บทที่ 49

           พันไมล์นิ่งคอย ฟังเสียงหายใจหนักๆ ร้อนผ่าว แต่เมื่อหนึ่งนาทีผ่านไป ตามด้วยอีกหนึ่งนาที ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ดวงตาคู่สวยลืมขึ้น เธอพบกับรอยยิ้มที่เคยทำให้หลงเคลิ้มรออยู่

            "ตื่นได้แล้ว...ผมทายาเสร็จแล้ว"

            อัมรานยิ้มกริ่ม ใช้นิ้วดีดหน้าผากมนเบาๆ อย่างเอ็นดู

            พันไมล์แก้มแดง ก้มหน้าอมยิ้มขัดเขิน ยกมือลูบหน้าผากเบาๆ พร้อมกับเอ่ยขอบคุณชีคหนุ่ม

            อัมรานมองท่าทีขัดเขินของหญิงสาวอย่างนึกขำ ไม่คิดว่าจะมีโอกาสเห็นผู้หญิงแกร่งท่าทางเก่งกล้าอาย ซึ่งเขามองว่าน่ารักดี และทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

            "พรุ่งนี้รอยช้ำก็คงจะหายสนิท..."

            พันไมล์พยักหน้า แต่ทว่ายังก้มหน้าไม่ยอมสบตาชีคอัมรานอยู่ดี เธอไม่เคยขายหน้าขนาดนี้ไม่ก่อน...คิดแล้วอยากเขกหัวตัวเองสักที

            "อ้าว...เลยใบ้กินไปเลย" เขาว่า

            แต่เมื่อเห็นร่างเล็กบางของอีกฝ่ายบิดไปมา แทบจะเป็นเกลียวนอตอยู่แล้ว ชายหนุ่มก็เลิกล้อ และพูดขึ้นว่า

            "พรุ่งนี้เจอกัน อย่าสายล่ะ"

            พันไมล์เงยหน้าขึ้นทันที “แต่ฉันรับปากคุณลัยลาไว้ว่าจะไปช่วยดูแลเธอ จนกว่าคนของเธอจะเดินทางมาถึงที่นี่”

            “นี่คือคำสั่ง”

            เธอเผลอค้อนขวับอย่างอดไม่ได้เมื่อเจอไม้นี้ เธอก็ทำอะไรไม่ได้นอกเสียจากต้องทำตามคำสั่งของเขา

            "ค่ะ"

            พันไมล์รับคำก่อนจะเดินกลับไปยังห้องพักของตนเอง ด้วยฝีเท้าที่นักกรีฑาทีมชาติยังอาย เธอมาทรุดตัวลงบนเตียง สองมือกุมแก้มร้อนผ่าวไว้แน่น...ก่อนจะเลื่อนมาลูบไล้หน้าผากมนเบาๆ พร้อมรอยยิ้มเคลิ้มฝันประดับอยู่บนใบหน้า

            ก่อนจะได้สติ และเขกหัวตัวเองเบาๆ บ่นดังๆ พร้อมถอนหายใจ "คิดบ้าอะไรอยู่พันไมล์..."

            ใจจริงเธอเองก็ไม่ได้อยากที่จะไปดูแลลัยลาสักเท่าไร เพราะไม่ค่อยจะชอบนิสัยเรื่องมากของอีกฝ่าย ถึงกระนั้นก็ยังไม่ลำบากใจเท่ากับการที่จะต้องเข้ามาดูแลชีคอัมรานอย่างใกล้ชิด แต่เมื่อมันเป็นหน้าที่เธอก็มิอาจที่จะหลีกเลี่ยงได้

            เช้าวันต่อมาซึ่งเป็นวันบุหลันโซฮา พันไมล์เข้ามาปฏิบัติหน้าที่ของเธอตามปกติ แต่น่าแปลกที่เธอไม่พบชีคหนุ่มอย่างที่ควรจะเป็น เธอจึงเดินลงมาด้านล่าง และก็สังเกตเห็นความวุ่นวายที่เกิดขึ้นภายในจัสตินพาเลซ

            ทหารองครักษ์ต่างก็สาละวนอยู่กับการช่วยกัน ขนกระเป๋าสัมภาระมากมายเข้ามาด้านใน รวมถึงหีบที่บรรจุสิ่งของที่ดูท่าว่าจะหนักน่าดู เพราะต้องใช้คนถึงสองคนยกหีบเหล่านั้นเข้ามา

            “ทำไมถึงดูวุ่นวายกันแต่เช้าแบบนี้” พันไมล์พึมพำออกมาด้วยความประหลาดใจ

            ฉับพลันสายตาของเธอก็หันไปเห็นจาบรินที่กำลังดูแลและสั่งการ ให้คนขนข้าวของมากมายเข้าไปเก็บไว้ด้านใน พันไมล์จึงรีบเดินตรงเข้าไปทักทาย

            “กลับมาตั้งแต่เมื่อไรคะคุณจาบริน หรือว่าคุณแอบกลับมาโดยที่เขาไม่รู้” ประโยคสุดท้ายเธอกระซิบกระซาบให้ได้ยินกันเพียงแค่สองคน

            “ผมเพิ่งจะมาถึงเช้านี้เองครับ ท่านชีคมีคำสั่งให้ผมย้ายกลับมาประจำการที่นี่” จาบรินตอบพร้อมรอยยิ้ม

            “เฮ้อ! โล่งอกไปที นึกว่าคุณทนทำงานที่นั่นไม่ไหวจนต้องแอบหนีกลับมา”

            “คุณพายสบายดีนะครับ”

            “ก็สุขกายแต่ไม่ค่อยจะสบายใจเท่าไร คงไม่ต้องให้บอกนะคะว่าไม่สบายใจเรื่องอะไร”

            ทั้งคู่ประสานเสียงหัวเราะพร้อมกัน

            “ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะคะคุณจาบริน ฉันดีใจที่เห็นคุณกลับมาที่นี่อีกครั้ง”

            “ขอบคุณครับ”

            “ว่าแต่มันเกิดอะไรขึ้นแต่เช้าคะ ทำไมที่นี่ถึงได้ดูสับสนวุ่นวายไปหมด แล้วข้าวของพวกนี้เป็นของใครคะ”          

            “ของทั้งหมดที่คุณพายเห็นเป็นของคุณลัยลาครับ มันถูกส่งมาจากเฮฌามาพร้อมกับคนของเธอ”

            “ทั้งหมดนี่เลยหรือคะ”

            “ใช่ครับ”

            “ขนมาอย่างกับจะย้ายมาอยู่ที่นี่เป็นการถาวรอย่างนั้นแหละ”

            จาบรินเพียงแต่ยิ้ม เขามิได้ออกความคิดเห็นอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้

            “คุณพายลงมาทำอะไรที่นี่ครับ”

            “ก็มาตามหาเจ้านายของเรานะสิคะ ไม่รู้ว่าหายตัวไปไหนแต่เช้า ไปหาที่ห้องก็ไม่มี”

            แต่เมื่อหันไปสบตาจาบรินที่จ้องมองเธออยู่ก่อนแล้ว ก็ทำให้นึกไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน พันไมล์ร้อนตัวขึ้นมาทันที

            “ฉันแค่เข้าไปดูแลเขาตามหน้าที่เท่านั้นเองค่ะ ไม่มีอะไรนอกเหนือไปจากนั้นเลยนะคะ” หญิงสาวรีบแก้ตัวพัลวัน

            “ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะครับคุณพาย” องครักษ์หนุ่มเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

            ใบหน้าของพันไมล์ร้อนผ่าว เธอรู้สึกเก้อกระดากที่ดันคิดมากไปเอง เกรงว่าเขาจะจับได้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเธอและเจ้านายหนุ่มของเขา จึงได้แต่ฝืนยิ้มให้จาบริน ก่อนจะเบี่ยงเบนหัวข้อในการสนทนา

            “วันนี้มันเป็นวันอะไรหรือคะ ทำไมหนุ่มๆ สาวๆ ถึงได้มีท่าทางแปลกๆ”

            “แปลกยังไงครับ!”

            “ก็แปลกตรงที่สาวๆ ดูจะคึกคักมากเป็นพิเศษ ในขณะที่หนุ่มๆ ดูลุกลี้ลุกลนอย่างไรบอกไม่ถูก คุณยังไม่ได้ตอบคำถามของฉันเลยนะคะคุณจาบริน”

            “วันนี้เป็นวันบุหลันโซฮาครับ”

            พันไมล์พยักหน้า พร้อมกับทวนคำพูดของจาบริน “บุหลันโซฮา!”

            “แล้วมันมีความสำคัญยังไงคะ” หญิงสาวถามด้วยความอยากรู้

            จาบรินยิ้ม “ก็เป็นวันของสาวๆ...”

            แต่ยังไม่ทันที่จาบรินจะได้อธิบายอะไร ยะห์ซินก็เข้ามาตามเขาไปพบชีคอัมราน

            องครักษ์หนุ่มหันมายิ้มและโค้งอย่างมีมารยาท “ผมขอตัวก่อนนะครับคุณพาย”

            พันไมล์ได้แต่ยิ้มให้เขา สายตาก็มองตามสององครักษ์หนุ่มที่รีบร้อนเดินจากไป

            “แล้วตกลงมันเป็นวันอะไรของสาวๆ ล่ะ” เธอบ่นก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องอย่างงงๆ

            หลังจากถามหาชีคหนุ่มจนทราบว่า เขาไปทำงานแล้วก็ถือว่าหมดหน้าที่ เธอจึงเดินตรงไปที่ห้องสมุด