บทที่ 71

            หลังจากแต่งงานการดำเนินชีวิตของชีคอัมรานและพันไมล์ ไม่ได้มีอะไรที่แตกต่างไปจากเดิม ทั้งคู่ยังคงแยกห้องนอนและต่างก็ใช้ชีวิตของตนเองเหมือนเช่นที่ผ่านมา สิ่งที่แตกต่างก็คือชีคอัมรานงานยุ่งมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า ทำให้ทั้งคู่มีเวลาพบปะหรือพูดจากันน้อยลงไปโดยปริยาย

            ยิ่งมีลัยลาเป็นตัวแปรสำคัญที่คอยขวางกั้น แทรกกลางระหว่างเขาและเธอ ยิ่งทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่แย่ลงเรื่อยๆ

            พันไมล์รู้มานานแล้วว่า ลัยลาหมายตาตำแหน่งเมียรองของท่านชีค ในระยะหลังมานี้เธอเริ่มได้ยินข่าวเกี่ยวกับเรื่องนี้บ่อยขึ้น ดูเหมือนกระแสข่าวเรื่องท่านชีคจะรับชายารอง ได้ถูกแพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว

            นั่นยิ่งทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเขามึนตึงใส่กันมากกว่าเดิม แค่คิดน้ำตาที่ไม่เคยจะไหลมาออกง่ายๆ ก็เริ่มเอ่อคลอดวงตาคู่สวย จนเธอต้องรีบกะพริบขับไล่ทั้งน้ำอุ่นร้อนที่ดวงตา และความเจ็บปวดให้ออกไปจากหัวใจ

            เขาจะหมางเมินใส่เธอก็ช่างมันเถอะ แต่กลับไปฉีกยิ้มหวานให้ลัยลา ในเวลาที่นางเข้ามาพูดจาออดอ้อน เอาขนมและน้ำชามาให้นี่สิ มันน่าชกฟันสวยๆ ให้ร่วงหมดปาก

            อย่างวันนี้ก็เช่นกัน...ในขณะที่อัมรานและพันไมล์กำลังรับประทานอาหารเช้าอยู่นั้น ลัยลาก็เดินเข้ามาภายในห้องอาหารพร้อมคนสนิท

            “อรุณสวัสดิ์ค่ะ เมื่อเช้าลัยลาลงครัวปรุงอาหารเอง ก็เลยตั้งใจยกมาให้ท่านชีคลองชิมดู ไม่ทราบว่าจะถูกปากท่านชีคไหม”

            หญิงสาวพูดพร้อมกับส่งสายตาหวานซึ้งให้ชีคหนุ่ม ก่อนจะเหลือบมองพันไมล์ด้วยสายตาเย้ยหยัน ริมฝีปากแย้มยิ้มราวกับจะเยาะเย้ยเธอ

            อัมรานยิ้มรับก่อนจะรับประทานอาหารที่อีกฝ่ายนำมาให้ พร้อมกับเอ่ยชมเพื่อมิให้เป็นการเสียน้ำใจ ที่เธออุตส่าห์ลงมือทำด้วยตัวเอง

            “ลองชิมจานนี้อีกนิดนะคะ ลัยลาตั้งใจทำแต่เมนูโปรดของท่านชีคทั้งนั้นเลยค่ะ” เธอฉอเลาะ

            ชีคอัมรานเอื้อมมือไปตักจานโปรดมาทานอย่างเอาใจ ลัยลายิ้มแก้มปริ

            “อร่อย...” เขาหันมาบอก

            พันไมล์มองปฏิกิริยาของทั้งคู่ด้วยความหมั่นไส้ ถ้าเธอไม่ได้นั่งอยู่ด้วยลัยลาคงจะป้อนอาหารให้ชีคอัมรานไปแล้ว แต่เพราะเธอนั่งเป็นกว้างขวางคอก็เลยไม่สามารถทำได้

            หลายครั้งหลายหนที่พันไมล์เห็นถึงความสนิทสนม ระหว่างลัยลาและสามีของตนเอง แม้ว่าจะไม่ได้มีอะไรเกินเลยกันแต่ก็ทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็น เพราะเขามีลัยลาอยู่แล้วนี่เองเขาถึงไม่ใส่ใจในตัวเธออย่างที่ควรจะเป็น และสิ่งสำคัญยิ่งไปกว่านั้นคือ

            ‘เขาไม่ได้รักเธอ...ไม่เคยรัก...และไม่คิดที่จะรัก’

            นั่นทำให้เธอเจ็บ ความจริงตรงนี้นำความเจ็บปวดเพิ่มเป็นสองเท่า และเพิ่มทวีขึ้นจนกระทั่งพันไมล์แทบจะหายใจไม่ออก ก้อนสะอื้นตีตื้นขึ้นมาจนเธอเจ็บร้าวไปทั้งอก เมื่อคิดมาจนถึงจุดนี้น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็พังทลาย ความเจ็บปวดทั้งหลายที่เคยข่มกลั้นไว้แตกสลาย

            จาบรินได้ยินเสียงสะอื้น และเห็นไหล่เล็กบางที่สะท้านสั่นไหวของท่านชายา องค์รักษ์หนุ่มจึงสืบเท้าเข้าไปใกล้ เมื่อเห็นหญิงสาวร้องไห้ปานจะขาดใจ เขาก็รู้สึกเจ็บปวดตามไปด้วย ชายหนุ่มลังเลที่จะเอื้อมมือไปปลอบ แต่สุดท้ายเขาก็เอื้อมไปตบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ เป็นการปลอบโยน เท่านี้พันไมล์ก็หมดความยับยั้งตัวเอง ปล่อยโฮ ออกมาดังๆ โดยมีองค์รักษ์ยืนปลอบอยู่เงียบโดยไม่พูดอะไร

            ระหว่างเธอและชีคอัมรานมันเหมือนมีเส้นบางๆ ขวางกั้นเอาไว้ แม้จะไม่ได้ทะเลาะกันแต่ก็ไม่ได้ใช้ชีวิตร่วมกัน เหมือนสามีภรรยาคู่อื่นๆ มันเป็นเช่นนั้นเรื่อยมาจากวันเป็นสัปดาห์ จากสัปดาห์เป็นเดือน

            เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ พันไมล์ก็หยุดสะอื้น หญิงสาวรับผ้าเช็ดหน้าจากองครักษ์เงียบๆ เช็ดน้ำตาและน้ำมูก เรียบร้อยจึงส่งคืน

            จาบรินยิ้มรับผ้าเปียกผืนนั่นมาถือไว้สอดเข้ากระเป๋าโดยไม่พูดอะไร “สบายใจขึ้นแล้วใช่ไหมครับ”

            พันไมล์เหลือบตาแดงๆ ขึ้นมององค์รักษ์หนุ่ม “ขอบคุณค่ะ ได้ร้องไห้ออกมาแบบนี้ก็ค่อยยังชั่วขึ้นแล้วค่ะ...ค่อยมีแรงขึ้นมาหน่อย” เธอตอบยิ้มๆ ท่าทางกระฉับกระเฉงขึ้น

            แม้จะยังไม่สบายใจแต่พันไมล์ก็ไม่อยากสร้างความลำบากใจให้องครักษ์หนุ่ม

            จาบรินได้แต่ยิ้มพร้อมกับส่ายหน้า เขาไม่ค่อยจะเข้าใจผู้หญิงตรงจุดนี้ ร้องไห้แล้วดีขึ้นได้อย่างไร แต่ก็เดินตามพันไมล์กลับไปยังจัสตินพาเลซโดยมิได้วิจารณ์ใดๆ

            “คุณรู้ไหมคะว่าคุณทำให้ฉันคิดถึงพี่แทน...ขอบคุณอีกครั้งนะคะ” พันไมล์จับมือองครักษ์มากุมและบีบเบา ก่อนจะกลับขึ้นไปห้องพักส่วนตัว

            พันไมล์และจาบรินไม่รู้เลยว่า การกระทำของทั้งสองอยู่ในสายตาของชีคอัมรานตลอดเวลา ดวงตาคมวาววับเป็นประกายลุกโชนด้วยโทสะ ใบหน้าหล่อกระด้างและบึ้งตึงจนยะห์ซินที่ยืนมองอยู่ใกล้ๆ ยังรู้สึกได้ถึงรังสีความร้อนที่เปล่งประกายจากตัวเจ้านาย

            ยะห์ซินมองตามจาบรินแล้วได้แต่แอบถอนหายใจ พลางนึกในใจว่า ‘งานเข้าอีกแล้วจาบริน’

            ตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา บรรยากาศภายในจัสตินพาเลซดูอึมครึม คล้ายกับคลื่นลมสงบก่อนที่พายุลูกใหญ่จะพัดมา ความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่ว

            พันไมล์เองก็รู้สึกอึดอัดกับบรรยากาศที่เป็นอยู่ตอนนี้เช่นกัน และแม้ว่าพยายามที่จะไม่สนใจเสียงซุบซิบนินทาที่เกี่ยวกับตัวเธอและสามี แต่กระแสเรื่องชีคอัมรานรับชายารองเริ่มหนาหูขึ้นทุกวัน ทุกคนในจัสตินพาเลซต่างเริ่มรู้ว่านอกจากคุณลัยลาจะเป็นแขกคนสำคัญแล้ว อนาคตชายารองรอเธอก็อยู่ไม่ไกล

            “ท่านชายาคะจะปล่อยให้เป็นแบบนี้จริงหรือคะ” ซันเดเอ่ยถาม ขณะที่ช่วยทำผมให้พันไมล์

            “ปล่อยเรื่องอะไรล่ะจ๊ะ” พันไมล์ถาม

            “ก็เรื่องชายารองไงคะ ตอนนี้นางลีนาคนสนิทคุณลัยลากร่างน่าดู เที่ยวคุยข่มไปทั่วแล้วว่าอีกไม่นาน เจ้านายของมันจะต้องได้รับการแต่งตั้ง” ซันเดเล่าอย่างมีอารมณ์

            พันไมล์ยิ้มขัน แต่ดวงตาหม่นแสง ในใจเจ็บลึก “มันเป็นสิทธิ์ของท่านชีคนี่จ๊ะ ฉันจะไปห้ามอะไรได้”

            ซันเดกระทืบเท้าเบาๆ นึกขัดใจ “ท่านชายาก็พูดกับท่านชีคสิคะ ตามกฎแล้วเรามีสิทธิ์ที่จะทักท้วงนะคะ”