บทที่ 69

            หลังจากที่ครอบครัวของเธอขึ้นเครื่องบินแล้ว สองหนุ่มสาวก็เดินกลับไปขึ้นรถ เพื่อไปปฏิบัติภารกิจร่วมกันเป็นครั้งแรก ในฐานะคู่รักหวานแห่งปี โดยเริ่มจากการไปเดินดูการแสดง และการละเล่นของเผ่าต่างๆ ที่ถูกนำมาจัดขึ้น เพื่อความบันเทิงให้แก่ผู้ที่เดินทางมาร่วมงานเฉลิมฉลองสมรสของเขาและเธอ

            พันไมล์เรียกมันว่าเป็นภารกิจสร้างภาพ ตลอดระยะเวลาที่ทั้งคู่เดินชมการแสดงนั้น ชีคอัมรานมักจะจูงมือหรือโอบไหล่เธออย่างสนิทสนม อีกทั้งยังชักชวนให้เธอเพลิดเพลินไปกับการแสดงต่างๆ เหล่านั้น ใครที่พบเห็นต่างก็อิจฉาในความโชคดีของพันไมล์ เขาแสดงบทคู่รักหวานเวอร์ได้อย่างแนบเนียน จนพันไมล์เผลอนึกไปว่าสิ่งเหล่านั้นออกมาจากความรู้สึกที่แท้จริงจากหัวใจเขา แต่ความจริงมันเป็นเพียงการแสดงละครตบตา ให้ผู้คนให้หลงเชื่อว่าเขารักและหวงแหนเธอมากแค่ไหนเท่านั้น

            “พวกนายว่าบรรยากาศระหว่างท่านชีคกับท่านชายาดูแปลกไปไหม” วาคิมพูดโพล่งออกมาตามความรู้สึกของเขา

            “นั่นสิ ทำไมรู้สึกราวกับว่าคลื่นลมสงบ ก่อนที่พายุลูกใหญ่จะมา” จาบรินเห็นด้วยกับความคิดของเพื่อน

            “คิดมากเกินไปหรือเปล่า อย่าเพิ่งกังวลไปล่วงหน้าเลย มันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้” ยะห์ซินเอ่ยแย้ง

            “ขอให้เป็นอย่างที่นายพูดมาละกันยะห์ซิน ฉันรู้สึกสังหรณ์ใจยังไงไม่รู้” จาบรินเอ่ย เหลือบมองใบหน้าหม่นแสงของพันไมล์ด้วยความกังวลใจ

            เมื่อพันไมล์กลับมาถึงจัสตินพาเลซ เธอก็รีบตรงไปที่ห้องพักของตนเองโดยไม่รีรอ ส่วนชีคอัมรานก็กลับเข้าไปที่ห้องทำงานโดยมีวาคิมเดินตามไปด้วย องครักษ์หนุ่มอยากจะเอ่ยปากถาม แต่พอเจอสายตาพิฆาตของเจ้านายเข้าไปก็ถึงกับต้องปิดปากของตนเองให้สนิท

            ชีคอัมรานนั่งทำงานอยู่จนดึกโดยไม่มีทีท่าว่าจะกลับไปพักผ่อน

            “นี่ก็ดึกมากแล้วนะครับท่านชีค” วาคิมบังอาจเอ่ยเตือน

            “นายไปพักเถอะ เราจะดูเอกสารการก่อสร้างท่าเรือต่ออีกนิด”

            “แต่...”วาคิมค้าน ชีคอัมรานโบกมือไล่อย่างรำคาญ

            “นายเหนื่อยมาทั้งวันแล้วก็ไปพักเถอะ พรุ่งนี้เราต้องเดินทางไปดูสถานที่ ที่เราจะใช้สร้างท่าเรือน้ำลึกกันแต่เช้า”

            วาคิมรับคำจำต้องโค้งเคารพเตรียมออกไปพักที่ห้อง ขณะที่เขาเดินไปเปิดประตูก็เกือบจะปะทะกับร่างเล็กของลัยลา ที่มายืนขวางประตูอยู่

            “โอ๊ะ!...ขอโทษครับ” วาคิมเอ่ย

            เขามองชุดน้ำชายามดึก ในมือคนรับใช้คนสนิทของลัยลา ด้วยสายตาเป็นคำถาม

            “ฉันมาขอพบท่านชีค” ลัยลาเอ่ยขึ้น

            “แต่นี่มันดึกแล้วนะครับ”

            ลัยลาชักสีหน้า ตาลุกวาว “ก็ดึกน่ะสิ ฉันถึงได้เป็นห่วงกลัวว่าท่านชีคจะหิว ก็เลยทำขนมและน้ำชามาให้” เธอบอก พร้อมกับจะเดินเข้ามาในห้อง แต่วาคิมขวางเอาไว้

            “หลีกไป!” ลัยลาออกคำสั่ง

            วาคิมจำต้องหลีกทางให้อีกฝ่ายอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจนัก จังหวะที่เขาเบี่ยงตัวหลบ สายตาก็เหลือบไปเห็นชายาของท่านชีคเปิดประตูห้องออกมาพอดี องค์รักษ์หนุ่มชะงัก ทำหน้าปั้นยาก

            ‘เฮ้อ! บทรถไฟจะชนกัน...ก็ดันมาชนกันยามดึกนะ’ เขาบ่นในใจ มองตามร่างเล็กของพันไมล์ที่หลบเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็วนั้น ใบหน้าหมองคล้ำและดวงตาแดงเรื่อของเธอ ก็ไม่อาจพ้นไปจากสายตาเขาได้

            วาคิมยืนคิดอยู่ครู่ใหญ่ก่อนตัดสินใจเดินกลับไปยังห้องทำงานของชีคอัมรานอีกครั้ง

            “อ้าว...กลับมาทำไม” ชีคหนุ่มเงยหน้าขึ้นถาม แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าเป็นหญิงสาวเผ่าเฮฌามา เดินเข้ามาพร้อมหญิงรับใช้คำสนิท

            ลัยลาและคนรับใช้ย่อตัวทำความเคารพ

            “นึกว่าลัยลาเป็นใครหรือคะท่านชีค” ลัยลาเอ่ยถาม เดินมาหยุดใกล้ตัวชีคหนุ่ม พร้อมกับวางจานขนมให้อย่างเอาใจ

            ชีคอัมรานไม่ตอบ ในใจขอให้วาคิมขัดคำสั่งและย้อนกลับมาอีกครั้ง

            “ลัยลาเห็นท่านชีคทำงานหนัก ดึกแล้วยังไม่ยอมพักผ่อน เกรงว่าจะเหนื่อยจึงได้ทำขนมมาให้ค่ะ” เธอบอกพร้อมกับยื่นขนมส่งมาที่ปากอย่างเอาใจ

            “ท่านชีคชิมสักนิดนะคะ” เธอออดอ้อน

            อัมรานเหลือบมองขนมในมือหญิงสาวแล้วลุกขึ้น ลอบถอนใจสีหน้าเบื่อหน่าย

            “ขอบใจมากนะลัยลา...นี่ก็ดึกมากแล้วคุณกลับไปพักผ่อนเถอะ”

            “ลัยลาจะกลับไปทันทีที่ท่านชีคทานขนมที่ลัยลาทำมาให้จนหมดค่ะ”

            ลัยลาอาศัยความหน้าด้าน และถือคติที่ว่าตื๊อเท่านั้นที่ครอบครองทุกอย่าง

            บุตรสาวของท่านหัวหน้าเผ่าเฮฌามา เดินไปเกาะแขนชีคอัมรานอย่างถือวิสาสะ เมื่อเห็นชายหนุ่มยืนนิ่งเฉยก็ลอบยิ้ม เบียดกระแซะเข้าไปอีกนิด

            ‘ยั่วทุกวัน ต้องมีหวั่นไหวบ้างแหละ’ เธอคิด

            “ท่านชีคขา...” ลัยลาเอ่ย ถือโอกาสกอดรัดชีคหนุ่มอย่างอดใจไม่ไหว

            “วาคิม!...” อัมรานตะโกนขึ้น และเหมือนองค์รักษ์จะรออยู่แล้ว

            “ครับผม”

            “ส่งแขก!..” สั่งพร้อมสะบัดแขน เดินตรงไปห้องด้านใน ทิ้งให้ลัยลายืนผิดหวัง และคับแค้นใจเพียงลำพัง

            วาคิมโน้มตัวโค้งให้อย่างมีมารยาท “เชิญครับคุณลัยลา”

            ลัยลาตวัดตาลุกวาวมองวาคิมอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ พร้อมกับกระทืบเท้าๆ แรงๆ ด้วยความโมโห

            “ไม่ต้องมาไล่...ฉันได้เป็นชายาเมื่อไร พวกนายกระเด็นทุกคน”

            ลัยลาปรามาสก่อนจะเดินจากไปอย่างโมโห

            ส่วนวาคิมเหลือบมองห้องนอนเล็ก ที่อยู่ในห้องทำงานของชีคหนุ่มด้วยสีหน้าหนักใจ คืนนี้ชีคอัมรานคงนอนพักผ่อนอยู่ในห้องนี้เหมือนคืนที่ผ่านมา หมอหนุ่มรู้ว่าเจ้านายทั้งสองของเขาต้องมีปัญหากันแน่ เพียงแต่เขายังไม่รู้สาเหตุที่แท้จริง ที่ทำให้บุคคลทั้งสองเมินเฉยต่อกัน ทั้งที่เพิ่งจะผ่านพิธีแต่งงานกันมาอย่างยิ่งใหญ่สมเกียรติ