บทที่ 68

            บ่ายวันต่อมาอัมรานและพันไมล์ได้เดินทางไปที่สนามบิน เพื่อไปส่งบิดาและมารดา ซึ่งจำเป็นต้องรีบเดินทางกลับเมืองไทยก่อนกำหนด เพราะอาการภูมิแพ้ฝุ่นทะเลทรายของมารดากำเริบขึ้น แทนไทและญาติสนิทมิตรสหายที่เดินทางมาร่วมงานแต่งงานของพันไมล์ จึงตัดสินใจเลื่อนการเดินทางกลับเมืองไทยพร้อมกัน

            พันไมล์เดินเข้าไปกอดบิดามารดาของตนเองด้วยน้ำตานองหน้า จากกันครั้งนี้ไม่รู้ว่าเมื่อไรถึงจะได้มีโอกาสพบกันอีก

            “ร้องไห้ทำไมลูก พ่อกับแม่ไม่ได้จากไปไหนไกลสักหน่อย ถ้าพายคิดถึงเราก็ชวนท่านชีคเดินทางกลับไปเยี่ยมพ่อกับแม่ที่เมืองไทย” มารดาของพันไมล์เอ่ยขึ้น

            “พายแต่งงานมีครอบครัวแล้วก็ต้องทำตัวให้เป็นผู้ใหญ่ จะมาร้องไห้ตามพ่อแม่เหมือนเมื่อตอนเด็กๆ ได้ยังไงกันจริงไหม” ท่านทูตเอ่ยกับบุตรสาวก่อนจะหันไปฝากฝังลูกเขยที่ยืนอยู่ไม่ห่าง

            “เราขอฝากพายไว้กับท่านชีคด้วยนะครับ ถ้าเขาซนหรือพยศมากนักล่ะก็ขอแนะนำให้รีบมีลูกด้วยกันไวไว รับรองว่าวิธีนี้จะขจัดปัญหาเหล่านี้ได้อย่างแน่นอน”

            “ผมจะทำตามคำแนะนำของคุณพ่อครับ ไม่ต้องห่วงนะครับผมจะดูแลพายให้ดีที่สุด”

            “รักกันให้มากๆ และรักกันให้นานๆ หนักนิดเบาหน่อยก็ให้อภัยซึ่งกันและกันนะจ๊ะ”

            แทนไทเข้าไปจับมือชีคอัมราน “พายโชคดี...ที่ได้นายเป็นสามี...ส่วนนายดับเบิ้ลเฮงที่ได้ตัวแสบประจำบ้านไปป่วนจัสตินพาเลซ”

            พันไมล์ได้ยินค้อนควับ พึมพำกับตัวเองเบาๆ ว่า “ซวยต่างหาก”

            อัมรานที่ยืนอยู่ใกล้กระแอม โอบบ่าเล็กบางและโน้มตัวไปกระซิบน้ำเสียงข่มขู่ข้างหูว่า “พูดอะไร...ผมได้ยินนะ”

            พันไมล์เม้มปากแก้มแดง ลืมไปว่าเขาหูดีแค่ไหน อยากขยับหนีแต่ติดที่ว่าพ่อกับแม่และแทนไทมองทั้งคู่อยู่ เธอจึงได้แต่ฉีกยิ้มเป็นการกลบเกลื่อน เพราะในสายตาคนภายนอกคงคิดว่าเขาหยอกล้อภรรยาอันเป็นที่รัก

            “แม่ดูสิครับ...ตัวแสบของเราก็อายเป็นกับเขาด้วย” แทนไทไม่รู้ความนัยของสองหนุ่มสาวเอ่ยล้อ

            พันไมล์กระทืบเท้า ถือโอกาสผละจากอ้อมกอดแกร่งเดินไปกอดมารดาอีกครั้ง

            “แม่คะ พี่แทนแกล้งพาย จัดการเลยค่ะ”

            “เฮอะ...เข้าใจเล่นนะเรา...แสดงบทเมียผู้อ่อนแอ...ช่วยตัวเองไม่ได้ต่อหน้าสามี โอ๊ย! เขารู้กันหมดแล้วว่าเรานะ ม้าสามพยศ ฤทธิ์แยะยิ่งกว่าอะไร”

            “พี่แทน!” พันไมล์เรียก เหลือบมองชีคหนุ่ม เห็นเขามองมายิ้มๆ ก็ยิ่งโกรธแทนไท

            “ตัวเองกลับบ้าน ทิ้งเขาไว้คนเดียว ยังจะมาพูดดีอีก”

            “เฮ้อ!...ทิ้งไว้คนเดียวที่ไหน ได้ผัวมาตั้งคน”

            คราวนี้พันไมล์ทนไม่ไหว เดินไปทุบพี่ชายเป็นพัลวัน สองพี่น้องวิ่งไล่ทุบกันจนเสียงประกาศเรียกดังขึ้น

            “พอแล้วแทน...เลิกเล่นได้แล้ว” บิดาเอ่ยปรามสองพี่น้องที่หยอกล้อกันเล่นราวกับเด็กๆ

            สองพี่น้องเดินโอบไหล่กันเข้ามา ใบหน้าพันไมล์ระบายยิ้มสดชื่น แต่เมื่อเงยหน้ามองพี่ชายอีกครั้ง ดวงตาก็เริ่มแดงเรื่อขึ้นอย่างไม่อาจควบคุมได้ แทนไทเห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้ แต่เขามีกิจการในเมืองไทยที่ต้องกลับไปดูแล หลังจากทิ้งมาผจญภัยอยู่ที่บารัซนานร่วมเดือน นี่ก็เลยกำหนดการกลับเมืองไทยจากที่คาดไว้แต่เดิมนานมากแล้ว

            “เอาน่า เดี๋ยวพี่เคลียร์งานที่บริษัทเสร็จเมื่อไร พี่จะรีบกลับมาเยี่ยมเราทันที” แทนไทพูดปลอบใจน้องสาว

            พันไมล์ยิ้มหน้าบาน “พี่แทนสัญญาแล้วนะคะว่าจะรีบกลับมาเยี่ยมพายที่นี่ ห้ามผิดสัญญาที่ให้ไว้เด็ดขาด”

            แทนไทพยักหน้า “พี่สัญญาหลังจากเคลียร์งานที่บริษัท และปัญหายุ่งๆ ในชีวิตเรียบร้อยเมื่อไร จะรีบกลับมาเยี่ยมพายทันที”

            น้องสาวฝืนยิ้ม และจำต้องปล่อยมือพี่ชายอย่างจำยอม

            “ถ้ายังกังวลอีก ครั้งหน้าพี่จะชวนเพื่อนของพายมาเยี่ยมพายที่บารัซด้วยดีไหม”

            คราวนี้พันไมล์ยิ้มระรื่น “ขอบคุณค่ะพี่แทน ไม่เคยคิดเลยว่าจากเมืองไทยมาครั้งนี้ พายจะไม่มีโอกาสได้กลับไปอีก”

            “พูดอะไรเป็นลางแบบนั้น สามีเรารวยจะตายบินไปเช้าเย็นกลับ เงินในคลังยังไมยุบเลย” แทนไทสัพยอกน้องสาว พันไมล์หัวเราะคิก

            แทนไทลูบศีรษะทุยสวยของน้องสาวเบาๆ “เป็นชายาแล้ว ก็ลดความทะโทนลงซะบ้าง และก็ควรทำตัวให้เรียบร้อยสมกับตำแหน่งชายาของชีคอัมราน คนเขาจะได้นับถือและยำเกรงเราเข้าใจไหม” เขาปรามตามประสาพี่ชายที่แม้น้องสาวจะแต่งงานไปแล้วก็ยังอดห่วงไม่ได้

            “อืม...” พันไมล์รับคำ

            “พี่แทน...ถึงบ้านแล้วต้องโทรมาบอกพายนะ”

            “ได้..ถ้าพี่เดินทางถึงเมืองไทยแล้วจะโทรมาบอก...แต่พี่อยากให้พายเปิดใจคุยกันอัมราน”

            พันไมล์ชะงักเท้า หยุดมองพี่ชาย “จะให้พายคุยอะไรกับเขาคะพี่แทน...ทุกวันนี้แม้แต่หน้าของพายเขายังไม่อยากมองเลย”

            แทนไททำหน้าขรึม “เรื่องนี้เป็นเรื่องภายในครอบครัวของพาย พี่ก็ไม่อยากเข้าไปก้าวก่าย แต่...” เขาหยุดมองพันไมล์ หน้าตาจริงจัง

            “พี่มั่นใจว่าอัมรานต้องมีความรู้สึกพิเศษกับพายแน่...พี่รู้ดีว่าคนอย่างเขาไม่ยอมแต่งงานง่ายขนาดนี้หรอก ถ้าเขาไม่มีใจให้พาย”

            น้องสาวเชิดหน้า พูดน้ำเสียงแดกดัน “ขืนไม่ยอมก็หลุดจากตำแหน่งเท่านั้นนะสิ”

            แทนไทขมวดคิ้ว พูดย้ำอีกครั้งน้ำเสียงจริงจัง “เรื่องแค่นั้นทำอะไรอัมรานไม่ได้หรอก ชีคอัมรานไม่ใช่คนที่ใครจะมาบังคับให้เขาทำอะไรได้ตามแต่ใจหรอกนะพาย ยกเว้นแต่ว่าเขาจะเต็มใจทำ”

            แทนไทยึดไหล่บางของน้องสาวไว้มั่น โน้มตัวไปบอกอีกครั้งว่า “คุยกับเขาซะ...ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป”

            พันไมล์ฟังแล้วก็ได้แต่เหลือบมองชีคหนุ่มผู้เป็นสามีราวกับชั่งใจ แต่เมื่อเห็นสีหน้าเย็นชาเป็นน้ำแข็งขั้วโลกเหนือของเขา พันไมล์ก็ได้แต่ลอบถอนใจและบอกตัวเองว่า  “งานนี้พี่แทนคิดผิด ชัวร์!”