บทที่ 51

            เช้าวันต่อมา ในขณะที่สามองครักษ์หนุ่มกำลังจะเข้าไปปฏิบัติหน้าที่ตามปกตินั้น พวกเขาและแทนไทต่างก็ทักทายและพูดหยอกล้อกันเกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมา ซึ่งเป็นคืนวันบุหลันโซฮาและถือเป็นคืนวันอันศักดิ์สิทธิ์ของชาวบารัซ

            “เมื่อคืนนี้พวกนายมีใครโดนสาวๆ ฉุดไปทำมิดีมิร้ายกันบ้างหรือเปล่า บอกมาซะดีดีห้ามปิดบังเด็ดขาด” แทนไทถามพร้อมกับคาดคั้นเอาคำตอบจากเพื่อนทั้งสามคน

            “ถ้าเป็นเรื่องนี้คงต้องยกให้วาคิม เพราะหน้าตาของวาคิมหล่อโดนใจสาว ไม่ว่าจะเป็นสาวน้อยสาวใหญ่ของบารัซต่างก็หลงเสน่ห์คุณหมอหนุ่มอนาคตไกลนามว่าวาคิม” จาบรินเอ่ยพร้อมกับส่งรอยยิ้มยั่วกลายๆ

            “แต่ฉันขอยกตำแหน่งขวัญใจสาวๆ ให้นายดีกว่านะจาบริน ความหล่อของฉันหรือจะสู้คารมที่คมคาย เจ้าของฉายามีดโกนอาบยาพิษ เอ๊ย! มีดโกนอาบน้ำผึ้งของนายได้ล่ะจริงไหม”

            วาคิมกล่าวเช่นนั้น เพราะจาบรินเป็นองครักษ์หนุ่มฝีปากกล้าและมีคารมที่คมคาย เมื่อใดก็ตามที่เพื่อนคนนี้เอื้อนเอ่ยวาจากับสาวๆ พวกเธอเหล่านั้นต่างก็มีอาการราวกับว่าตกอยู่ในมนตร์สะกดของจาบริน

            “เข้าทำนองคารมเป็นต่อรูปหล่อเป็นรองใช่ไหมวาคิม” แทนไทกล่าวเสริมพร้อมกับหัวเราะ

            “ใช่แล้วแทน”

            ปากของวาคิมตอบแทนไทพร้อมกับหันไปยักคิ้วให้จาบริน อีกฝ่ายส่งสายตาพิฆาตคืนกลับมาให้ทันที

            ยะห์ซินยิ้มขันเมื่อได้ยินคำพูดหยอกล้อกันไปมาของเพื่อนๆ

            “แต่ใครเลยจะสู้ยะห์ซินได้”

            “เฮ้ย! ทำไมมาลงที่ฉันได้ล่ะจาบริน”

            “นายสารภาพมาซะดีๆ เมื่อคืนไปหลบที่ไหน” จาบรินถาม นัยน์ตาพราวระยับ หันไปยักคิ้วให้วาคิม

            “หึหึ อย่าบอกนะว่าที่เดิม” วาคิมหันไปถามเพื่อนรัก พร้อมกับรอฟังคำตอบ

            ยะห์ซินมองเพื่อนทั้งสองด้วยสีหน้าปั้นยาก

            “นี่ขนาดนายมีสายตาพิฆาตที่สาวๆ ไม่อยากเข้าใกล้เป็นอาวุธ แต่ก็ยังไม่วายแอบหนีไปนอนหนาวบนบ้านต้นไม้ในสวน ตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ตกดิน ข้าวปลาก็ไม่ยอมกินเหมือนเดิมใช่ไหมยะห์ซิน” จาบรินกล่าวพร้อมกับหัวเราะขบขัน

            “สงสัยจะกลัวยัยโซลี” วาคิมพยักพเยิดไปทางจาบริน จากนั้นจึงหันไปถามยะห์ซิน

            “ว่าแต่ปีนี้หล่อนยังแอบย่องมาซุกอยู่ใต้เตียงนอนของนายอีกหรือเปล่า”

            ยะห์ซินส่ายหน้าแทนคำปฏิเสธ

            “คราวนี้หล่อนใช้วิธีไหน” จาบรินรีบซักไซ้ด้วยความอยากรู้

            เพราะเป็นที่รู้กันในหมู่เพื่อนฝูงว่าโซลีชอบยะห์ซินมานานแล้ว และหล่อนก็มักจะสรรหาสารพัดวิธี เพื่อที่จะทำให้ตนเองได้เคียงคู่กับยะห์ซินในคืนวันบุหลันโซฮา แต่ก็ยังทำไม่สำเร็จ

            “หล่อนไปแอบอยู่ในตู้เย็นแทน”

            “ห๊า! จริงหรือยะห์ซิน” สามหนุ่มต่างก็พร้อมใจกันถาม

            ยะห์ซินพยักหน้า “จริง ดีแต่แม่ไปพบเข้าซะก่อน มิฉะนั้นหล่อนมีสิทธิ์แข็งตาย”

            ทั้งสามหนุ่มหัวเราะพร้อมกัน ขำกับวีรกรรมแมวไล่จับหนูของยะห์ซินและสาวน้อยโซลี ที่แอบหลงรักองค์รักษ์หนุ่มมาตั้งแต่แตกเนื้อสาว ในคืนวันบุหลันโซฮาของทุกปีโซลีก็จะทำทุกวิถีทาง เพื่อให้ได้องค์รักษ์หนุ่มไปเป็นสามีแต่ก็ยังไม่สำเร็จ

            “เห็นหรือยังว่าสาวๆ ต่างก็อยากที่จะเข้าใกล้นาย แต่พอเจอสายตาพิฆาตและมาดนิ่งๆ ของบุรุษผู้นี้เข้าไป ก็ทำให้พวกหล่อนถึงกับก้าวขาไม่ออก ได้แต่ส่งสายตาหวานซึ้งทอดสะพานมาให้” จาบรินอีกเช่นเคยที่เป็นคนเอ่ยแซว

            “ทำพูดดีไป นายสองคนก็ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ ถึงแม้ว่าปีนี้พวกนายยังคงครองความโสดเอาไว้ได้ แต่ปีหน้าอาจไม่รอดก็ได้”

            “ว่าแต่นายสองคนช่วยเฉลยให้ฟังหน่อยได้ไหมว่าพวกนายทำอย่างไร ถึงรอดพ้นเงื้อมือสาวๆ ครึ่งเมืองกลับมาทำงานในสภาพโสดได้” แทนไทเอ่ยถามวาคิมและจาบรินด้วยความอยากรู้

            “เราไม่บอก”

            สององครักษ์หนุ่มเอ่ยออกมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย จากนั้นก็ประสานเสียงหัวเราะอย่างถูกอกถูกใจที่ได้แกล้งแทนไท

         

 “มายืนจับกลุ่มทำอะไรกันอยู่ตรงนี้!?” 

            ทุกคนหันไปยังทิศทางของเสียงที่ทรงอำนาจนั้น เมื่อพบว่าเป็นเสียงของผู้สำเร็จราชการที่มาพร้อมกับนายทหารคนสนิท และมีข้าราชการชั้นผู้ใหญ่อีกสองสามคนติดตามมาด้วย พวกเขาต่างก็หันไปทำความเคารพฮาร์มาลและท่านรัฐมนตรีที่ติดตามมาด้วยโดยพร้อมเพรียงกัน

            “ปีนี้มีใครที่เราต้องแสดงความยินดีด้วยไหม” ฮาร์มาลถาม

            วันนี้เขารู้สึกอามรณ์ดีเป็นพิเศษ ท่านผู้สำเร็จราชการของบารัซถาม พร้อมกับกวาดสายตามองชายหนุ่มทั้งหลายยิ้มๆ

            ทุกคนยิ้มเก้อ “ไม่มีครับ ปีนี้พวกเรายังคงรักษาความโสดไว้ได้อย่างเหนียวแน่น” วาคิมตอบ

            “หนุ่มๆ ก็อย่างนี้แหละ” ฮาร์มาลหันไปพูดกับข้าราชการที่ตามมา “ยังสนุกกับความโสดของตัวเอง เหมือนพวกเราสมัยหนุ่มๆ ไม่มีผิด”

            ทุกคนพยักหน้ารับ เห็นด้วยกับความคิดของผู้สำเร็จราชการ

            “เช้าวันสำคัญขนาดนี้ เจ้านายของพวกเจ้ายังไม่ตื่นอีกเหรอ” ฮาร์มาลถามเหมือนตำหนิ

            “ปกติเวลานี้ท่านชีคจะตื่นแล้วนะครับ เมื่อวานหลังจากอนุญาตให้พวกเรากลับบ้าน ท่านชีคก็นัดให้พวกเรามาพบแต่เช้า หากพวกผมหลุดรอดจากเงื้อมือสาวๆ ในวันบุหลันโซฮามาได้” จาบรินรายงาน

            ฮาร์มาลหัวเราะ “ดี ถ้าอย่างนั้นก่อนที่พิธีจะเริ่มขึ้น พวกเราควรแวะไปทักทายว่าที่ผู้นำคนใหม่ของบารัซ ที่ยังครองความโสดในคืนวันบุหลันโซฮาไว้ได้อีกครั้งกันดีกว่า”

            “บอกข้ามาซิยะห์ซินว่าเจ้านายของพวกเจ้าตอนนี้อยู่ที่ไหน”

            “น่าจะกำลังเตรียมตัวอยู่ที่ห้องพักครับ เช้านี้ยังไม่มีใครเห็นท่านชีคออกมาจากห้องเลยครับ”

            ยะห์ซินและเพื่อนทั้งสองรวมถึงแทนไทเดินนำหน้า คณะของผู้สำเร็จราชการเพื่อตรงไปยังห้องพักของเจ้านายหนุ่ม เมื่อขบวนเดินผ่านห้องของท่านหญิงลัยลา คนรับใช้คนสนิทของลัยลาซึ่งแอบดูอยู่ จึงถือโอกาสนี้เดินติดตามไปด้วย โดยมิให้ผู้ใดผิดสังเกต