษฐานที่บกพร่องต่อการปฏิบัติหน้าที่ของตนเอง” ชีคหนุ่มกล่าวเสียงเข้ม

                                   

            พันไมล์กลับเข้ามาในกระโจมของผู้นำบารัซอีกครั้ง ในเย็นวันนั้น เธอดูแลเรื่องอาหารและยาให้เขาด้วยความเต็มใจ โดยไม่ต้องรอให้คนเจ็บร้องขอ ก่อนจะช่วยเช็ดตัวให้ชีคอัมราน โดยมีสายตาวาววับของเขามองตามเธออยู่ตลอดเวลา

            เธอพยายามที่จะไม่สบตาเขา และใส่ใจอยู่กับงานตรงหน้า มือเนียนนุ่มเช็ดไล้ไปตามใบหน้าและลำคอ ละเรื่อยลงมาถึงแผงอกแข็งแกร่งของเขาด้วยความตั้งใจ ความใกล้ชิดทำให้เธอสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา ราวกับจะโอบรัดตัวเธอเอาไว้ และมันทำให้ลมหายใจของเธอติดขัด

            เมื่อใดก็ตามเธอสบตาร้อนแรงของเขา เธอก็จะวางตัวไม่ถูกมือไม้พานจะอ่อนแรงเอาดื้อๆ ไม่รู้ว่าความเก่งกล้าที่เคยมีมันอันตรธานหายไปไหนหมด ชีคหนุ่มกุมมือเรียวบางข้างนั้นไว้ พร้อมกับยกขึ้นสัมผัสกับริมฝีปากของตนเองอย่างอ่อนโยน

            อัมรานสบตาพันไมล์ เขาโน้มใบหน้าลงมาจนชิดใบหน้างาม จากนั้นก็แนบริมฝีปากลงบนเรียวปากของเธอ ผู้นำบารัซมอบจูบที่ร้อนแรงและเรียกร้องการตอบสนองจากเธอ

            ซึ่งหญิงสาวก็เผลอไผลให้การตอบสนองเขาเป็นอย่างดี แม้ว่าพันไมล์จะรู้ดีว่าเธอไม่สมควรกระทำ แต่ก็มิอาจต้านกระแสธารแห่งอารมณ์นั้นได้ เขาจูบเธอนิ่งนานกว่าจะยอมปล่อยตัวเธอให้เป็นอิสระ จนเธอเกือบจะขาดอากาศหายใจไปกับจุมพิตร้อนแรงนั้น แก้มของพันไมล์ร้อนผ่าวและแดงก่ำขึ้นมาทันตาเห็น

            พันไมล์ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่า เหตุใดจึงเผลอไผลไปกับสัมผัสของเขาหลายต่อหลายครั้ง ทั้งที่เธอไม่เคยเปิดโอกาสเช่นนี้ให้กับผู้ชายคนไหนมาก่อน ออกจะระมัดระวังตัวด้วยซ้ำ

            ส่วนอัมรานแม้ว่าจะพบพันไมล์ได้ไม่นาน แต่ก็ต้องยอมรับว่าท่าทีที่มั่นใจ จริงใจ และเปิดเผยของหญิงสาวนั่นแหละที่กระทบความรู้สึกในใจของเขา แม้จะไม่ชัดเจนว่าตนเองรู้สึกอย่างไรกับเธอ แต่ก็ต้องยอมรับว่าเธอทำให้เขาหันมาสนใจในตัวเธอได้สำเร็จ

            ทั้งที่รูปลักษณ์ภายนอกของเธอ ถ้ามองเผินๆ แล้วจะดูเหมือนผู้ชายก็ตามที

            ในขณะที่สองหนุ่มสาวกำลังกอดกระชับแนบชิดกันอย่างเพลิดเพลินอยู่นั้น อัมรานได้ยินเสียงเอะอะของเด็กๆ จากด้านนอกกระโจม ทำให้เขาจำต้องปล่อยร่างเล็กบางของพันไมล์อย่างไม่เต็มใจ แต่เมื่อเห็นว่าหญิงสาวในอ้อมกอดยังไม่ได้สติ เขาจึงหยิกแก้มนวลสีแดงเรื่อเบาๆ

            "เด็กๆ มา" เขาบอกน้ำเสียงกลั้นหัวเราะ

          คำพูดของชีคหนุ่มทำให้พันไมล์ได้สติ น่าอายจริงๆ ที่เพลินไปกับสัมผัสของเขาจนทำให้เขาต้องเอ่ยเตือน หญิงสาวขยับตัวออกห่างจากเขาเล็กน้อย