บทที่ 85

            อัมรานไม่ตอบแต่กลับออกคำสั่งแทน “ส่งมือมา”

            แม้ว่าพันไมล์จะไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาจึงสั่งเธอเช่นนั้น แต่เธอก็ยอมยื่นมือข้างหนึ่งออกไปตรงหน้าเขา

            “ไม่ใช่ข้างนี้...อีกข้างหนึ่ง”

            หญิงสาวทำตามคำขอของเขา เธอยื่นมือข้างที่สวมสร้อยไปตรงหน้าเขา อัมรานลูบไล้สร้อยที่อยู่บนข้อมือเธอก่อนจะเปรยว่า

            .”ถ้าจะเปรียบสร้อยเส้นนี้เป็นเสมือนมาลัยเสี่ยงรัก มาลัยนี้ก็เลือกเจ้าสาวมามอบให้กับผมตั้งแต่แรกเริ่มแล้ว เพราะสร้อยที่ทุกคนกำลังตามหามันอยู่ที่ข้อมือของคุณมาโดยตลอด”

            พันไมล์หัวเราะเพราะคิดว่าเขาล้อเธอเล่น “มันจะเป็นไปได้ยังไง”

            “อาจฟังดูเหลือเชื่อแต่มันก็เป็นไปแล้ว คุณเคยพูดเองไม่ใช่หรือพาย ว่าเหมือนมีอะไรดลใจให้คุณหยิบสร้อยเส้นนี้ขึ้นมาสวม ผมเชื่อว่าองค์เทพีรีฮานน่าลิขิตให้คุณเป็นคู่ชีวิตของผม”

            “ตกลงว่านี่คือเรื่องจริงหรือคะ”

            “จริงสิ” ชายหนุ่มยืนยันคำพูดอีกครั้งด้วยสีหน้าจริงจัง

            “แล้วคุณรู้ได้ยังไงคะว่าสร้อยที่ฉันสวมอยู่ เป็นสร้อยเส้นที่พวกคุณกำลังตามหา และรู้ตั้งแต่เมื่อไร” พันไมล์เอ่ยถามด้วยความสงสัย

            “ผมสงสัยตั้งแต่แรกที่คุณไม่สามารถถอดสร้อยเส้นนี้ออกได้ แต่มามั่นใจก็ตอนที่คุณไปให้ช่างทำอัญมณีใช้เครื่องมือถอดสร้อยให้คุณ แต่เขาก็ทำไม่สำเร็จ”

            “หมายความว่าเราไม่มีวิธีที่จะถอดสร้อยเส้นนี้ออกได้เลยหรือคะ”

            “มีอยู่วิธีหนึ่ง...แต่ถ้าเราใช้วิธีนั้น...ก็น่าเสียดายข้อมือสวยๆ ของคุณ ทำไงได้ถือซะว่าเสียสละให้ผมก็แล้วกัน”

            พันไมล์รีบกระชากข้อมือกลับทันที ปากก็รีบโวยวาย “บ้าไปแล้ว ใครจะยอมให้คุณตัดมือฉันง่ายๆ”

            “นั่นสิ คงจะไม่ค่อยน่าดูเท่าไร ถ้าชายาของชีคอัมรานต้องมือด้วนไปข้างหนึ่ง และผมก็คงไม่ยอมให้ใครทำเช่นนั้นเหมือนกัน”

            พันไมล์สบแววตาเจ้าเล่ห์ที่ดูแพรวพราวเกินเหตุของเขา ทำให้เธอรู้ว่าเขาแกล้งหลอกให้เธอกลัว เธอจึงส่งกำปั้นไปจัดการเขาหนึ่งที พร้อมกับตวัดสายตาคมค้อนเขา

            “คุณนี่ร้ายกาจจริงๆ มีใครเขานำเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นกันบ้างคะ”

            “ว่าแต่เราจะถอดสร้อยเส้นนี้ออกได้ยังไง คงจะไม่ใช่นำตัวฉันไปทำพิธีบูชายันต์หรอกนะคะ”

            “เป็นความคิดที่ไม่เลว เราจะได้ไม่ต้องหาวิธีถอดสร้อยออกจากข้อมือคุณ”

            “ชีคอัมราน!” พันไมล์เรียกด้วยน้ำเสียงโกรธจัด

            อัมรานอมยิ้มพร้อมกับกระชับอ้อมแขน

            “ผมล้อคุณเล่น แค่นี้ก็ต้องโกรธด้วย”

            “ไม่โกรธสิแปลก ล้อเล่นแต่ละอย่างดีดีทั้งนั้น”

            “ก็การได้แกล้งคุณถือเป็นความสุขเล็กๆ อย่างหนึ่งของผม”

            “มีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่นมันถูกต้องแล้วหรือคะ อย่ามัวแต่พูดออกนอกเรื่องอยู่เลยค่ะ สรุปแล้วคุณรู้วิธีที่จะถอดสร้อยเส้นนี้ไหมคะ”

            “รู้สิ...”

            “รู้!” ดวงตากลมโตเบิกกว้าง

            “ใช่...ส่งมือมา”

            หญิงสาวยื่นมือข้างที่สวมสร้อยไปตรงหน้าเขาอีกครั้ง และรอดูว่าเขาจะถอดสร้อยที่เธอสวมอยู่ได้อย่างไร อัมรานเอื้อมมือไปปลอดตะขอสร้อยเส้นนั้นออกได้อย่างง่าย ท่ามกลางความประหลาดใจของพันไมล์

            “ทำไมคุณถึงถอดมันออกได้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ให้พยายามมากแค่ไหน ก็ไม่มีใครถอดสร้อยเส้นนี้ได้”

            “คนที่จะถอดสร้อยนี้ได้ก็มีแค่ผมกับท่านอาเท่านั้น”

            “ทำไมคะ!” คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน

            “เพราะสร้อยเส้นนี้มันมีประวัติที่ยาวนาน”

            “เล่าให้ฟังหน่อยสิคะ”

            อัมรานเล่าให้พันไมล์ฟังถึงประวัติของสร้อยประจำตัวผู้นำเผ่า ที่เล่าสืบต่อกันมายาวนานจากรุ่นสู่รุ่นว่าชีคชีอะห์ ซึ่งเป็นผู้นำเผ่าคนแรกได้จัดทำสร้อยเส้นนี้ขึ้นมา เพื่อเป็นตัวแทนความรักของเขา โดยจะนำไปมอบให้ผู้หญิงที่เขารัก แต่หญิงสาวคนดังกล่าวกลับเสียชีวิตไปก่อนที่จะได้แต่งงานกัน ชีคชีอะห์รู้สึกเศร้าโศรกเสียใจถึงกับประกาศว่าเขาจะไม่สมรสกับหญิงใดอีกเลย

            ร้อนถึงแม่หมอประจำเผ่าในขณะนั้น ซึ่งเป็นเสมือนตัวแทนขององค์เทพีรีฮานน่า ต้องทำพิธีบูชาพระนาง เพื่อให้พระนางประทานความเมตตาแก้ไขปัญหานี้ ในขณะที่กำลังทำพิธีอยู่นั้น พระนางได้ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับปลอบโยนชีคชีอะห์ด้วยความเมตตาว่า คนเราทุกคนล้วนมีคู่แท้หรือคู่บุพเพ แม้ว่าชีคชีอะห์จะสูญเสียคนรักไป แต่พระนางจะประทานความรักครั้งใหม่ให้แก่เขา จากนั้นพระนางก็ประกาศเสียงดังกึกก้องว่า “อีกไม่นานเจ้าจะได้พบคู่และมีความสุขกับรักแท้ของเจ้า”

            “พระนางประกาศเช่นนั้นจริงหรือคะ”

            อัมรานพยักหน้าเพื่อยืนยันคำตอบ “เขาเล่าต่อกันมาแบบนั้น แต่ผมก็เชื่อว่ามันเป็นเรื่องจริง”

            “หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นคะ!?”

            “ชีคชีอะห์กราบขอพรจากพระนางให้เขาได้พบกับรักแท้โดยเร็ว และครองคู่อยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า ซึ่งพระนางก็ได้ประทานพรให้ชีคชีอะห์ตามที่เขาต้องการ”

            “แล้วมันเกี่ยวกับสร้อยเส้นนี้ยังไง”

            “ช่างสงสัยจริง”

            “ก็มันอยากรู้นี่คะ”

            “ตำนานกล่าวว่าองค์เทพีรีฮานน่าได้ให้พรแก่ผู้ครอบครองสร้อยเส้นนี้ไว้ว่า...เราขอมอบความสุขที่ยืนยาวไม่ขาดสายให้แก่ผู้ที่ได้ครอบครองสร้อยเส้นนี้ เพื่อคุ้มครองให้ทุกคนในเผ่าปลอดภัยแคล้วคลาดจากภัยอันตราย และขอมอบลาภยศสรรเสริญรวมถึงความมั่งคั่งให้แก่พวกเขาอย่างไม่มีวันจบสิ้น ให้พวกเขามีสุขภาพแข็งแรงมีลูกมีหลานไม่ขาด”

            “อย่าบอกนะว่าชีคชีอะห์ได้พบกับรักแท้ที่พระนางประทานให้”

            “อืม...ใช่...หลังจากนั้นไม่นานทุกอย่างก็เป็นไปตามพรที่พระนางประทานให้แก่ชีคชีอะห์ เขาได้พบกับรักแท้และครองคู่กันสืบไปจนแก่เฒ่า ก่อนที่ชีคชีอะห์จะตายเขาได้มอบสร้อยเส้นนั้นให้แก่บุตรชาย และถ่ายทอดถึงเรื่องราวทั้งหมดให้บุตรชายของเขาฟัง สร้อยเส้นนี้จึงเป็นเสมือนตัวแทนความรักและสันติสุขของบารัซ และเป็นมรดกตกทอดจากรุ่นสู่รุ่นจนกลายเป็นสร้อยประจำตัวผู้นำเผ่า เราเชื่อกันว่าคนที่ได้ครอบครองสร้อยเส้นนี้จะได้พบกับรักแท้ ที่องค์เทพีรีฮานน่าประทานมาให้ ความพิเศษของสร้อยยังไม่จบเพียงเท่านั้น เพราะชาวบารัซเชื่อว่าคนที่จะถอดสร้อยเส้นนี้ได้ จะต้องมีเชื้อสายตระกูลที่ผ่านการคัดเลือกจากองค์เทพีรีฮานน่า เพื่อให้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งผู้นำบารัซเท่านั้น”

            “ซึ่งก็หมายถึงคุณกับท่านอาของคุณใช่ไหมคะ”

            “คุณเข้าใจถูกต้องแล้ว”

            “มิน่าล่ะคุณถึงถอดสร้อยเส้นนี้ออกได้อย่างง่ายดาย”

            พันไมล์พูดพร้อมกับหยิบสร้อยจากมือของเขา มาพลิกดูตรงตะขอที่ใช้เกี่ยวสร้อย เธอพบความผิดปกติบางอย่างเพราะโลหะที่เคลือบสร้อยไว้มันหลุดไปส่วนหนึ่ง ทำให้เธอเห็นทองคำที่อยู่ด้านใน ต้องมีใครบางคนนำสร้อยเส้นนี้ไปปรับเปลี่ยน โดยการนำโลหะมาเคลือบทับไว้เพื่อปกปิดเนื้อแท้ด้านใน เดาว่าท่านชีคโอมานคงเกรงว่าน้องชายของตนจะแย่งสร้อยเส้นนี้ไปจากบุตรชาย และตั้งตนขึ้นปกครองบารัซซะเอง จึงได้สั่งให้คนนำโลหะมาเคลือบสร้อยเส้นนี้ไว้เพื่อพรางตาผู้คน