บทที่ 81

            “เขาจะจริงจังกับฉันหรือไม่ ฉันก็ไม่จำเป็นต้องไขข้อข้องใจให้ใคร และก็ไม่จำเป็นต้องทำอะไรเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเขา เหมือนที่คุณพยายามทำอยู่ เพราะถึงอย่างไรฉันกับเขาก็เป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย การที่สามีจะมีอะไรกับภรรยาของตนเองก็ไม่ใช่เรื่องแปลก และก็ไม่ใช่เรื่องที่คนนอกอย่างคุณจะต้องเข้ามาโวยวายทั้งที่ไม่มีสิทธิ์ จริงไหมคะ” พันไมล์มองอีกฝ่ายด้วยสายตาท้าทาย

            “ส่วนเรื่องที่คุณอยากรู้ขนาดมาหาเรื่องฉันแต่เช้า ก็ขอบอกให้เอาบุญว่าเมื่อคนเราสองคนมีความสุขกันมากเลย”

            ลัยลาสะบัดฝ่ามือพิฆาตใส่หน้าพันไมล์ฉาดใหญ่

            เสียงเนื้อกระทบกันดังไปถึงอีกห้อง วาคิมขยับจะเข้าไปห้ามแต่ชีคหนุ่มห้ามไว้

            อัมรานย้อนกลับมาที่ห้องเพราะลืมเอกสารสำคัญไว้ ไม่นึกว่าลัยลาจะกล้าหาญขนาดมาหาเรื่องพันไมล์ถึงในห้อง

            พันไมล์ลุแก่โทสะเตรียมปล่อยหมัดโต้ตอบ แต่ต้องพยายามข่มใจเอาไว้ เพราะเกรงว่าจะทำให้เป็นเรื่องใหญ่และกระทบต่องานของชีคอัมราน จึงต้องระงับอารมณ์ของตนเองไว้

            “ถ้าจะเข้ามาหาเรื่องกันล่ะก็ออกไปซะ ก่อนที่คุณจะโดนฉันต่อย”

            พันไมล์พูดขู่ด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ สีหน้าและแววตาของหญิงสาวขึงขัง ทำให้ลัยลาจำต้องล่าถอยออกไป

            “ซันเด...ส่งแขก”

            ซันเดซึ่งรอจังหวะอยู่แล้วรีบเดินไปเปิดประตูห้อง “เชิญค่ะคุณลัยลา”

            ลัยลาจ้องมองพันไมล์ด้วยความโกรธแค้น ก่อนจะกระทืบเท้าเดินออกจากห้องไป

            “ท่านชายาเป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ” ซันเดและมีอาเอ่ยถามพร้อมกันด้วยความห่วงใย

            “ไม่เป็นไร...ไปจัดเตรียมดอกไม้ได้แล้วมีอา...เดี๋ยวพวกเราจะได้ไปที่วิหาร”

            มีอารีบไปจัดเตรียมพานดอกไม้ตามคำสั่งของเจ้านายสาว ส่วนซันเดก็รีบเข้ามาช่วยแต่งตัวให้พันไมล์ และแอบเหลือบมองรอยนิ้วบนใบหน้าของหญิงสาว

            อัมรานได้ยินเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด ผ่านประตูห้องที่เชื่อมต่อระหว่างกัน นี่ถ้าเขาไม่ลืมของและย้อนกลับมาเอาก็คงจะไม่รู้เรื่องนี้

            ‘เห็นทีจะปล่อยไว้ไม่ได้แล้ว คงต้องจัดการอะไรสักอย่าง’ ผู้นำบารัซคิดและเดินออกจากห้องไป

            “ยะห์ซินถ้าการเจรจาในครั้งนี้ไม่เป็นผลสำเร็จ นายก็ไปจัดการตามแผนเดิมของเราได้เลย”

            “ครับท่านชีค”

            ผู้นำบารัซใช้เวลาเจรจาต่อรองเรื่องผลประโยชน์ของท่าเรือน้ำลึกนานถึงสามชั่วโมงเต็ม แต่ไม่สามารถหาข้อสรุปได้ เพราะเฮฌามาไม่ยอมรับข้อเสนอของบารัซ การเจรจาจึงต้องเลื่อนออกไป

            “น่าเสียดายนะครับท่านลุง ที่เราไม่อาจตกลงกันได้”

            ผู้นำบารัซเอ่ยขึ้นขณะเดินออกจากห้องประชุม

            “ถ้าหลานยอมถอย โดยแบ่งผลประโยชน์มาให้ทางเฮฌามาเพิ่มอีกสักนิด เรื่องนี้ก็ไม่น่าจะมีปัญหา”

            อัมรานได้แต่ยิ้มรับ เพราะการทำท่าเรือน้ำลึกในครั้งนี้ ทางเฮฌามามิได้ลงทุนอะไร แค่สละพื้นที่บางส่วนเพื่อนำมาสร้างเป็นท่าเรือ แต่สิ่งที่ผู้นำเฮฌามาเรียกร้องกลับเป็นส่วนแบ่งที่มากถึงหกสิบเปอร์เซ็นต์ของกำไรทั้งหมด ซึ่งจริงๆ แล้วผลประโยชน์ที่เฮฌามาจะได้นั้นมากมายกว่าบารัซอยู่แล้ว เป็นเพราะความโลภทำให้ผู้นำเฮฌามาไม่เห็นแก่ประโยชน์ของส่วนรวม และเลือกที่จะตักตวงแต่ผลประโยชน์ส่วนตน จึงทำให้การเจรจายืดเยื้อมาจนถึงทุกวันนี้

            “ไม่เป็นไรครับ เราพักเรื่องนี้ไว้ก่อน ยังพอมีเวลาให้ท่านลุงกลับไปคิดทบทวนเรื่องนี้ดูอีกครั้ง”

            ผู้นำเฒ่าได้แต่ยิ้มเยือกเย็น “ลุงจะเอากลับไปคิดดูอีกที...”

            “ท่านลุงจะกลับเฮฌามาเลยไหมครับ”

            “ลุงว่าจะแวะไปหาลัยลาที่จัสตินพาเลซก่อน จะไปด้วยกันไหม”

            ชายหนุ่มส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่ครับ ผมมีประชุมกับฝ่ายกลาโหม เชิญท่านลุงตามสบายครับ”

            อับบาสพยักหน้า จากนั้นก็เดินไปขึ้นรถที่มาจอดรอรับ อัมรานมองตามไปด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

             หลังจากแยกจากชีคอัมราน ผู้นำเผ่าเฮฌามาก็แวะมาหาบุตรสาวที่จัสตินพาเลซ แต่แทนที่เขาจะพบกับลัยลาอย่างที่ตั้งใจไว้ กลับพบเพียงสาวใช้ประจำตัวที่กำลังนั่งร้องห่มร้องไห้แทน

            “เกิดอะไรขึ้น!”

            “นายท่านคะ...คุณลัยลา...” สาวใช้รายงานไปร้องไห้ไปจนผู้นำเฒ่าฟังไม่รู้เรื่อง

            “ลัยลาทำไม! เกิดอะไรขึ้นกับลูกของข้า”

            “นายหญิงถูกองค์รักษ์ของท่านชีคอัมรานจับตัวไปค่ะ”

            “องครักษ์อัมราน” ผู้นำเฮฌามาพึมพำ สีหน้าครุ่นคิด

            “เจ้ารู้ไหมว่าเขาจับตัวนายหญิงของเจ้าไปทำไม”

            สาวใช้ส่ายหน้า “ไม่ทราบค่ะ จู่ๆ คนของท่านชีคก็บุกเข้ามาจับตัวคุณลัยลา นายหญิงพยายามจะขัดขืนแต่พวกเขาก็ไม่ยอมพาตัวออกไปจนได้”

            ชายชราพยักหน้าและหันไปบอกสาวใช้คนดังกล่าวว่า “เจ้าตามข้ามา”

            ไม่นานสองนายบ่าวก็มาถึงห้องทำงานของฝ่ายองครักษ์ เขาพบยะห์ซินและวาคิมกำลังนั่งสอบปากคำลัยลาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดจริงจัง สององครักษ์ลุกขึ้นทำความเคารพผู้นำเผ่าเฮฌามา

            เมื่อลัยลาเห็นว่าใครมาน้ำตาก็ไหลพราก รีบลุกขึ้นวิ่งถลาไปกอดแขนบิดา ปากก็ฟ้องเขาไปพร้อมกัน

            หลังจากอับบาสได้ฟังเรื่องราวจากปากของลัยลา เขาโกรธมากเพราะไม่คิดว่าคนของอัมรานจะกล้ารังแกบุตรสาวของตนเองถึงเพียงนี้

            “พวกเจ้าคงไม่เห็นเราอยู่ในสายตาอีกแล้วใช่ไหม ถึงได้กล้าทำกันถึงขนาดนี้” อับบาสตวาดเสียงดังกึกก้อง

            สององครักษ์หนุ่มได้แต่ก้มหน้า ส่วนลัยลาก็เชิดหน้าทำท่าหยิ่งผยอง และยิ้มด้วยความสะใจ

            “เพื่อเห็นแก่อัมราน ครั้งนี้ข้าจะไม่เอาเรื่องพวกเจ้า แต่หากยังคิดรังแกลูกสาวข้าอีก อย่าหาว่าเราใจร้ายก็แล้วกัน"

            “ท่านพ่อคะ...พวกมันรุมรังแกลูกทำให้ลูกขายหน้า ท่านพ่อจะยอมปล่อยพวกมันไปง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไงคะ”

            ลัยลาเอ่ยคัดค้านพร้อมกับรั้งแขนบิดาเอาไว้ เพราะเจ็บใจที่ตนเองถูกรังแกให้ขายหน้าไปทั่ว และจะให้ปล่อยไปง่ายๆ แบบนี้ก็ไม่ใช่ลัยลาน่ะสิ

            “ท่านพ่อต้องแก้แค้นให้ลูกนะคะ คนพวกนี้กล้าหยามเกียรติของลูกโดยไม่เห็นแก่ท่านพ่อ”

            อับบาสตวัดสายตามองสององครักษ์หนุ่ม

            “ไม่ต้องกลัวนะลูก พ่อรับรองว่าเรื่องนี้จะต้องรู้ถึงหูอัมรานแน่ พ่อจะให้อัมรานจัดการกับคนพวกนี้แทนลูก”

            ลัยลายอมสงบศึกชั่วคราว แต่ยังไม่วายส่งสายตาชิงชังไปให้ยะห์ซินและวาคิม ก่อนที่จะเกาะแขนบิดาและเดินเชิดหน้าจากไป

            แต่ก่อนที่สองพ่อลูกจะเดินออกจากห้องดังกล่าว สององครักษ์หนุ่มที่ยืนนิ่งเงียบมาโดยตลอดก็เข้ามาขวางไว้ อับบาสมองด้วยสายตาเป็นคำถาม

            ยะห์ซินโค้งให้ผู้นำเฒ่าอย่างสุภาพก่อนจะเอื้อนเอ่ยวาจา

            “พวกเราให้ท่านนำตัวผู้ต้องสงสัยไปไม่ได้ครับ”

            “เจ้ากล้าขวาง” อับบาสคำรามเสียงดัง แต่ยะห์ซินและวาคิมยังคงนิ่งอยู่เช่นเดิม

            "ได้โปรดอภัยให้พวกเราด้วยนะครับ เราสองคนต้องปฏิบัติตามหน้าที่" วาคิมกล่าว