บทที่ 67

            "คุณคิดว่าผมจะทำอะไรล่ะ" เขาย้อนเสียงเรียบ

            พันไมล์รีลุกขึ้นยืน มือกระชับผ้าห่มคลุมกายไว้อย่างแน่นหนา ใบหน้าตื่นตระหนก

            "คุณ...คุณ...ทำไม่ได้นะ"

            อัมรานกลั้นยิ้ม แกล้งตีหน้าตาย เมื่อเห็นแก้มนวลเริ่มปรากฏสีชมพูระเรื่อ ก่อนจะกระจายไปทั่วใบหน้า

            "ผมทำอะไร..." เขาเดินย้อนกลับมาถาม พร้อมกับเชยคางมนขึ้น

            พันไมล์นึกถึงสิ่งที่เขาเคย "ทำ" กับเธอ แก้มนวลที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

            "ก็ทำ...ทำ...เหมือนที่ผ่านมาไง"

            พันไมล์อึกอักขัดเขิน นึกหาวิธีป้องกันตัวเอง แม้รู้ว่าคืนนี้เธอควรทำหน้าที่ของตัวเอง แต่เธอยังไม่พร้อม หญิงสาวรีบรวบรวมสติและความกล้าทั้งหมดกลับมา

            "เราสองคนต่างก็รู้ว่าการแต่งงานในครั้งนี้มันคือเกม คุณคงไม่คิดที่จะใช้โอกาสนี้มาหาผลประโยชน์กับฉันหรอกนะ" พันไมล์พูด เมื่อเห็นว่าหยุดการเคลื่อนไหวอีกฝ่ายได้ เธอจึงพูดต่อ

            "ทุกอย่างคือหน้าที่ เป็นเกมการเมือง การแต่งงานของเราเกิดขึ้นเพราะความจำเป็นบีบบังคับ สำหรับฉันแค่นี้มันก็แย่พอแล้ว ถ้าต้องนอนกับคุณอีกฆ่าฉันซะดีกว่า”

            พันไมล์พูดเสียงขื่นปนเจ็บปวด เธอเพิ่งจะเข้าใจว่าการแต่งงานโดยปราศจากความรัก มันมีรสชาติแบบนี้เอง

            คำพูดของหญิงสาวทำให้อัมรานถึงกับชะงัก ใบหน้าหล่อหม่นแสงลงเล็กน้อย

            “การที่คุณแต่งงานกับผมมันแย่ขนาดนั้นเลยหรือ” เขาถามขึ้น

            พันไมล์เมินหน้า แอบปาดน้ำตา พร้อมกับฝืนพยักหน้า

            "คุณไม่ได้รักฉัน...ทุกอย่างที่คุณทำก็เพื่อผลประโยชน์ของคุณเท่านั้น" เธอหยุด แอบมองชีคหนุ่มหวังจะไดัรับคำปฏิเสธข้อกล่าวหานี้ แต่เมื่อเขานิ่ง เธอจำต้องพูดต่อว่า "ฉันหวังว่าคุณคงจะเข้าใจ"

            “หาผลประโยชน์!”

            “ใช่แล้วค่ะ คนฉลาดอย่างคุณย่อมต้องรู้ดีอยู่แล้วว่าฉันหมายถึงอะไร”

            สีหน้าของชีคอัมรานแปรเปลี่ยนไป จากผู้ชายกรุ้มกริ่มกลายมาเป็นผู้ชายเย็นชา ดูเหมือนว่าคำพูดของเธอจะใช้ได้ผล เพราะเขาทำเหมือนเธอไม่มีตัวตน และไม่มีความหมายในสายตาเขา

            “คุณไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอกนะ ผมรับรองได้ว่ามันจะไม่เกิดขึ้นตราบใดที่คุณไม่เต็มใจ คนอย่างผมไม่เคยบังคับขืนใจใครและก็ไม่คิดที่จะทำเช่นนั้น ในเมื่อตัวคุณไม่เต็มใจผมก็จะไม่บีบบังคับคุณ”

            อัมรานพูดประโยคเหล่านั้นออกมาอย่างถือตัว ก่อนจะเดินออกจากห้องนั้นไป คำพูดของเขาแสดงให้พันไมล์เห็นถึงความอหังการและความหยิ่งทระนงในศักดิ์ศรีของเขา

            ‘ในเมื่อเธอไม่ต้องการ เขาก็จะไม่บีบบังคับเธอ’

            ประโยคนี้ดังก้องอยู่ในหัวของเธอราวกับแผ่นเสียงตกร่อง

            เธอควรดีใจสิถึงจะถูกที่เขาไม่หักหาญน้ำใจเธอ แต่ไม่รู้ทำไมจึงรู้สึกเจ็บเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น หลุดออกมาจากปากของเขาอย่างง่ายดาย ทำเหมือนเธอไม่เคยมีค่าหรือมีความหมายในสายตาเขา แท้จริงแล้วเขารู้สึกอย่างไรกับเธอกันแน่ ในเมื่อเขาไม่พูดเธอก็ไม่เคยคิดที่จะถาม

            เมื่อชีคอัมรานเดินกลับมาที่ห้องพักของตนเอง เขาพกพาเอาความหงุดหงิดติดตัวกลับมาด้วย พร้อมกับไม่เข้าใจว่าเหตุใดพันไมล์ถึงได้แสดงอาการรังเกียจเขาเช่นนี้

            “ผู้หญิงช่างเป็นเพศที่เข้าใจยากจริง อารมณ์แปรปรวนได้ตลอดเวลา”

            เช้าวันต่อมา...สองหนุ่มสาวต้องเผชิญหน้ากันอีกครั้ง ท่ามกลางบรรยากาศมึนตึงเย็นชา ชีคหนุ่มยังดูสงบยากจะจับอารมณ์ความรู้สึกได้ แต่สำหรับพันไมล์แย่กว่าเพราะเธอไม่ใช่คนเก็บความรู้สึกเก่ง ใบหน้าสวยหมองคล้ำ ใต้ตามีร่องรอยของการอดนอนแต่ถูกปกปิดไว้ด้วยเครื่องสำอางค์ชั้นดี

            ตามกำหนดการชีคอัมรานและพันไมล์ต้องนั่งรถเปิดประทุนไปตามถนนสายหลัก เพื่อให้ชาวบารัซที่มารออยู่สองข้างทางได้ชื่นชมและร่วมเป็นสักขีพยาน ในความรักความหวานของผู้นำที่พวกเขาเคารพรัก พันไมล์มีสีหน้าเรียบเฉยราวกับว่าเธอถูกบังคับให้แต่งงาน ทำให้ชีคหนุ่มต้องกระซิบที่ข้างหูเธอ

            “ทำหน้าให้ยิ้มแย้มกว่านี้ได้ไหมพันไมล์ คุณทำราวกับว่าถูกบังคับให้มาแต่งงานกับผม ทั้งที่คุณเป็นคนเลือกเดินทางนี้ด้วยตัวของคุณเอง ในเมื่อคุณเลือกแล้วก็ต้องเดินไปให้สุดทาง และก็ต้องทำให้เนียนที่สุด เพื่อมิให้คนอื่นจับความรู้สึกที่แท้จริงของคุณได้”

            “ฉันแสดงละครได้ไม่เก่งเหมือนคุณนี่คะ” พันไมล์พูดด้วยน้ำเสียงปั้นปึ่งกึ่งงอน

            “แต่ก็ต้องพยายาม”

            พันไมล์สบตาอัมรานก่อนจะหันไปโบกมือให้กับผู้คนที่มายืนรอชื่นชม ขบวนรถของคู่บ่าวสาวเต็มพื้นที่สองข้างทางด้วยรอยยิ้ม ขบวนรถขับผ่านไปอย่างช้าๆ เพื่อให้ทุกคนได้เห็นชีคอัมรานและชายาพันไมล์อย่างใกล้ชิด ตลอดเส้นทางที่ขบวนรถขับผ่านจะมีเสียงโห่ร้อง แสดงความยินดีแก่บุคคลทั้งสอง ดังขึ้นอย่างกึกก้องต่อเนื่องยาวนาน

            เมื่อรถขับวนมาจอดหน้าสถานที่ที่จะใช้ประกอบพิธีแต่งงานของคู่บ่าวสาว ชีคอัมรานและพันไมล์จะต้องเดินบนพรมแดงร่วมกันเพื่อเข้าไปในห้องที่ใช้ประกอบพิธี ซึ่งมีทั้งแขกผู้มีเกียรติ ตัวแทนจากประเทศต่างๆ ที่เดินทางมาร่วมงานในครั้งนี้ตามคำเชิญของทางการบารัซ

            ญาติสนิทมิตรสหายของทั้งสองฝ่าย คณะรัฐมนตรีและบุคคลสำคัญระดับประเทศ กองทัพนักข่าวที่ต่างก็พร้อมใจกันมาร่วมงาน เพื่อเก็บภาพความประทับใจของพิธีแต่งงานที่ยิ่งใหญ่อลังการนี้ และนำกลับไปทำเป็นไฮไลต์พาดหัวข่าวพิเศษ ซึ่งเป็นข่าวที่ชาวบารัซต่างก็ให้ความสนใจ รวมไปถึงประชาชนบางส่วนที่ได้รับเลือก ให้เข้ามาร่วมเป็นสักขีพยานในครั้งนี้อย่างใกล้ชิด

            พิธีการต่างๆ ดำเนินไปได้ด้วยดีไร้ซึ่งอุปสรรค ท่ามกลางความชื่นชมของแขกผู้มีเกียรติทุกท่านที่ได้มาร่วมงาน สองหนุ่มสาวได้จดทะเบียนสมรสต่อหน้าสักขีพยาน หลังจากนั้นได้มีการร่วมรับประทานอาหารและถ่ายรูปร่วมกับแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน และจะมีพิธีการส่งตัวคู่บ่าวสาวในค่ำคืนนี้

            หลังจากพิธีการส่งตัวผ่านพ้นไป ชีคอัมรานได้ลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำไป โดยมิได้หันมาให้ความสนใจในตัวพันไมล์เลยด้วยซ้ำ พันไมล์น้ำตาคลอกับการกระทำของผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของตนเอง เธอเม้มปากและเชิดหน้าอย่างถือดีก่อนจะเดินกลับห้องพักของตนเอง

            ในเมื่อเขาไม่สนใจในตัวเธอ เธอก็จะไม่สนใจหรือใส่ใจในตัวเขาเช่นกัน