บทที่ 59

            วาคิมเดินตามชีคอัมรานเข้ามายังห้องทำงาน แม้ว่าเขาจะเคารพการตัดสินใจของเจ้านายหนุ่ม แต่ก็ยังอดแปลกใจไม่ได้ หมอหนุ่มจึงถามขึ้นว่า

            “จะปล่อยเธอไปจริงๆ หรือครับท่านชีค”

            วาคิมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความวิตกกังวล

            เพราะเขาและคนสนิทที่คอยรับใช้ใกล้ชิดชีคอัมราน ต่างก็รู้ดีว่าเจ้านายหนุ่มของพวกเขานั้น มีความรู้สึกพิเศษกับพันไมล์มากเพียงไร

            ชีคอัมรานผู้ไม่เคยสนใจหรือใส่ใจหญิงสาวคนไหน กลับให้ความใส่ใจ ห่วงใย ดูแล และปฏิบัติต่อเธอในแบบที่ต่างออกไป  แม้ว่าคำปฏิเสธโอกาสที่ผู้หญิงทุกคนต่างก็ถวิลหาของพันไมล์ จะสร้างปัญหาใหญ่ให้กับตำแหน่งผู้นำบารัซ และอาจมีผลทำให้ชีคหนุ่มหลุดจากตำแหน่งได้ แต่เขาก็เลือกที่จะกันเธอออกไปให้พ้นจากปัญหานี้

            ท่านฮาร์มาลอาจใช้สิ่งนี้เป็นข้ออ้าง หาเหตุให้เจ้านายหนุ่มของเขาหลุดจากตำแหน่งผู้นำเผ่าบารัซ

            ซึ่งมันมีความเป็นไปได้ค่อนข้างสูง ที่ผู้สำเร็จราชการบารัซจะนำจุดนี้มาขยายผล เพื่อชิงความได้เปรียบ แต่เจ้านายหนุ่มของเขากลับเลือกที่จะรับผิดชอบเรื่องนี้แต่เพียงลำพัง โดยมิยอมให้คุณพันไมล์ได้รับผลกระทบใดใดจากเรื่องนี้

            “มันดีต่อตัวเธอวาคิม”

            คำพูดของอัมรานดึงวาคิมให้หลุดจากภวังค์ความคิดของตนเอง

            “แต่...” วาคิมค้าน

            “ทำตามที่เราสั่ง ดูแลพันไมล์ให้เธอกลับเมืองไทยอย่างปลอดภัยก็พอ ที่เหลือเดี๋ยวเราจะจัดการเอง”

            วาคิมลอบมองสีหน้าอ่านยากของเจ้านายหนุ่ม และก็ได้แต่ลอบถอนหายใจ

            “ครับ ผมจะรีบดำเนินการให้เรียบร้อย”

            “ขอบใจ” อัมรานกล่าว และเหมือนชายหนุ่มจะหมดความสนใจในเรื่องนี้เพียงเท่านั้น

            จากนั้นก็เดินไปหยิบรายงานของยะห์ซินและจาบรินขึ้นมาอ่านอย่างสนใจ

            “ทำงานเร็วกว่าที่คิด”

            “งานนี้ยะห์ซินและจาบรินเร่งกันสุดกำลังเลยครับ “ วาคิมบอก

            อัมรานเหลือบสายตายิ้มๆ ขึ้นมองลูกน้องคนสนิท

            “ถ้าเมื่อคืนพวกนายไม่มัวแต่ห่วงความโสด กลัวสาวๆ จนหัวหด เช้านี้เราก็คงไม่ต้องวุ่นวายกันขนาดนี้”

            วาคิมก้มหน้าเล็กน้อย “ขอโทษครับท่านชีค” เขาเอ่ยอย่างรู้สึกผิด

            “อย่าสนใจเลย นายไปตามยะห์ซิน และจาบรินมาพบเราหน่อย”

            “ครับผม”

            วาคิมรีบเดินออกไปหน้าห้องแล้วต่อโทรศัพท์ถึงสหายทั้งสองทันที แต่ก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปในห้องทำงานของเจ้านายหนุ่ม เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นซะก่อน วาคิมคุยกับปลายสายเพียงสั้นๆ จากนั้นก็รีบหุนหันจากไปโดยไม่รอช้า

            ในขณะที่อัมรานกำลังนั่งอ่านรายงาน เขาก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น ชีคหนุ่มละสายตาจากเอกสารตรงหน้าเพื่อมองผู้มาเยือน

            “มากันแล้วหรือนั่งก่อนสิ”

            จาบรินและยะห์ซินนั่งลงตามคำสั่งของผู้เป็นนาย

             "จากรายงานพวกนายคิดว่าเป็นฝีมือลัยลาอย่างนั้นหรือ"

            “หลังจากที่ผมและจาบรินไปตรวจดูภาพจากโทรทัศน์วงจรปิด เราตรวจพบว่าคุณลัยลาได้แอบลอบเข้าไปในห้องนอนของคุณพายในช่วงกลางดึกคืนที่ผ่านมา และกลับออกมาจากห้องดังกล่าวพร้อมกับคนสนิทของเธอในตอนเช้าโดยไม่ทราบสาเหตุครับ” ยะห์ซินยืนยันอีกครั้ง

            "และคนสนิทของคุณลัยลาก็มีท่าทางแปลกๆ ด้วยนะครับ" จาบรินกล่าวเสริม

            อัมรานลูบคางสีหน้าครุ่นคิด "แล้วลัยลาไปทำอะไรในห้องพันไมล์"

            "ประเด็นนี้แหละครับที่พวกเราสงสัย...ถ้าเป็นฝีมือของคุณลัยลาจริง ทำไมถึงไม่รอที่ห้องของท่านชีค”

            "นายคิดว่าเป็นท่านฮาร์มาล" ยะห์ซินถามขึ้น

            "ไม่แน่ใจ...แต่ก็ไม่อาจตัดประเด็นใดประเด็นหนึ่งออกไปได้"

            จาบรินยุติการสนทนาลงชั่วคราว เมื่อเห็นหมอหนุ่มโผล่เข้ามาในห้องพร้อมกับเอกสารในมือ

            “รายงานผลการตรวจจากผู้เชี่ยวชาญครับท่านชีค พวกเขาตรวจพบสารบางอย่างผสมอยู่ในสำรับอาหารของท่านชีคครับ”

            วาคิมตอบพร้อมกับส่งผลการตรวจพิสูจน์ฉบับดังกล่าวให้เจ้านายหนุ่มของตนเอง

            อัมรานรับรายงานฉบับนั้นพร้อมกับสั่งให้วาคิมนั่งลง คาดไว้อยู่แล้วว่ามันจะต้องเป็นเช่นนั้น เขาจึงไม่ได้แสดงอาการตกใจเมื่อได้ยินการรายงานของวาคิม ซึ่งผิดกับสององครักษ์หนุ่มที่นั่งอยู่ข้างตัว ทั้งคู่มีสีหน้าตกใจมากเมื่อได้ยินคำพูดของนายแพทย์หนุ่ม

            “ตรวจพบสารเจือปนอยู่ในอาหารของท่านชีค!” ยะห์ซินและจาบรินเอ่ยออกมาพร้อมกัน

            ใครกันนะที่บังอาจทำเช่นนั้น!!

            “ใช่แล้ว พอฉันได้รับโทรศัพท์ ฉันก็รีบไปรับผลการตรวจเพื่อมารายงานท่านชีคทันที”

            “แล้วรู้หรือยังวาคิมว่ามันคือสารอะไร”

            “ตอนแรกผู้เชี่ยวชาญคิดว่าเป็นยานอนหลับครับ เพราะสารที่เขาตรวจพบมีส่วนผสมของยานอนหลับผสมอยู่ด้วย”           

            “หมายความว่าไม่ใช่ยานอนหลับธรรมดาอย่างนั้นหรือวาคิม”

            “ใช่แล้วครับท่านชีค ตามรายงานสารที่ตรวจพบ เป็นสารเสพติดมีฤทธิ์กล่อมประสาท ยาชนิดนี้จะทำให้ผู้เสพอยู่ในอาการมึนงง สับสน คล้ายอยู่ในห้วงแห่งความฝัน และกระตุ้นกำหนัด ใครที่โดนยาชนิดนี้เข้าไปก็จะจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นได้ไม่แน่ชัดนัก ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองนั้นเป็นเรื่องจริงหรือภาพฝัน หลังจากยาเริ่มออกฤทธิ์ไม่เกินห้าถึงสิบนาทีก็จะหลับไปครับ”

            “ว่าแต่บารัซมียาชนิดนี้อยู่ด้วยหรือ” จาบรินเอ่ยถามด้วยความสงสัย

            เขาไม่เคยได้ยินถึงสรรพคุณของตัวยาชนิดนี้มาก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินว่ามียาชนิดดังกล่าว

            “ไม่มี...ยานี้มีเฉพาะแต่ใน...” วาคิมพูดค้างไว้แต่เพียงเท่านั้น เพราะไม่แน่ใจว่าเขาควรจะพูดตรงจุดนี้ดีหรือไม่

            “เฮฌามา” อัมรานพูดขึ้น

            "ใช่ครับ...ยาชนิดนี้เรียกว่ายาเมา"

            "ถ้าอย่างนั้นทั้งหมดก็เป็นฝีมือของคุณลัยลา" ยะห์ซินฟันธง

            องค์รักษ์คนอื่นไม่มีใครค้าน แต่ชีคหนุ่มไม่มีการตอบรับ

            "ขอบใจพวกนายมาก..." เขาลุกขึ้นเป็นการบ่งบอกว่าเรื่องนี้ยุติลงแล้ว

            "แล้วท่านชีคจะไม่จัดการอะไรกับคนที่กระทำความผิดในเรื่องนี้เลยหรือครับ" จาบรินเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ เพราะมันผิดวิสัยของท่านชีค

            "ไม่...เพียงแต่ช่วงนี้พวกนายต้องคอยจับตาดูพฤติกรรมของลัยลา และท่านอาฮาร์มาลอย่างใกล้ชิดเท่านั้นก็พอ"

            แม้ว่าทุกคนจะห่วงใย แต่ในเมื่อผู้นำของเขาเลือกที่จะแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นด้วยวิธีนี้ พวกเขาก็ได้แต่ทำใจและทำตามความต้องการของท่านชีค