บทที่ 60

            หลังจากที่พันไมล์เก็บข้าวของทุกอย่าง เพื่อเตรียมตัวเดินทางกลับเมืองไทยเสร็จเรียบร้อย เธอตัดสินใจที่จะไปกล่าวลาแม่เฒ่าโซฟิลา ที่วิหารศักดิ์สิทธิ์เป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะออกเดินทางในวันพรุ่งนี้ แต่ในขณะที่กำลังจะเดินลงไปด้านล่าง บังเอิญได้ยินการสนทนาของสาวใช้กลุ่มหนึ่งเข้าซะก่อน พวกเธอกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานถึงข่าวลือที่ได้ยินมา

            ตอนแรกพันไมล์ก็ไม่ได้คิดที่จะสนใจฟัง แต่เป็นเพราะมีชื่อของตนเองเข้าไปเกี่ยวข้องกับการสนทนาในครั้งนี้ ทำให้ตัดสินใจยืนแอบฟังการสนทนาเหล่านั้น โดยมิได้ปรากฏตัวให้พวกสาวใช้เห็น

            “พวกเธอได้ยินข่าวลือที่กำลังถูกกล่าวถึงกันอยู่ในตอนนี้บ้างหรือเปล่า”

            “ข่าวลืออะไร!?” สาวใช้พร้อมใจกันประสานเสียงถาม

            เจ้ากรมข่าวลือเหลียวซ้ายแลขวาก่อนที่จะหันไปพูดกระซิบกระซาบกับเพื่อนร่วมวงสนทนา

            "จะข่าวอะไรซะอีก...ก็ข่าวของคุณพันไมล์กับท่านชีคของเราน่ะสิ ตอนนี้คนเขาพูดกันทั้งเมือง”

            "ฉันก็ได้ยินมาเหมือนกันว่า...คุณพันไมล์จะไม่ยอมแต่งงานกับท่านชีค"

            "ตายละ! มีคนกล้าปฏิเสธตำแหน่งชายาของท่านชีคด้วยหรือ" สาวใช้คนหนึ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงขึ้นสูงอย่างได้อารมณ์           

            สาวใช้อีกคนถอนหายใจ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยท่าทางหนักใจ

            "คุณพันไมล์ไง...งานนี้ท่านชีคของเราท่าจะตกที่นั่งลำบาก พวกเราเองก็มีสิทธิ์ที่จะตกงาน"

            "มันเกี่ยวกับเราตรงไหน...คุณพันไมล์ไม่แต่งก็ไม่แต่งสิ เราจะตกงานได้ไง ไม่เห็นจะเกี่ยวกันสักหน่อย” สาวใช้คนหนึ่งถามด้วยความงุนงง

            "สมองฝ่อหรือไง...เรื่องแบบนี้ก็คิดไม่ออก" อีกฝ่ายว่า แล้วก็อธิบายต่อเมื่อเห็นว่าเพื่อนของตนยังเกาหัวแกรกๆ สีหน้ายังแสดงถึงความสงสัย

            "รู้ใช่ไหมว่ากฎของวันบุหลันโซฮาที่มีมายาวนานกว่าร้อยปีคืออะไร"

            "หญิงชายที่ได้ครองคู่กันในคืนบุหลันโซฮาต้องแต่งงงานกัน" สาวใช้ที่นั่งฟังอยู่พร้อมใจกันตอบ

            "ใช่...แล้วจะเกิดอะไรขึ้นถ้าพวกเขาไม่แต่งงานกัน"

            "เท่าที่ผ่านมาก็ยังไม่เคยมีเหตุการณ์แบบนี้...แต่ถ้าคนทั่วไปทำอย่างนี้ก็คงต้องถูกเนรเทศ ถ้าเป็นผู้นำก็ต้องถูกปลด”

            “ถูกปลด!" สาวใช้ประสานเสียงออกมาพร้อมกัน

            "ใช่ ถูกปลด" คนสูงอายุพยักหน้าน้ำเสียงแสดงความหนักใจ

            "ถ้าท่านชีคถูกปลด คิดว่าวังนี้จะมีที่ให้พวกเราซุกหัวอีกไหม ทีนี้เข้าใจแจ่มแจ้งหรือยัง"

            พันไมล์ยืนตะลึงตัวแข็งค้าง  "ถูกปลด!" เธอพึมพำ

            ในหัวเธอ ได้ยินแต่คำพูดเหล่านี้วิ่งวนไปวนมาราวกับแผ่นเสียงตกร่อง ในใจรู้สึกเหมือนมีหินก้อนมหึมามากดทับเอาไว้ให้อึดอัด

            “คุณพันไมล์ไม่ใช่ชาวบารัซ เธอจะมาสนใจหรือให้ความสำคัญอะไรกับวันบุหลันโซฮาของเรา”

            สาวใช้อีกคนพูดขึ้นน้ำเสียงดูถูก

            "หน้าตาเธอออกจะน่ารัก ไม่น่าใจดำเลย...ทิ้งให้ท่านชีคของเราเผชิญชะตากรรมเพียงลำพัง...หนูชักจะเกลียดคุณพันไมล์แล้วสิป้า"

            "หนุ่มสาวสมัยนี้ เขามีความคิดของเขาเอง...เรื่องหัวใจใครไม่เจอกับตัวไม่รู้หรอก...ซันดา" คนสูงวัยพูด แล้วพากันไปเดินไปทำความสะอาดอีกห้องหนึ่ง

            พันไมล์ปรากฏตัวหลังจากสาวใช้เหล่านั้นเดินลับตาไป สิ่งที่เธอเพิ่งจะได้ยินมานั้นมันสร้างความหนักใจให้กับเธอได้ไม่น้อย เขาจะถูกปลด!

            ครั้นเมื่อหวนคิดถึงสีหน้าเย็นชา และท่าทีเฉยเมยของเขาเธอก็เจ็บจี๊ดขึ้นมาทันที

            ‘เขาไม่ต้องการเราถึงขนาดไล่เรากลับเมืองไทยด้วยซ้ำ’

            นี่ขนาดผ่านค่ำคืนที่แม้จะเลือนลางในความทรงจำ แต่ทว่ายังคงตราตรึงอยู่ในจิตใจ

            ‘สำหรับฉันมันคือความทรงจำ แต่สำหรับเขาแล้วมันคงเหมือนคืนวันเวลาที่ผ่านเลย ไม่มีความหมายอะไรให้จดจำ’

            แค่คิดน้ำใสๆ ก็เอ่อคลอดวงตาคู่สวย พันไมล์กะพริบตาไล่ บอกตัวเองว่ามันไม่ใช่เรื่องของเธอ....ชีคอัมรานบอกไว้แบบนี้ ถึงแม้ว่าจะบอกกับตัวเองเช่นนั้น แต่จิตใจของเธอกลับยิ่งว้าวุ่น และไม่สามารถปล่อยวางสิ่งที่ได้ยินมา

            สุดท้ายจึงเลือกที่จะไปกราบขอพรจากองค์เทพีรีฮานน่า พร้อมกับกล่าวลาแม่หมอประจำเผ่า ก่อนที่ตนเองจะต้องเดินทางออกจากบารัซตามที่ตั้งใจไว้แต่แรก

            พันไมล์เดินออกมาด้านนอกเพื่อที่จะไปที่วิหารดังกล่าว

            “คุณพายกำลังจะไปไหนครับ” จาบรินเอ่ยถามหลังจากหันมาเห็นหญิงสาวเดินออกมาเพียงลำพัง

            “ตั้งใจว่าจะไปที่วิหารศักดิ์สิทธิ์ค่ะ”

            “รอสักครู่นะครับ”

            จาบรินพูดพร้อมกับรีบไปจัดการเรื่องพาหนะ เพื่อนำหญิงสาวไปยังสถานที่ที่เธอต้องการ

            ในขณะที่จาบรินขับรถพาพันไมล์ไปที่วิหารศักดิ์สิทธิ์ เขาได้แอบมองเธอผ่านกระจกหน้ารถ เห็นหญิงสาวชาวไทยยกข้อมือที่สวมสร้อยมาเขย่าเล่น และมองอย่างเหม่อลอยอยู่หลายครั้ง องค์รักษ์หนุ่มเห็นเช่นนั้นแล้วก็อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็มิได้เอื้อนเอ่ยวาจาใดใดทั้งที่ใจอยากจะทำ

            ทันทีที่เดินทางมาถึงสถานที่ดังกล่าว พันไมล์พบแม่เฒ่าโซฟิลายืนรออยู่ที่หน้าวิหาร ราวกับจะรู้ว่าเธอจะเดินทางมาที่นี่ หญิงชราเชื้อเชิญพันไมล์เข้าไปที่ห้องพักรับรองด้านใน หญิงสาวเดินไปตามคำเชิญโดยมีจาบรินเดินตามไปด้วย แม่หมอประจำเผ่าเลี้ยงน้ำชาอาคันตุกะสาวและองครักษ์คนสนิทของชีคอัมราน

            “เชิญดื่มน้ำชาก่อน น้ำชาอุ่นๆ จะช่วยทำให้สมองปลอดโปร่ง”

            “ขอบคุณค่ะ” พันไมล์จิบน้ำชาถ้วยดังกล่าวก่อนจะเริ่มต้นการสนทนา

            “วันนี้ฉันตั้งใจจะมาลาแม่เฒ่าค่ะ”

            “เอ่ยลา!”

            “ค่ะ ไม่รู้ว่ากลับไปคราวนี้จะมีโอกาสได้เดินทางกลับมาที่นี่อีกไหม ก็เลยอยากจะมาลาแม่เฒ่าและขอพรจากองค์เทพีรีฮานน่า ก่อนที่จะเดินทางกลับเมืองไทยในวันพรุ่งนี้”

            “ขอบคุณที่ยังระลึกถึง และหวังว่าเราจะมีโอกาสได้กลับมาพบกันอีก”

            พันไมล์ฝืนยิ้มให้แม่เฒ่า และคิดว่าตนเองคงจะไม่มีโอกาสได้เดินทางกลับมาที่นี่อีก

            เพราะท่านผู้นำบารัซคงไม่ยินดีต้อนรับเธอ อย่าว่าแต่ให้การต้อนรับเลย เขาไล่เธอด้วยซ้ำและคงอยากจะให้เธอไปให้พ้นหูพ้นตาเขาโดยเร็วที่สุด

            หลังจากที่พูดคุยกันอยู่อีกพักใหญ่ หญิงสาวได้เอ่ยขอตัวไปกราบสักการะองค์เทพีรีฮานน่าเป็นครั้งสุดท้าย ทันทีที่เธอจุดธูปหอมเพื่อที่จะทำพิธีบูชาองค์มหาเทพที่ชาวบารัซนับถือ ทันใดนั้นเองเงารูปพระจันทร์เสี้ยวที่ล้อมรอบด้วยหมู่ดาว ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ประจำองค์เทพีรีฮานน่าได้ปรากฏให้เห็นอีกครั้ง คล้ายกับจะเป็นการส่งสัญญาณบอกว่าพระนางรับรู้ถึงการมาของเธอ

            พันไมล์หลับตาและระลึกถึงพระนาง พร้อมกับขอโทษที่ตนเองทำให้คืนวันบุหันโซฮาไม่คงความศักดิ์สิทธิ์ และขอให้พระนางยกโทษให้เธอสักครั้ง รวมถึงได้กล่าววิงวอนขอร้องให้พระองค์ช่วยปกป้องชีคอัมราน อย่าให้เขาต้องถูกปลดออกจากตำแหน่งผู้นำเผ่าบารัซด้วยเรื่องที่เธอเป็นต้นเหตุ เพราะมันไม่ใช่ความผิดของเขา

            องค์เทพีรีฮานน่าปรากฏตัวให้พันไมล์เห็นในมโนภาพอีกครั้ง ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนและมีเมตตา ทำให้เธอยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า หลังจากนั้นพันไมล์ก็เดินกลับออกมาด้านนอก และขอเดินดูรอบๆ บริเวณโดยมีแม่เฒ่าโซฟิลาและจาบรินมองตามไปด้วย