บทที่ 70

            เช้าวันต่อมาวาคิมได้นำเรื่องนี้ไปเล่าให้ยะห์ซินและจาบรินฟังด้วยความไม่สบายใจ

            “ก็ไม่แปลกอะไรนี่วาคิม ท่านชีคอาจจะเห็นว่ามันดึกมากแล้วก็เลยตัดสินใจนอนที่ห้องทำงาน แทนที่จะกลับไปนอนที่ห้องหอ เพราะเกรงว่าจะเป็นการรบกวนคุณพายหรือเปล่า” ยะห์ซินเอ่ยแสดงความคิดเห็น

            “แล้วเปิดโอกาสให้คุณลัยลามาไล่ปล้ำท่านชีคนี่นะ” จาบรินพูดอย่างมีอารมณ์

            “ฉันมั่นใจนะว่า...ท่านชีคและคุณพาย...มีความรู้สึกพิเศษต่อกัน” วาคิมบอกเพื่อนทั้งสอง ซึ่งสององค์รักษ์ก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย

            “แต่ทำไมท่านชีคถึงปล่อยให้สถานการณ์เป็นแบบนี้ เดาได้เลยว่าจะต้องมีปัญหาบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างท่านชีคและคุณพาย ถึงได้แสดงปฏิกิริยามึนตึงใส่กัน”

            “นายก็รู้สึกเช่นนั้นเหมือนกันใช่ไหมยะห์ซิน”

            ยะห์ซินพยักหน้า แม้เขาจะเป็นคนไม่ค่อยพูด แต่ด้วยความที่ติดตามเจ้านายหนุ่มมานาน จึงพอจะรู้นิสัยเจ้านายหนุ่มมากพอสมควร ผู้หญิงที่ท่านชีคมักจะให้ความสำคัญ ก็เห็นจะมีแต่คุณพันไมล์คนเดียวเท่านั้น

            “เมื่อคืนคุณพายก็ไม่ได้กลับมานอนที่ห้องหอเหมือนกัน” วาคิมพูดต่อ “และก็เห็นคุณลัยลาเข้าไปหาท่านชีคด้วย”

            “แล้วคุณพายมีปฏิกิริยายังไงบ้างวาคิม” จาบรินซักไซ้ด้วยความอยากรู้

            หมอหนุ่มส่ายหน้าก่อนที่จะตอบ “ฉันไม่เห็นคุณพายทำอะไรนะ...ได้แต่เดินกลับเข้าห้องไป...แต่สีหน้าดูไม่ดีเลย”

            “แสดงว่าเมื่อคืนนี้คุณพายก็ยังกลับไปนอนที่ห้องของตัวเอง สองคืนแล้วซินะที่คุณพายทำแบบนี้...เพราะคุณลัยลาหรือเปล่า” ยะห์ซินเอ่ย

            จาบรินส่ายหน้า “ไม่หรอก”

            คำพูดของจาบรินทำให้วาคิมและยะห์ซิน หันกลับมาจ้องมองเขาพร้อมกับเอ่ยถาม

            “หมายความว่า...” สององครักษ์หนุ่มละไว้ในฐานที่เข้าใจ

            จาบรินพยักหน้า “ใช่...พวกนายเข้าใจถูกต้องแล้ว...ท่านชีคเรานั่นแหละ”

            “ท่านชีคปล่อยให้เจ้าสาวนอนคนเดียว...แบบนี้รู้ถึงหูท่านฮาร์มาล เดี๋ยวก็เป็นเรื่องอีก” วาคิมเอ่ย

            สามองค์รักษ์ที่พ่วงตำแหน่งเพื่อนสนิทต่างก็มีสีหน้าหนักใจไม่แพ้กัน

            “เฮ้อ! แต่เราคงช่วยอะไรไม่ได้หรอก...เพราะเป็นเรื่องส่วนตัวของท่านชีค” จาบรินกล่าว

            “นั่นสิ รอดูท่าทีของท่านชีคและคุณพายต่ออีกสักพักก่อนละกัน ถ้าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ยังไม่ดีขึ้น เราค่อยมาสืบหาว่าอะไรเป็นสาเหตุ ที่ทำให้เกิดรอยร้าวฉานในครั้งนี้” ยะห์ซินกล่าวสรุป

            “เรื่องมันลงเอยด้วยดีแล้วนี่นา ทำไมถึงได้กลายเป็นแบบนี้ไปได้” วาคิมเอ่ยพร้อมกับถอนหายใจอย่างแรง

            จาบรินและยะห์ซินต่างก็ส่ายหน้า เพราะตนเองก็ยังไม่รู้สาเหตุที่ทำให้เจ้านายทั้งสองของพวกเขา แสดงทีท่าเมินเฉยต่อกันเช่นนี้

            หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา พันไมล์แทบจะไม่ได้พบหน้า ชีคอัมรานเลยด้วยซ้ำทั้งที่พักอยู่ที่เดียวกัน เธอเคยลองเปรยๆ ถามจาบริน

            องค์รักษ์หนุ่มบอกว่า “ท่านชีคกำลังทำโครงการใหญ่ครับคุณพาย...”  

            “โครงการอะไรคะ...ทำไมถึงไม่กลับบ้านกลับช่อง” พันไมล์บ่นพึมพำแอบค้อนลมค้อนแล้งส่งไปหาเขา

            “ท่านชีคมีโครงการจะทำท่าเรือน้ำลึกครับคุณพาย บารัซของเราไม่ติดทะเล ทำให้เสียเปรียบเรื่องการขนส่ง สินค้าที่เข้ามาในบารัซจึงมีราคาค่อนข้างสูง ทำให้พวกเราต้องซื้อสินค้าในราคาแพงโดยใช่เหตุ ท่านชีคจึงคิดเปิดเมืองท่ารับส่งสินค้าทางเรือขึ้นมาอีกทางหนึ่ง การขนส่งสินค้าทางเรือต้นทุนต่ำกว่าทางอากาศครับ ถ้าโครงการนี้สำเร็จท่านชีคจะขยายผลต่อด้วยการทำรถไฟความเร็วสูงอีกด้วยครับ”

            พันไมล์พยักหน้า ไม่ออกความเห็นอะไร แต่ในใจกลับชื่นชมความคิดของชีคอัมราน แม้เขาจะดุ บ้าอำนาจ เป็นจอมบงการ แต่เขาก็ทำหน้าที่ของผู้นำบารัซได้อย่างดีเยี่ยม และพยายามทำทุกอย่างเพื่อประโยชน์สูงสุด ของประชาชนชาวบารัซเป็นสำคัญ ซึ่งเธอรู้สึกชื่นชมเขาในจุดนี้

            “โครงการนี้เราต้องประสานไปยังเผ่าเฮฌามา ทำให้ช่วงนี้งานรัดตัวท่านชีคตลอดเวลา และต้องเดินทางไปนอกสถานที่อยู่บ่อยครั้ง ออกเดินทางตั้งแต่เช้ามืดและกว่าจะกลับมาก็ดึกมาก ท่านชีคคงไม่อยากรบกวนคุณพายก็เป็นได้ครับ”

            พันไมล์หน้าแดง มองเมินสายตาจับจ้องของจาบรินไปยังสวนสวยเป็นการแก้เขิน เรื่องที่ชีคอัมรานไม่เข้ามาหาเจ้าสาวไม่ใช่ความลับ ทุกคนในจัสตินพาเลซต่างก็รู้เรื่องนี้ดี พันไมล์ไม่เดือดร้อน แต่พอมีคนมาสะกิด ก็อดรู้สึกไม่ได้ ลึกๆ แล้วในใจของเธอกลับรู้สึกเคว้งคว้างอย่างไรบอกไม่ถูก

            “ฉันเข้าใจค่ะ...คุณไม่จำเป็นต้องแก้ตัวแทนเขาหรอกค่ะ”

            จาบรินยิ้ม “ผมไม่ได้แก้ตัวแทนท่านชีคนะครับ แค่พูดไปตามความจริง นอกจากโครงการท่าเรือน้ำลึกแล้ว ก็ยังต้องประชุมกับกลุ่มบุคคลจากหน่วยงานสำคัญๆ และพวกรัฐมนตรี ที่ตอนนี้ต่างก็ให้การยอมรับในตัวท่านชีคในฐานะผู้นำบารัซ ช่วงนี้ท่านชีคจึงงานยุ่งมากจริงๆ ครับ”

            “ฉันเข้าใจแล้วค่ะ”

            แต่เมื่อเห็นสีหน้าที่แสดงถึงความกังวลของจาบริน พันไมล์จึงหัวเราะเสียงใส

            “หน้าตาฉันดูเหมือนคนที่เข้าใจอะไรยากหรือเปล่าคะ” เธอถาม

            จาบรินส่ายหน้า

            “ถ้าอย่างนั้นก็เลิกกังวลได้แล้วนะคะ...ฉันเข้าใจแล้วค่ะว่าเขางานยุ่ง...คุณไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรอีกหรอกค่ะ”

            ช่างต่างกับเธอลิบลับ พันไมล์รู้สึกตัวเองมีเวลาว่างมากเกินไป ทำตัวไร้ประโยชน์สิ้นดี

            ในแต่ละวันของพันไมล์ผ่านไปอย่างเชื่องช้าและน่าเบื่อหน่าย ไม่มีอะไรให้ทำนอกจากหายใจทิ้งไปวันๆ มันทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองนั้นไร้ค่า และสิ่งที่เพิ่มความเบื่อหน่ายให้กับพันไมล์ก็คือลัยลา หญิงสาวชอบทำตัวจุ้นจ้านวุ่นวาย เจ้ากี้เจ้าการในทุกๆ เรื่อง และเพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะ พันไมล์จึงพยายามหลบหลีกอีกฝ่ายทุกครั้งไป

            “คุณพายคงเหงา...” จาบรินถามขึ้น

            “ไม่เหงาหรอกค่ะ...เบื่อมากกว่า”

            “คุณมีงานอะไรให้ฉันทำบ้างไหมคะ” พันไมล์ถามด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น ถ้ามีอะไรให้ทำเพลินๆ คงจะทำให้เธอคลายความเบื่อหน่ายไปได้บ้าง

            จาบรินหัวเราะ “ใครจะไปกล้าใช้คุณพายครับ”

            “เฮ้อ! วันๆ หนึ่งได้แต่กินๆ นอนๆ และก็เดินไปเดินมา หายใจทิ้งไปโดยเปล่าประโยชน์ ทำให้รู้สึกว่าตัวเองไร้ค่ามากเลย”

            องค์รักษ์หนุ่มแสดงสีหน้าเห็นใจ แต่เขาก็ไม่อาจจะช่วยอะไรชายาของท่านชีคได้

            พันไมล์ทำหน้าเซ็ง ก่อนจะไปเดินเล่นในสวน โดยมีจาบรินเดินตามไม่ห่าง