บทที่ 40

            เมื่อทุกอย่างก็เป็นไปตามที่ผู้นำบารัซต้องการ การเดินทางก็เริ่มต้นขึ้นในเวลาถัดมา และเร่งเดินทางตลอดทั้งวันโดยไม่แวะพัก ในที่สุดคณะเดินทางของชีคอัมรานก็เดินทางมาถึงที่พักของผู้นำเผ่าเฮฌามาในช่วงพลบค่ำ เขาขอเข้าพบและทักทายท่านหัวหน้าเผ่าด้วยความเคารพ

            “สวัสดีครับท่านลุง”

            “อัมราน! เป็นเจ้าจริงๆ หรือ”

            “ครับท่านลุง”

            อับบาสตรงเข้าไปสวมกอดชายหนุ่มที่เขาเอ็นดูเหมือนลูกด้วยความดีใจ

            “ลุงไม่ได้เจอหน้าหลานนานแค่ไหนแล้ว ถ้าจำไม่ผิดครั้งสุดท้ายที่ได้พบดูเหมือนจะเป็น ตอนที่หลานติดตามชีคโอมานเดินทางมาที่นี่ ก่อนที่จะไปเรียนต่อที่ต่างประเทศสินะ ใช่ไหม”

            “ใช่ครับ ท่านลุงสบายดีนะครับ”

            “สบายดี ลุงดีใจนะที่ได้พบหลานอีกครั้ง นั่งก่อนสิ”

            อัมรานนั่งลงตามคำชวนของอับบาส จากนั้นก็แนะนำให้สองอาคันตุกะของเขา ทำความรู้จักกับหัวหน้าเผ่าเฮฌามา ก่อนที่ทั้งคู่จะถูกเชื้อเชิญให้ไปพักผ่อน ทิ้งให้สองผู้นำได้พูดคุยกันตามลำพัง

            “ตอนที่เรฮานติดต่อมาว่าหลานจะเดินทาง มาร่วมงานเลี้ยงฉลองที่เฮเฌมาด้วยลุงทั้งดีใจและแปลกใจ" อับบาสพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี

          "เรื่องดีใจผมเข้าใจ เพราะผมก็ดีใจที่ได้มีโอกาสมาร่วมงานนี้ แต่ที่ว่าแปลกใจ ท่านลุงแปลกใจเรื่องอะไรครับ"

          อับบาสหัวเราะ "แปลกใจที่หลานหัวแข็ง กระดูกเหล็ก แข็งแรงและฟื้นตัวเร็ว ขนาดเดินทางมาถึงเฮฌามาได้นะสิ"

            อัมรานยิ้ม "ข่าวกรองท่านลุงยังเฉียบคมเสมอนะครับ"

          "เรื่องนี้แม้หลานจะปิดนักข่าวได้ แต่ปิดพวกผู้นำไม่ได้หรอกอัมราน” อับบาสหัวเราะอย่างคนแก่อารมณ์ดี

            "แล้วปฏิกิริยาส่วนใหญ่ดีใจหรือผิดหวังครับ" อัมรานกดยิ้มลึกเยาะหยัน

          ชายหนุ่มถามเสียงหยัน สังเกตสีหน้าของผู้นำที่ยังคงระบายยิ้ม ดุจเดิมไม่เปลี่ยนแปลงยากที่จะจับความรู้สึก

            "ทั้งสองอย่าง"

            "แล้วท่านลุงละครับ" เขาถามขึ้น

            ชายชราผู้มากประสบการณ์มาอย่างโชกโชน ตวัดสายตามองชีคหนุ่มนิ่ง เข้าใจถึงเจตนาที่แฝงมากับคำถามหยั่งเชิงของชีคหนุ่มได้เป็นอย่างดี

            "ทำไมเจ้าถึงถามลุงเช่นนั้น" อับบาสถามขึ้น

            "ผมทราบมาว่าพรุ่งนี้จะมีการประชุมผู้นำเผ่า ผมต้องการความชัดเจน ก่อนที่จะเข้าร่วมประชุมในวันพรุ่งนี้"

            “สถานการณ์ของผมในขณะนี้ผู้นำเผ่าต่างก็รู้ดีว่า...ที่ผมยังไม่สามารถขึ้นเป็นผู้นำอย่างสมบูรณ์ได้เพราะขาดคุณสมบัติบางอย่าง...ท่านอาก็เช่นกัน หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเจอสร้อยประจำตัวผู้นำก่อน ก็จะสามารถขึ้นดำรงตำแหน่งผู้นำบารัซอย่างเป็นทางการได้ทันที”

            “เมื่อผมไม่ตาย...ก็ยังเป็นก้างชิ้นใหญ่ขวางคอท่านอาฮาร์มาล ผมจึงต้องการผู้สนับสนุน" เขาบอกเสียงหนักแน่น

            อับบาสยิ้ม ก่อนจะยกมือตบบ่าหลานชาย "หลานเหมือนพ่อของหลานไม่มีผิด...มุ่งมั่นและมั่นคง ไม่หวั่นกลัวต่ออุปสรรคใดๆ"

            "ท่านลุงหมายความว่า..."

            "ลุงจะสนับสนุนเจ้า...ในทุกทาง"

            อัมรานยิ้ม เขาโค้งคาราวะจากใจจริง "ขอบคุณครับ"

            สองหนุ่มต่างวัยคุยอย่างเป็นกันเอง จากนั้นหัวหน้าเผ่าเฮฌามาได้เชิญผู้นำบารัซ ไปพักผ่อนที่บ้านพักรับรองส่วนตัว ซึ่งอยู่ไม่ห่างจากที่พักของเขามากนัก

            ในช่วงหัวค่ำอัมรานออกมาเดินรับลม ร่วมกับแทนไทและพันไมล์ที่บริเวณด้านหน้าบ้านพักรับรอง โดยมียะห์ซินและเหล่าองครักษ์ทำหน้าที่คอยอารักขาความปลอดภัย ทันใดนั้นชีคหนุ่มสังเกตเห็นกลุ่มควันกลุ่มใหญ่ลอยขึ้นมาในอากาศ

            “เอ๊ะ...นั่นควันอะไร” ยะห์ซินถามขึ้น ทุกคนเหลียวมองตามนิ้วมือขององค์รักษ์หนุ่ม

            อัมรานรีบเดินตรงไปยังทิศทางที่เห็นกลุ่มควันลอยขึ้นมา เมื่อไปถึงก็พบว่าไฟกำลังลุกไหม้กระพือโหม เขาหันไปสั่งลูกน้องตัวเองด้วยความว่องไว

            “ยะห์ซินนายรีบไปแจ้งให้ท่านลุงอับบาสทราบเรื่องนี้ และไปตามคนมาช่วยด่วนเลย”

            “ครับท่านชีค” องครักษ์หนุ่มรับคำและรีบไปปฏิบัติตามคำสั่งทันที

            อัมรานยืนมองความวุ่นวายอยู่ครู่ใหญ่จึงหันมาบอกแทนไท

            “แทน นายและน้องสาว ช่วยอพยพผู้คนที่อยู่รอบบริเวณนี้ไปไว้ในที่ปลอดภัยก่อน”

            แทนไทและพันไมล์เร่งทำตามคำสั่งของชีคอัมราน อย่างเร่งด่วนโดยมิต้องรอให้เขาเอ่ยซ้ำ

            ชีคหนุ่มหันไปสั่งคนของตนให้รีบไปหาน้ำมาสกัดไฟไว้ก่อนที่มันจะไหม้ลุกลามไปที่อื่น

            ผู้นำบารัซแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าด้วยตัวเองอย่างมีสติ ทุกอย่างถูกดำเนินการอย่างเร่งรีบและเป็นระบบ ทั้งนี้เพื่อสกัดไฟต้นเพลิงมิให้ลุกลามไปยังบ้านพักส่วนอื่นๆ ที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียง จนกระทั่งหน่วยดับเพลิงเดินทางมาถึงที่เกิดเหตุ เขาจึงวางใจให้หน่วยงานที่รับผิดชอบด้านนี้เข้ามาดูแลแทน

            ทันใดนั้นเองอัมรานก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากผู้คนที่ยังติดอยู่ด้านใน ทันทีที่ได้ยินเขาก็ไม่ลังเลที่จะวิ่งเข้าไปในสถานที่ดังกล่าว ทั้งที่ไฟกำลังลุกไหม้อย่างรุนแรง

            "คุณ...อย่าเข้าไป...มันอันตราย"

            พันไมล์ร้องห้ามมิให้เขาเข้าไปในสถานที่แห่งนั้น เพราะเกรงว่าจะมีอันตรายเกิดขึ้นกับตัวเขา อีกทั้งเขาเองก็เพิ่งจะได้รับบาดเจ็บจากการถูกลอบยิง ซึ่งบาดแผลเหล่านั้นก็ยังไม่หายดี แต่ชีคหนุ่มกลับไม่ฟังคำทัดทาน และรีบวิ่งตรงเข้าไปด้านในเพื่อช่วยเหลือบุคคลเหล่านั้นทันที เพราะถ้าขืนชักช้าหรือปล่อยไว้คงจะไม่ทันการ ไฟที่โหมกระหน่ำจะต้องคร่าชีวิตของคนที่ติดอยู่ด้านในแน่

            หญิงสาวยืนตะลึงอยู่ครู่ใหญ่ ได้แต่มองชีคหนุ่มวิ่งเข้าไปในกองไฟด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก แต่เสียงกรีดร้องทำให้เธอได้สติหันไปร้องขอความช่วยเหลือจากหน่วยดับเพลิง

            “ช่วยด้วยค่ะ มีคนติดอยู่ด้านใน”

            พนักงานดับเพลิงบางส่วนที่ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเธอ ได้รีบวิ่งตรงเข้าไปเพื่อช่วยเหลือผู้ที่ติดอยู่ด้านใน

            "ท่านชีคล่ะครับคุณพาย"

            วาคิมถามขึ้น หลังจากไปประสานงานอยู่กับหน่วยพยาบาลและหน่วยกู้ชีพ มายังสถานที่แห่งนี้แล้ว

            “เขาเข้าไปช่วยคนที่ติดอยู่ในนั้นค่ะ”

            “อะไรนะครับคุณพาย” วาคิมอุทานออกมาด้วยความตกใจ

            “แล้วทำไมคุณพายไม่ห้ามไว้ล่ะครับ ไฟกำลังลุกไหม้รุนแรงแบบนี้ท่านชีคอาจจะเป็นอันตรายได้นะครับ”

            "ห้ามแล้วค่ะ แต่เชื่อใครที่ไหนล่ะคะ ดื้อ ดื้อที่สุด"

            วาคิมและพันไมล์ได้แต่ยืนดูเปลวเพลิงที่ยังคงลุกไหม้อย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด