บทที่ 50

            พันไมล์ใช้เวลาอ่านหนังสืออยู่ในห้องสมุดตลอดทั้งวันอย่างเพลิดเพลิน เพราะที่นี่มีหนังสือที่น่าสนใจมากมายซึ่งถือได้ว่าเป็นคลังปัญญาขนาดใหญ่ให้เธอได้ค้นคว้า เธออ่านหนังสือเพลินจนลืมเวลาที่จะต้องไปดูแลชีคอัมรานตามหน้าที่ที่เคยได้รับมอบหมาย จนกระทั่งมีหญิงรับใช้เดินเข้ามาตาม

            “ท่านชีคมีคำสั่งให้มาเชิญคุณพายไปพบค่ะ”

            “ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน”

            “อยู่ที่ห้องพักส่วนตัวค่ะ”

            หญิงสาวพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาที่แขวนอยู่ภายในห้อง ทำให้รู้ว่ามันถึงเวลาที่เธอจะต้องไปดูแลเขาตามหน้าที่ เธอจึงเดินนำหนังสือไปเก็บที่ชั้น ก่อนจะเดินออกจากห้องนั้นไป

            “วันนี้ทำไมรู้สึกแปลกๆ” พันไมล์พึมพำก่อนจะเดินตรงไปยังห้องพักของผู้นำบารัซ

            แต่ยังไม่ทันจะเคาะประตู บานประตูหนาหนักก็เปิดออกโดยฝีมือชีคหนุ่มซึ่งอยู่ในชุดลำลอง

            “ฉันไม่สายนะคะ” เธอพูดพร้อมกับชี้ไปที่นาฬิกาข้อมือของตนเอง

            “วันนี้ผมกลับเร็ว”

            พันไมล์พ่นลมออกจากปากสีหน้าโล่งใจ

            "โล่งใจขนาดนั้นเลยหรือ"

            หญิงสาวตวัดตาคมค้อนเขา "ฉันไม่อยากถูกว่า...ว่าเป็นคนไม่รักษาเวลา" เธอเอ่ยขึ้น

            “มีคนไปบอกว่าคุณต้องการพบฉัน มีธุระอะไรกับฉันหรือคะ”

            “เข้ามาก่อนสิ”

            พันไมล์ยอมเดินตามเขาเข้าไปในห้องแต่โดยดี “ตกลงคุณเรียกฉันมาพบทำไมคะ”

            เขาเดินนำเธอไปยังโต๊ะอาหาร ซึ่งถูกจัดอย่างสวยงาม ณ บริเวณระเบียงห้องพักส่วนตัวของเขา           

            “ผมหิวก็เลยให้คนไปตามคุณมากินอาหารพร้อมกับผมที่นี่” ชีคหนุ่มเอ่ย เขาเลื่อนเก้าอี้ให้เธอ

            “ขอบคุณค่ะ” พันไมล์กล่าว

            “ทำไมมีแค่เราสองคนล่ะคะ พี่แทนและองครักษ์ของคุณหายไปไหนหมด”

            “คืนนี้ผมอนุญาตให้พวกเขาไปพักได้ตามสบาย อย่าห่วงเลยแทนก็คงจะอยู่กับพวกวาคิมนั่นแหละ ผมหิวแล้วเราลงมือทานอาหารกันเถอะ”

            พันไมล์พยักหน้ารับรู้ จากนั้นสองหนุ่มสาวก็ลงมือรับประทานอาหารร่วมกันตามลำพัง

            “วันนี้ต้องรีบพักผ่อน”

            แม้ว่าพันไมล์จะแปลกใจกับคำพูดของเขาแต่ก็มิได้เอ่ยถาม

            หลังจากทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว สองหนุ่มสาวได้นั่งดื่มกาแฟด้วยกัน ในขณะนั้นเองพันไมล์เริ่มรู้ตัวว่ามีอาการแปลกๆ เกิดขึ้นกับเธอ จู่ๆ เธอก็อาการมึนงงและง่วงโดยไม่ทราบสาเหตุ

            "เอ๊ะ! ทำไมง่วงแบบนี้" เธอพึมพำ ยกมือแตะศีรษะ

            อัมรานสังเกตเห็นความผิดปกติก็เลยเอ่ยถาม "พันไมล์เป็นอะไรหรือเปล่า"

            หญิงสาวเงยหน้า ดวงตาคู่สวยเหม่อลอย มึนงง "จู่ๆ ก็รู้สึกมึนศีรษะและง่วงนอนค่ะ"

            จากนั้นไม่นานเธอก็เหมือนหลุดไปอยู่ในห้วงแห่งความฝัน ทุกอย่างแม้จะพร่ามัวแต่กลับเด่นชัดในด้านอารมณ์ พันไมล์รับรู้ถึงอ้อมกอดแข็งแกร่งที่แม้ภายนอกดูหยาบกระด้าง แต่เมื่อได้สัมผัสอกอุ่นก็ส่งกระแสร้อนผ่าวมาสู่ตัวเธอทุกครั้ง เรียวแขนกลมกลึงโอบกอดรัดร่างสูงใหญ่ไขว่คว้าไว้แนบกาย

            "ได้โปรด..." เธอได้ยินเสียงตัวเองแว่วมาแต่ไกล วอนขอในสิ่งที่เธอไม่รู้จักแต่ก็รู้ว่าชายหนุ่มจะสอนเธอได้

          ร่างเล็กบางอวบอิ่มที่เบียดประชิดปลุกเร้าอารมณ์ชีคหนุ่ม เขาก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขน เห็นดวงตาหรี่ปรือหวานเยิ้มและริมฝีปากแดงเผยอแย้ม เขาก็แทบครางออกมา

            "พันไมล์ตั้งสติหน่อย"

            ขณะที่เตือนสติหญิงสาวในอ้อมกอด อัมรานเริ่มรู้สึกถึงสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ชายหนุ่มสลัดศีรษะหลายครั้งเพื่อขับไล่ความมึนงง

            แต่มือเล็กๆ ที่ปัดป่ายไปมายิ่งทำให้สติที่เหลืออยู่น้อยนิดของอัมรานขาดสะบั้นลง

            "ระยำ! มีคนวางยา" เขาสบถ ก่อนจะตวัดอุ้มแม่ตัวยุ่งที่ยืนกระสับกระส่ายขึ้นมากระชับอก พาเดินตรงไปยังเตียงกว้าง

            แต่ยิ่งออกแรงเหมือนร่างกายของเขาจะยิ่งไปกระตุ้น การทำงานของฤทธิ์ยาในตัวยิ่งขึ้น เมื่อเขาพาพันไมล์มาถึงเตียง สติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดก็หลุดลอย อัมรานค่อยๆ เอนตัวพันไมล์ให้นอนลงบนเตียงอย่างเชื่องช้า ก่อนจะทาบทับตัวเองตามลงไปแนบชิดเธอ ลมหายใจผ่าวร้อนของเขาทำให้พันไมล์รู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมาทันที เขาใช้นิ้วเรียวยาวของตนเองลูบไล้แก้มนวลของเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากเรียวบางของเธอ

          อัมรานโน้มลงไปจูบเรียวปากนุ่มแดงระเรื่อได้รูปของพันไมล์ ริมฝีปากของเธอช่างเหมือนยาเสพติดที่ยากจะถอนตัวออกมา จูบที่เขามอบให้เธอนั้นจึงเร่าร้อนและเรียกร้องการตอบสนอง จากนั้นเขาก็จูบละไปทั่วใบหน้าของเธอ ก่อนจะมาซุกไซ้ที่ซอกคอหอมกรุ่นนั้นอย่างเผลอไผล

            มือของเขาก็เริ่มซุกซนโดยการสัมผัสลูบไล้ ไปตามร่างเพรียวบางแต่ทว่าซ่อนรูปของพันไมล์ รวมถึงทรวงอกที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดสวย พร้อมกับเบียดสะโพกเข้าไปแนบชิดเธอเพื่อให้เธอรับรู้ว่าความเป็นชายของเขาเรียกร้องต้องการเธอมากแค่ไหน ก่อนจะปิดปากเธออีกครั้งด้วยจูบที่ร้อนแรง

            ชีคหนุ่มสอดลิ้นเข้าไปดูดดื่มความหวานนั้นด้วยความชำนาญจนพันไมล์ไร้เรี่ยวแรงที่จะต่อต้าน

            เพียงแค่สัมผัสกระตุ้นอารมณ์ของเขา ผ่านเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ก็สามารถทำให้เธอหมดสิ้นเรี่ยวแรง เธอรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งวนไปทั่วร่างกาย ตัวของเธอสั่นสะท้านเพราะความปรารถนา และแทบจะคิดอะไรไม่ออก ได้แต่ปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามธรรมชาติที่มันควรจะเป็น

            พันไมล์รู้แต่เพียงว่าทุกสัมผัสของเขาทำให้เธอแทบจะละลายไปด้วยความรู้สึกที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน และไม่รู้ด้วยว่าเสื้อผ้าของเธอถูกเขาถอดออกไปตั้งแต่เมื่อไร มารับรู้อีกทีก็เมื่อร่างของเธอสัมผัสแนบชิดกับร่างเปล่าเปลือยของเขา