บทที่ 39

         

            จังหวะนั้นเองลิดาและซินก็ขอเข้ามาเยี่ยมชีคหนุ่ม ซึ่งเขาก็อนุญาตให้ทั้งคู่เข้าพบ

            “พวกเรามาเยี่ยมค่ะ อาการของพี่เป็นอย่างไรบ้างคะ”

            ลิดาเอ่ยก่อนจะเดินไปยืนข้างคนเจ็บพร้อมกับน้องชาย

            “พี่ไม่ได้เป็นอะไรมาก ไม่ต้องห่วงนะ แผลแค่นี้ทำอะไรพี่ไม่ได้หรอก” อัมรานตอบอย่างเป็นกันเอง

            “เจ็บจนต้องนอนอยู่กับที่แล้วยังจะบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรอีกหรือคะ” พันไมล์เอ่ยแทรกขึ้นมา

            “พี่ชายเจ็บมากไหมฮะ” ซินเอ่ยถาม

            “ก็อย่างที่เห็น พี่มีอาการบาดเจ็บอยู่บ้าง แต่ไม่ถึงกับตาย”

            ชีคอัมรานพูดคุยกับสองพี่น้องด้วยความสนิทสนมและเป็นกันเอง

            “ฉันขอตัวไปดูด้านนอกสักครู่นะคะ” พันไมล์เอ่ยเมื่อได้ยินเสียงเอะอะที่บริเวณด้านหน้ากระโจม

            ในจังหวะที่เธอเดินออกมาจากกระโจม เธอเห็นองครักษ์ของชีคอัมรานกำลังเดินนำผู้ชายวัยกลางคนที่มากับหญิงวัยเดียวกัน พร้อมผู้ติดตามอีกสองคนของเขาเดินตรงมาทางนี้ เธอจึงเอ่ยถาม

            “คนพวกนี้เป็นใครแล้วพวกเขามาทำอะไรที่นี่”

            “เขาพลัดหลงกับลูกของเขาครับคุณพาย ก็เลยออกเดินทางตามหาจนกระทั่งมาถึงที่พักของเรา พอรู้ว่าเราได้ให้ความช่วยเหลือเด็กสองคนไว้เมื่อคืนก่อน เขาก็เลยจะมาขอพบเด็กสองคนนั้นครับ”

            พันไมล์มองผู้มาใหม่ด้วยความไม่ไว้ใจ แม้ว่าดูจากบุคลิกภายนอกแล้วพวกเขาไม่มีอะไรน่าสงสัย แต่ก็ยังไม่ควรไว้ใจกันง่ายๆ

            ซามีเห็นสายตาระแวดระวังของหญิงสาวชาวต่างชาติ ที่กำลังจ้องมองมาที่ตนเองและภรรยา ทำให้เขารู้ว่าเธอไม่ไว้วางใจพวกเขา เขารู้สึกคุ้นใบหน้าเธอแต่นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน ที่แน่ๆ หญิงต่างชาติผู้นี้น่าจะเป็นบุคคลสำคัญของที่นี่ เพราะสังเกตจากท่าทางและการตอบคำถามด้วยความนอบน้อมของบุรุษ ที่พาเขาและภรรยาเข้ามาในค่ายพักแรมแห่งนี้ ก็พอจะเดาไว้ว่าเธอต้องเป็นบุคคลที่มีความสำคัญไม่น้อย เขาจึงหันไปพูดกับเธอโดยตรง

            “เราเดินทางมาจากเซอรัฮ และกำลังจะเดินทางไปเฮฌามา แต่โชคร้ายที่พลัดหลงกับลูกของเรา”

            “บุตรของท่านชื่ออะไร” พันไมล์ยังคงซักถามข้อมูลทั้งนี้เพื่อความมั่นใจ

            ซามียังไม่ทันที่จะได้ตอบคำถามนั้น ทุกคนก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้น

            “ท่านพ่อ ท่านแม่”

            “ลิดา ซิน”

            ซีรินเอ่ยชื่อบุตรชายหญิงทั้งสองด้วยความตื่นเต้นพร้อมกับเดินตรงเข้าไปกอด

            “โล่งอกไปทีที่เห็นเจ้าสองคนปลอดภัย”

            “ลิดาพวกเขาเป็นพ่อแม่ของเธอใช่ไหม”

            “ใช่แล้วค่ะพี่พาย”

            ลิดาและซินเล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อค่ำวานนี้ให้บิดามารดาของตนเองฟัง เมื่อฟังจบซามีและซีรินขอเข้าพบผู้มีพระคุณ เพื่อกล่าวขอบคุณที่เขาได้ช่วยเหลือลูกของเขาและเธอ จนกระทั่งตนเองได้รับบาดเจ็บ

            หลังจากนั้นไม่นานทั้งหมดก็ถูกเชิญเข้าไปในกระโจม ซามีจดจำได้ทันทีว่าชายหนุ่มที่ช่วยชีวิตบุตรทั้งสองของเขา คือชีคอัมรานผู้นำเผ่าคนใหม่ของบารัซ แม้เขาจะไม่เคยพบตัวจริงของชีคหนุ่มผู้นี้มาก่อน

            แต่ฮาร์มาลเคยส่งภาพถ่ายของชีคอัมรานมาให้เขาดู และยังเคยเห็นภาพข่าวของบุรุษผู้นี้แพร่สะพัดออกมาก่อนหน้านี้ ไม่ผิดตัวแน่นอน

            “บุคคลสองท่านนี้คือพ่อแม่ของลิดากับซินค่ะ”

            พันไมล์เอ่ยแนะนำให้ชีคหนุ่มรู้จักกับผู้ให้กำเนิดสองพี่น้อง ที่เขาและเธอได้ไปช่วยชีวิตเอาไว้ อัมรานยิ้มให้บุคคลทั้งสองแทนคำทักทาย

            ซามีเอื้อนเอ่ยวาจาขอบคุณชายหนุ่มที่ได้รับบาดเจ็บด้วยความซาบซึ้ง

            “ขอบคุณที่ท่านช่วยชีวิตลูกของเราสองคนเอาไว้ พวกเราจะไม่มีวันลืมบุญคุณของพวกท่านในครั้งนี้”

            “อย่าถือเป็นบุญคุณอะไรเลยครับ ไม่ว่าใครก็ตามที่พบเห็นเหตุการณ์นี้ ก็คงต้องยื่นมือเข้าไปช่วยเหมือนที่ผมทำ คงไม่มีใครนิ่งดูดายปล่อยให้ผู้หญิงและเด็กถูกทำร้ายต่อหน้าต่อตา โดยไม่ยื่นมือเข้าไปให้ความช่วยเหลือได้หรอกครับ เพราะฉะนั้นก็ไม่ต้องคิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้”

            “ถึงอย่างไรเราก็ต้องขอบคุณคุณสองคนอยู่ดีค่ะ ถ้าไม่ได้คุณทั้งสองยื่นมือเข้าไปช่วยลิดาและซินเอาไว้ ป่านนี้เราก็อาจจะพบเพียงร่างที่ไร้วิญญาณของพวกเขา เราจะไม่มีวันลืมบุญคุณของพวกคุณในครั้งนี้เลยค่ะ” ซีรินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความซาบซึ้งในน้ำใจของสองหนุ่มสาว

            หลังจากที่ครอบครัวของซามีขอบคุณคนเจ็บเรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็เอ่ยปากขอตัวพาบุตรชายหญิงของเขากลับไปด้วย เพื่อที่จะได้ออกเดินทางต่อไปยังเฮฌามา และเพื่อให้คนเจ็บได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ ซึ่งชีคหนุ่มก็ไม่ขัดข้อง สองพี่น้องได้มาเอ่ยลาอัมรานและพันไมล์ รวมถึงกล่าวขอบคุณอีกครั้งสำหรับความช่วยเหลือ พันไมล์อวยพรให้ทุกคนเดินทางด้วยความปลอดภัย

            ก่อนที่ยะห์ซินจะเดินเข้าไปในกระโจมของท่านชีค เขาเดินสวนกับครอบครัวของซามี ยะห์ซินมีความรู้สึกคุ้นหน้าชายวัยกลางคนที่มาทราบชื่อในภายหลังว่าซามี เหมือนเคยพบที่ไหนมาก่อนเพียงแต่จำไม่ได้ว่าเคยพบกันที่ไหน

            ตั้งแต่ผู้นำบารัซถูกยิงบาดเจ็บ พันไมล์ก็เข้ามาดูแลปรนนิบัติชีคหนุ่มทุกวัน และแม้จะเตรียมใจมาว่าจะพยายามสงบปากสงบคำไม่โต้เถียง แต่ในบางครั้งก็อดรนทนไม่ไหวขึ้นเสียงกลับไปเช่นกัน เพราะความดื้อของคนเจ็บที่มักจะไม่ค่อยเชื่อฟังคำเตือนของใคร ทำให้หลายวันที่ผ่านมาเหล่าองครักษ์จะได้ยิน

            เสียงถกเถียงระหว่างเจ้านายหนุ่มและอาคันตุกะสาวอยู่เสมอ บางครั้งยังแอบลุ้นกันว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะ

            วันนี้ก็เช่นกันมีการถกเถียงกันเล็กๆ เมื่อชีคอัมรานสั่งให้ทุกคนเตรียมตัวออกเดินทางเข้าเฮฌามาตั้งแต่เช้า ไม่ว่าใครจะพูดจาทัดทานอย่างไรเขาก็ไม่ฟัง และยังคงยืนกรานให้ทุกคนเตรียมออกเดินทางโดยเร็วที่สุด

            “แต่อาการของท่านชีคยังไม่หายดี ยังไม่ควรรีบออกเดินทางตอนนี้นะครับ”

            “ใครถามความเห็นของนายวาคิม” อัมรานกระชากเสียงถามด้วยความไม่พอใจ

            “ท่านชีคครับผมว่าเรา...” ยะห์ซินพยายามที่จะช่วยพูดแต่ยังพูดไม่ทันจบ

            “หุบปากของนายให้สนิทเดี๋ยวนี้นะยะห์ซิน แล้วก็รีบไปจัดการทุกอย่างตามที่เราสั่ง”

            สององครักษ์หนุ่มต่างก็รู้ดีว่า  เจ้านายของพวกเขาต้องการที่จะเดินทางไปร่วมงานเลี้ยงของเผ่าเฮฌามา ที่จะถูกจัดขึ้นในคืนวันพรุ่งนี้ ทำให้มีคำสั่งเร่งเดินทางทั้งที่แผลยังไม่หายดี จึงไม่มีประโยชน์อะไรที่จะพูดทัดทาน เพราะสุดท้ายแล้วก็ต้องทำตามคำสั่งของท่านชีคอยู่ดี สองหนุ่มขอตัวไปเตรียมความพร้อมเพื่อที่จะได้ออกเดินทางตามคำสั่งของผู้เป็นนาย

            “ทุกคนที่นี่ต่างก็เป็นห่วงคุณ ถึงได้พยายามที่จะพูดทักท้วง แทนที่คุณจะเชื่อกลับไปโกรธพวกเขาซะนี่”

            สายตาพิฆาตของชีคหนุ่มตวัดกลับมามองพันไมล์ คนอื่นอาจจะกลัวสายตาแบบนี้ของเขาแต่ไม่ใช่เธอ นอกจากจะไม่กลัวแล้วเธอยังกล้าโต้เถียงกลับไปอีกด้วย

            “ขอเหตุผลดีดีให้ฉันสักข้อได้ไหมคะ ว่าทำไมเราจึงต้องเร่งออกเดินทาง ทั้งที่อาการของคุณก็ยังไม่หายดี”

            “มันเป็นคำสั่ง จบไหม”

            พันไมล์แสร้งถอนหายใจออกมาดังๆ อย่างเหนื่อยหน่าย พร้อมกับนึกนินทาเขาอยู่ในใจ

            ‘เขาเคยว่าฉันดื้อ แต่ตัวเองดื้อกว่าฉันซะอีก’

            หญิงสาวเห็นอาการหงุดหงิดของอีกฝ่ายในยามที่ทุกอย่างไม่ได้ดั่งใจ ก็รู้สึกว่าอยู่ไม่ได้แล้ว ขืนอยู่คงได้เจอพายุอารมณ์ชุดใหญ่แน่ ขอเผ่นก่อนดีกว่า

            “ฉันขอตัวกลับไปเก็บของก่อนนะคะ เพราะถึงยังไงวันนี้เราก็คงต้องออกเดินทาง ตามคำประกาศิตของคุณอยู่ดี”

            พูดจบก็รีบเดินออกไปจากกระโจม ทิ้งให้คนเจ็บยืนมองร่างเล็กบางของพันไมล์ด้วยสายตาที่ยากจะเข้าใจ