บทที่ 96

            อัมรานอุ้มพันไมล์กลับมาที่ห้องหอทันทีที่กลับมาถึงจัสตินพาเลซ จากนั้นก็สั่งให้สาวใช้เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ ก่อนจะมีคำสั่งให้วาคิมเข้ามาตรวจดูอาการของหญิงสาวอันเป็นที่รักของตนเอง โดยมียะห์ซินยืนอยู่ไม่ห่าง วาคิมลงมือตรวจร่างกายของเจ้านายสาวอย่างละเอียด

            “พายเป็นยังไงบ้างวาคิม”

            “มีรอยเล็กๆ ที่บริเวณลำคอของคุณพาย ซึ่งดูคล้ายกับรอยเข็มหรือของมีคมอย่างลูกดอก และมีร่องรอยของเข็มฉีดยาที่บริเวณแขนทั้งสองข้างของเธอ นอกนั้นก็ไม่มีบาดแผลอะไรที่น่าวิตกกังวลครับท่านชีค”

            “แล้วทำไมพายถึงยังไม่ฟื้น เป็นไปได้ไหมว่ามันเกิดจากฤทธิ์ยาที่คนพวกนั้นฉีดให้เธอ”

            “ก็เป็นไปได้ครับ ผมคงต้องนำเลือดของคุณพายไปตรวจอย่างละเอียดอีกที” วาคิมเอ่ย

            เขาเก็บตัวอย่างเลือดของพันไมล์ เพื่อนำไปตรวจหาสารที่คนร้ายฉีดเข้าไปในร่างกายของเธอ

            หลังจากเฝ้าดูแลจนมั่นใจว่าพันไมล์พ้นจากอันตรายแล้ว อัมรานก็ตรงไปยังห้องทำงานของผู้นำบารัซ ซึ่งขณะนี้ได้ถูกฮาร์มาลยึดไว้ใช้เป็นฐานปฏิบัติงาน ชายหนุ่มเดินเข้าไปภายในห้องและหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะตัวใหญ่

            “เจ้ารักษาสัญญาดีมาก”

            ฮาร์มาลเอ่ยชมหลานชาย ที่ยอมทำตามคำพูดซึ่งได้เคยตกลงกันไว้ในโกดังร้าง โดยการสั่งถอนทหารองค์รักษ์ทั้งหมดออกจากจัสตินพาเลซ และให้เขานำทหารของเขาเข้ามาดูแลความปลอดภัยที่นี่ ในลักษณะนี้ก็เท่ากับว่าชีคอัมรานและชายาตกเป็นตัวประกันของเขา และหากวันพรุ่งนี้ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่วางไว้ ตำแหน่งผู้นำบารัซก็ไม่พ้นมือเขาอย่างแน่นอน

            “เป็นทีของท่านอาแล้วนี่ครับ จะทำอะไรก็ย่อมได้”

            ฮาร์มาลหัวเราะชอบใจ “คนที่มีจุดอ่อนก็มักจะต้องยอมสิโรราบให้กับคนที่แข็งแกร่งกว่า”

            “ซึ่งโหดร้ายฆ่าได้แม้แต่หลานชายคนเดียวอย่างนั้นหรือครับ” อัมรานสวนทันควัน เสือเฒ่าฉะงักเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นเดินมาตบไหล่หลานชายเบาๆ

            “คิดซะว่า ตัวเองโชคร้ายที่เกิดมาเป็นหลานอา” จบสิ้นคำพูดเขาก็หัวเราะดังอย่างถูกใจ อัมรานขยับจะตอบโต้แต่ฮาร์มาลยกมือห้าม พร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ

            “อย่าพูดอะไรอีกเลยอัมราน ไม่มีประโยชน์หรอก เสียเวลาเปล่า มันหมดเวลาของเจ้าแล้ว พรุ่งนี้ทหารคนสนิททั้งสามคนของเจ้าจะต้องติดตามเจ้าเข้าไปในห้องประชุมด้วย”

            ชีคหนุ่มขมวดคิ้วถาม “ท่านอากลัวผมจะตลบหลัง”

            “ใช่” ฮาร์มาลยอมรับ “เราไม่ควรตั้งอยู่บนความประมาท ถ้าเป็นเจ้าจะปล่อยให้ทหารมือดีหลุดรอดสายตาไหม” เขาย้อนถาม

            อัมรานยิ้ม “ได้ครับ วาคิมและยะห์ซินจะติดตามผม เข้าไปประกาศสละตำแหน่งด้วย แต่จาบรินผมคงไม่สามารถให้ตามไปด้วยได้”

            “เจ้ากล้าต่อรองกับข้าหรือ?”

            “จาบรินมีหน้าที่อารักษ์ขาความปลอดภัยพันไมล์” เขาจ้องมองท่านอาโดยไม่เกรงกลัว “และผมก็ไม่ไว้ใจที่จะปล่อยให้พายอยู่กับทหารของท่านอาตามลำพัง”

            ฮาร์มาลขบกรามแน่น แต่เมื่อประเมินจากท่าทีขึงขัง และเอาจริงเอาจังของหลานชาย ก็เห็นว่าสิ่งที่อัมรานยอมถอยให้เขามากแล้ว หากดึงดันไปก็จะปะทะกันให้ขุ่นเคืองเปล่าๆ จึงยอมรับปาก

            “เอาตามนั้นก็ได้...แต่ต้องมีทหารของอาอยู่ด้วย”

            “ไม่มีปัญหาครับ” อัมรานรับปาก และเอ่ยขอตัวไปดูแลพันไมล์ ฮาร์มาลพยักหน้าพร้อมกับหันไปสั่งดีนาสให้ส่งทหารมือดีตามประกบทุกฝีก้าว

            อัมรานหันกลับมามองนายทหารจำนวนสี่นาย ที่เดินตามมาติดๆ เมื่อเดินมาถึงห้องนอน เขาก็หันมาสั่งดีนาส

            “ห้ามพวกเจ้าเข้ามาในห้องส่วนตัวของเรา” เขาสั่ง

            ดีนาสขยับจะค้าน แต่เมื่อเห็นสายตาเอาเรื่องของอัมราน เขาพยักหน้าบอกลูกน้องให้เฝ้าอยู่ด้านนอก

            “จะดีหรือครับท่านดีนาส”

            “ไม่เป็นไรหรอก พวกเราเฝ้าอยู่หน้าประตู ท่านชีคกับชายาไม่มีทางหนีไปไหนได้แน่”

            ทหารทั้งสี่พยักหน้าและยืนเฝ้าผู้บารัซอยู่หน้าห้อง

           

            อัมรานเดินมาทรุดตัวลงข้างตัวพันไมล์ เขานั่งเฝ้าเธอด้วยความห่วงใยไม่ยอมห่าง ชายหนุ่มลูบไล้เส้นผมของเธออย่างอ่อนโยน พร้อมกับดูแลห่มผ้าให้ด้วยความทะนุถนอม และเฝ้าเธออยู่เช่นนั้นไม่ยอมลุกไปไหน ไม่กินไม่นอน ไม่ว่าใครจะพูดอย่างไรก็ไม่สนใจ ได้แต่นั่งนิ่งอยู่ข้างกายพันไมล์ตลอดเวลาจนกระทั่งเธอเริ่มขยับตัว

            “คุณรู้สึกตัวแล้ว” ผู้นำบารัซเอ่ยออกมาด้วยความโล่งใจ

            พันไมล์ปรับสายตาอยู่สักพัก ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ ถึงรู้ว่าตัวเองนอนอยู่ภายในห้องหอ โดยมีชีคอัมรานนั่งอยู่ไม่ห่าง ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดใดใด เธอก็รับรู้ถึงความห่วงใยของเขาได้เป็นอย่างดี

            “คุณทำแบบนั้นทำไมคะ”

            “มันเป็นสิ่งที่ผมต้องทำ”

            “คุณไม่ควรมอบสร้อยประจำตัวผู้นำเผ่าให้กับท่านอาของคุณ ทำไมถึงยอมเสียสละแม้แต่ตำแหน่งผู้นำบารัซ เพื่อแลกกลับการรักษาชีวิตของฉันเอาไว้ มันไม่คุ้มกันสักนิด ฉันไม่มีค่ามากมายขนาดนั้นหรอกค่ะ” เธอบอกเสียงสั่นเครือ ในใจท่วมท้นไปด้วยความอิ่มเอม เมื่อรู้ว่าสามีรักและเห็นคุณค่าในตัวเธอ ถึงขนาดยอมแลกแม้ตำแหน่งผู้นำแห่งบารัซ

            “ใครบอกว่าคุณไม่มีค่า คุณมีค่าและมีความหมายมากที่สุดสำหรับผม เพื่อคุณแล้วผมยอมสละได้ทุกอย่าง อย่าว่าแต่แค่ตำแหน่งผู้นำของบารัซเลย แม้แต่ชีวิตผมก็สละให้คุณได้ ถ้ามันจะทำให้คุณปลอดภัย”

            “เป็นความผิดของฉันเอง เพราะฉันคุณถึงต้องประสบกับปัญหาเช่นนี้” พันไมล์พูดทั้งน้ำตา

            เธอรู้สึกผิดที่ตนเองเป็นต้นเหตุ ให้เขาต้องสละตำแหน่งผู้นำเผ่า ทั้งที่เขามีสิทธิโดยชอบธรรม

            “มันไม่ใช่ความผิดของคุณ ทุกอย่างเป็นเพราะผมมากกว่า” ชีคหนุ่มเอ่ยพร้อมกับซับน้ำตาให้เธอ

            พันไมล์พยุงตัวขึ้นมานั่งและกอดเขาเอาไว้ เขาเองก็สวมกอดเธอไว้เช่นกัน

            “ไม่ต้องห่วงนะคนดี ผมมีวิธีรับมือกับปัญหานี้ ขอเพียงคุณนอนพักรักษาตัวให้หาย ผมจะได้ไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง”

            พันไมล์พยักหน้าอย่างอ่อนแรง สองหนุ่มสาวสบตากันและยิ้มให้กันอย่างอ่อนโยน

            อัมรานอยู่เป็นเพื่อนพันไมล์ จนกระทั่งวาคิมมาตรวจร่างการของเธออีกรอบ หลังจากตรวจร่างกายของเธออย่างละเอียด เขาก็ได้หันมารายงานเจ้านายหนุ่มถึงผลการตรวจ

            “คุณพายปลอดภัยแล้วครับท่านชีค เหลือก็แต่เพียงอาการมึนงงจากยาที่คนของท่านฮาร์มาลฉีดให้ก่อนหน้านี้ ถ้าคุณพายได้นอนพักผ่อนอย่างเพียงพอ อาการเหล่านี้ก็จะค่อยๆ หายไปเองครับ”

            “พวกมันฉีดยาอะไรให้พายหรือวาคิม” อัมรานเอ่ยถามด้วยใบหน้าเคร่งขรึม

            แม้ว่าจะได้รับรายงานจากคนสนิทของตนเองว่าภรรยาสุดที่รักของเขาปลอดภัย แต่เขาก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี