บทที่ 80

            เช้าวันต่อมา ซันเดและมีอามาปฏิบัติหน้าที่ตามปกติ โดยซันเดให้มีอาไปจัดเตรียมเสื้อผ้าที่ชายาจะสวมใส่อยู่ภายในห้อง ส่วนตัวเธอเดินมายังระเบียบด้านข้าง เพื่อไปจัดเตรียมโต๊ะอาหาร จึงเหลือบเห็นองครักษ์จาบรินยืนกอดอกมองเหม่ออยู่ด้านนอก

            ซันเดลอบมองใบหน้าเคร่งขรึมของชายหนุ่ม ร่างสูงใหญ่ดูโดดเดี่ยวและอ้างว้าง เมื่อคืนนี้ทั่วทั้งจัสตินพาเลซต่างก็รู้ว่าเป็นคืนเข้าหอของท่านชีคและชายา

            เธอเห็นอากรเหม่อมองของเขาแล้วก็อดสงสารเขาไม่ได้ อยากจะเข้าไปพูดจาปลอบประโลมแต่ก็ไม่กล้า จึงได้แต่ลอบมองเขาอยู่เงียบๆ ไปพร้อมกับการปฏิบัติหน้าที่ของตนเอง

            “อยากจะพูดอะไรก็พูดมา”

            ซันเดสะดุ้ง แก้มแดงระเรื่อ สองมือบิดกันไปมาอย่างประหม่า ก่อนจะเดินมายืนอยู่ข้างตัวเขา

            “อย่าเสียใจไปเลยนะคะท่านจาบริน”

            “เสียใจ! เสียใจเรื่องอะไร”

            “ก็เรื่องของท่านชีคกับชายาของท่านไงคะ”

            “ทำไมผมจะต้องเสียใจ ดีใจน่ะสิไม่ว่า ที่เห็นเจ้านายทั้งสองปรับความเข้าใจกันได้ ลุ้นอยู่ตั้งนาน”

            “ท่านจาบรินไม่ได้...” หญิงสาวคนสนิทของพันไมล์พูดค้างไว้แต่เพียงเท่านั้น

            แต่จาบรินก็สามารถรับรู้ได้ถึงความคิดของอีกฝ่าย โดยที่เธอไม่ได้เอ่ยมันออกมา

            “คิดอะไรแบบนั้นละซันเด นั่นนะภรรยาของเจ้านายนะ แค่คิดก็หัวขาดแล้ว”

            “หมายความว่าท่านจาบรินไม่ได้คิดกับท่านชายาแบบนั้นใช่ไหมคะ” ซันเดย้อนถามอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความโล่งอก

            ตอนแรกเธอหลงคิดว่าเขาจะเสียใจ ที่เห็นท่านชีคปรับความเข้าใจกับท่านชายา เพราะเห็นเขาออกมายืนเหม่อลอย แต่กลับกลายเป็นว่าเขาไม่ได้มีอาการเสียใจสักนิด แถมยังมีสีหน้ายินดีกับเรื่องนี้ด้วยซ้ำ

            จาบรินดีดนิ้วไปที่หน้าผากของซันเดเบาๆ ราวกับจะหยอกล้อ

            “หยุดเพ้อเจ้อได้แล้ว และกลับไปทำงานของตนเองซะ”

            “ค่ะ...จะไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ” หญิงสาวยิ้มออกมาด้วยความดีใจ ก่อนจะขอตัวเดินกลับไปเข้าไปในห้องของเจ้านายสาว ทิ้งให้จาบรินยืนงงอยู่เพียงลำพังกับปฏิกิริยาของอีกฝ่าย

            “ดีใจอะไรนักหนา”

            องครักษ์หนุ่มยักไหล่ จากนั้นก็เดินออกไปดูแลความเรียบร้อยด้านนอก ซันเดมองตามร่างสูงใหญ่ของจาบรินไปด้วยสายตาอาวรณ์ ยกมือลูบหน้าผากนูนกว้างเบาๆ ดวงตาเพ้อฝัน คิดในใจว่า

            ‘แม้วันนี้เขายังจำเธอไม่ได้ก็ไม่เป็นไร แค่เขาดีกับเธอ เธอก็ดีใจแล้ว’

            ในขณะที่ลัยลากำลังดูความเรียบร้อยของตนเองในกระจก เพื่อออกไปรับหน้าชีคหนุ่มที่ตนเองรักเหมือนเช่นทุกเช้านั้น สาวใช้คนสนิทก็ได้เข้ามากระซิบบอกเรื่องราวบางอย่าง ที่ทำให้สีหน้าที่กำลังยิ้มแย้มแช่มชื่นเปลี่ยนเป็นบูดบึ้ง และเขียวคล้ำยิ่งขึ้นเมื่อได้ยินประโยคที่ว่า

            “เช้านี้นังซันเดมาคุยทับถมใหญ่เลยว่าที่นอนยับย่น...”

            เมื่อพูดแล้วสาวใช้ก็หน้าแดง ซึ่งลัยลาก็เดาได้ทันทีว่าเมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้น ทำให้เธอกรีดร้องออกมาด้วยความแค้นใจ ภายในรุ่มร้อนไปด้วยเพลิงริษยา

            “พันไมล์...อย่าคิดนะว่าแค่นี้จะหยุดฉันได้...ตำแหน่งชายารองต้องเป็นของฉันเท่านั้น” หญิงสาวพึมพำดวงตาทอประกายวาวโรจน์

            “ตอนนี้นังชายาหน้าจืดนั่นอยู่ที่ไหน”

            “อยู่ที่ห้องพักค่ะ” สาวใช้ตอบเสียงอ่อย นึกกลัวสีหน้าบึ้งตึงที่ดูราวกับจะฆ่าคนได้ของลัยลาจับใจ

            “ไป!”

            ลัยลาสั่งโดยไม่สนใจว่าสาวใช้คนสนิทจะตามมาหรือไม่ เธอสาวเท้าตรงไปยังห้องของพันไมล์ และผลักเข้าไปโดยไม่หยุดเคาะให้เสียเวลา       พันไมล์หันกลับมามองแขกที่ไม่ได้รับเชิญ เมื่อเห็นว่าเป็นใครก็ไม่แปลกใจ แม้ไม่อยากจะต้อนรับแต่เพื่อเป็นการรักษามารยาทจึงต้องเอ่ยถาม

            “คุณลัยลาเข้ามาที่นี่มีธุระอะไรคะ”

            ลัยลากวาดสายตามองไปที่เตียงเมื่อที่นอนยังเรียบตึง ก็สาวเท้าอย่างถือวิสาสะจะเดินตรงไปยังประตูที่กั้นระหว่างห้อง ซันเดและมีอารู้จุดประสงค์ของลัยลาจึงรีบเดินมายืนขวางทางไว้ สองฝ่ายประจันหน้ากันแบบไม่มีใครยอมใคร

            ลัยลาเชิดหน้าตวาดเสียงดัง “หลีกไป!”

            แต่ซันเดและมีอาเหมือนสวมหัวใจสิงห์ ทั้งสองยังคงปักหลักยืนอยู่ที่เดิมราวกับไม่ได้ยินคำตวาดนั้น

            เมื่อเห็นว่าสองสาวใช้ไม่สนใจคำสั่งของตน ลัยลาจึงหันไปเล่นงานพันไมล์แทน

            “หัดสั่งสอนคนของเธอบ้างนะว่าเป็นแค่ขี้ข้า อย่ามาสะเออะยุ่งเรื่องของเจ้านาย”

            "ถ้าธุระของคุณคือเรื่องนี้...เดี๋ยวฉันจะสอนพวกเขาเอง"

            พันไมล์เดินเข้ามาหยุดยืนใกล้ลัยลา “ถ้าหมดเรื่องแล้วเชิญ!”

            ลัยลากระทืบเท้าชี้หน้าพันไมล์ด้วยความไม่พอใจ “นังหน้าจืด! นี่แกกล้าไล่ฉันหรือ”

            ชายาของชีคอัมรานแสร้งถอนใจ “ถ้าคุณจะแปลแบบนั้นก็ช่วยไม่ได้”

            "อย่าคิดว่าท่านชีคมาซ้อมนอนด้วยแค่ครั้งเดียว แล้วจะมาเชิดหน้าทำตัวไร้มารยาทกับฉันได้"

            “ใครกันแน่คะที่ทำแบบนั้น เดินเข้ามาหาเรื่องคนอื่นถึงที่นี่ทั้งที่ไม่ใช่ที่ของตัวเอง อย่างนี้หรือเปล่าคะที่เรียกว่าไร้มารยาท”

            “แก!” ลัยลาถลึงตาใส่พันไมล์ด้วยความไม่พอใจ

            พันไมล์เบื่อที่จะต้องทนฟังวาจาสามหาวของอีกฝ่าย ทำให้ถามขึ้นมาอย่างหมดความอดทน

            “คุณต้องการอะไร”

            “ฉันก็จะมาเตือนว่าอย่ามาทำผยองใส่ฉัน อีกไม่นานหรอกท่านชีคก็จะแต่งตั้งฉันเป็นชายารอง ถึงเวลานั้นเมื่อไรก็อย่าหวังว่าจะรั้งตำแหน่งชายาไว้ได้”

            “ที่คุณอุตส่าห์มาถึงห้องฉัน เพื่อจะมาบอกเรื่องนี้หรือคะ” พันไมล์ถามด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น

            “ฮึ!” ลัยลายิ้มเยาะมุมปากก่อนจะพูดว่า “ใช่...ฉันได้รับการแต่งตั้งเมื่อไร...เธอจะไม่มีโอกาสได้มานั่งชูคออยู่ในตำแหน่งชายาอีกแน่”

            “อะไรทำให้คุณมั่นใจขนาดนั้นคะ”

            “เพราะฉันรู้ดีว่าท่านชีคไม่ได้พิศวาสอะไรในตัวเธอ แต่ที่เขาต้องแต่งงานกับเธอ ก็ด้วยเหตุผลที่เรารู้ๆ กัน ฉะนั้นที่เขานอนกับเธอก็เพราะทำไปตามหน้าที่ เขาไม่มีวันคิดจริงจังกับคนอย่างเธอแน่”

            พันไมล์ได้แต่ส่ายหัว ด้วยสีหน้าอ่อนใจกับความคิดเป็นตุเป็นตะของลัยลา อีกใจหนึ่งก็นึกหมั่นไส้เสน่ห์อันเหลือเฟือของสามีที่บริหารใส่ลัยลา จนอีกฝ่ายเข้าใจอะไรคลาดเคลื่อนผิดไปจากความเป็นจริงได้มากถึงเพียงนี้