บทที่ 97

            “มันเป็นยากล่อมประสาทที่มีส่วนผสมของยานอนหลับปนอยู่ด้วยครับท่านชีค และเป็นสารเสพติดชนิดหนึ่ง ซึ่งถ้าฉีดเข้าไปในปริมาณที่มากเกินขนาดก็อาจจะมีผลทำให้หัวใจล้มเหลวได้ครับ โชคดีที่พวกมันควบคุมปริมาณยาที่ฉีด คุณพายก็เลยไม่ได้เป็นอะไรมาก ส่วนอาการมึนงงที่เกิดขึ้นก็เป็นผลมาจากฤทธิ์ยา ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในร่างกายของคุณพายครับ” วาคิมรายงานก่อนจะขอตัวเดินออกจากห้องไป เพื่อเปิดโอกาสให้เจ้านายหนุ่มอยู่ดูแลชายาตามลำพัง

            เมื่อผู้นำบารัซมั่นใจว่าพันไมล์ปลอดภัยแน่แล้วจึงคลายความกังวล ชีคหนุ่มเดินกลับมาที่เตียงเพื่อช่วยประคองร่างบางของภรรยาให้นอนลงบนเตียง และทรุดตัวนอนลงนอนเคียงข้าง พร้อมกับดึงร่างเล็กหอมกรุ่นมากอดกระชับ

            “นอนพักเถอะ พรุ่งนี้เรายังต้องเจออะไรอีกมาก”

            “คุณจะสละตำแหน่งจริงหรือคะอัมราน” พันไมล์กระซิบถามและซุกตัวแนบอกกว้าง

            “ถ้าผมไม่ทำ เขาจะฆ่าคุณ” อัมรานตอบ

            พันไมล์ผละจากอ้อมกอด หวังจะดูสีหน้าสามี แต่อ้อมแขนแกร่งไม่ยอม เขายังคงกอดกระชับเธอไว้แนบอก

            “คุณไม่ต้องห่วง...ผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำอันตรายคุณ” เขากระซิบย้ำอีกครั้ง จุมพิตเรือนผมนุ่มเบาๆ

            “ผมรักคุณ”

            พันไมล์เผยยิ้ม ก่อนจะหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย เธอไม่รู้ว่าตนเองหลับไปนานแค่ไหน มารู้ตัวอีกทีก็พบว่าอ้อมกอดอุ่นที่กอดกระชับมาทั้งคืนขยับ ดวงตาคู่สวยลืมขึ้น เธอเห็นชีคอัมรานในชุดผ้าคลุมสีดำขริบทองกำลังจะลุกจากเตียง

            พันไมล์หน้าเสียดึงมือเขาไว้แน่น เธอรู้ว่าเขาจะไปทำอะไร แต่ก็อดถามไม่ได้

            “คุณจะไปไหนคะ”

            “ก็ไปจัดการกับเรื่องนี้ให้จบสิ้นไปซะที”

            พันไมล์หน้าตื่น รั้งมือเขาไว้ไม่ยอมปล่อย อัมรานกุมมือเรียวบางขึ้นจุมพิต พร้อมกับบอกว่า

            “ไม่ต้องห่วงนะ...เสร็จธุระแล้วผมจะรีบกลับมาหาคุณ”

            “แต่ตอนนี้ผมอยากให้คุณนอนพักมากๆ และในช่วงที่ผมไม่อยู่ผมจะสั่งให้จาบรินมาคอยดูแลความปลอดภัยของคุณ”

            หญิงสาวพยักหน้ารับ  แม้ไม่อยากปล่อยมือแต่พันไมล์จำต้องปล่อยชีคหนุ่มไป ด้วยรู้จักนิสัยของเขาเป็นอย่างดี ได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างไปด้วยสายตาห่วงใย

            “คุณต้องปลอดภัยกลับมานะคะ” เธอร้องบอก

            อัมรานยักคิ้ว ยิ้มรับ ก่อนจะโค้งล้อเลียน และเดินจากไปด้วยท่าทางมุ่งมั่น

            อัมรานมาปรากฏตัวขึ้นที่ห้องประชุม พร้อมกับยะห์ซินและวาคิมองครักษ์คนสนิท เมื่อเขาและคณะเดินเข้ามาภายในห้องทุกคนต่างก็ทำความเคารพเขาในฐานะผู้นำ

            “เข้ามาได้จังหวะพอดีเลยหลานชาย พวกเขาต้องการคำยืนยันจากปากของหลาน” ฮาร์มาลพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปตบบ่าหลานชาย

            “ท่านชีคต้องการที่จะสละตำแหน่งผู้นำบารัซจริงหรือครับ”

            “ท่านฮาร์มาลบอกกับพวกเราว่า ท่านชีคได้มอบสร้อยประจำตัวผู้นำเผ่าให้แก่เขา เป็นความจริงหรือเปล่าครับ”

            รัฐมนตรีต่างก็พากันเอ่ยถามผู้นำบารัซ เพราะอยากรู้ว่าเรื่องที่พวกเขารับรู้จากปากของท่านฮาร์มาลนั้น เป็นความจริงหรือไม่

            ชีคหนุ่มยิ้มก่อนที่จะชี้แจงความจริงที่เกิดขึ้นให้ทุกคนในที่ประชุมฟัง

            “ทุกอย่างที่ท่านอาพูดมาทั้งหมดนั้นเป็นความจริง เมื่อวานนี้ผมได้มอบสร้อยประจำตัวผู้นำเผ่าให้กับท่านอา แต่ที่ผมต้องทำเช่นนั้นเพราะท่านอาส่งคนมาจับตัวภรรยาของผมไป และใช้เธอเป็นเครื่องต่อรองเพื่อเรียกร้องให้ผมยอมสละตำแหน่งผู้นำบารัซ ผมไม่มีทางเลือกจึงต้องทำทุกอย่างตามที่ท่านอาต้องการ”

            สิ้นสุดคำชี้แจงของชีคอัมราน ก็เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์เกี่ยวกับเรื่องนี้ดังไปทั่วห้อง รัฐมนตรีบางคนถึงกับกล้าหันไปตำหนิผู้สำเร็จราชการบารัซด้วยสายตา

            อัมรานยืนนิ่ง สีหน้าเรียบเฉยยากที่จะคาดเดาอารมณ์ความรู้สึกของเจ้าตัวได้

            “เจ้าตั้งข้อกล่าวหาอาเช่นนี้มีหลักฐานอะไร” ฮาร์มาลกระชากเสียงถาม สายตาของเขาแทบจะถลนออกมานอกเบ้า

            ชีคหนุ่มยิ้มเยาะ ดวงตาแข็งกร้าวเมื่อมองมายังฮาร์มาล ก่อนจะหันไปส่งสัญญาณ ไม่นานยะห์ซินก็เปิดคลิปการเจรจาระหว่างชีคอัมรานกับท่านผู้สำเร็จราชการแห่งบารัซ ภาพและเสียงจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนวาน ได้ถูกถ่ายทอดสู่สายตาของรัฐมนตรีที่อยู่ภายในห้องประชุมนั้น

            ภาพเหตุการณ์ดังกล่าวเรียกเสียงฮือฮาจากทุกคน พวกเขาต่างก็พร้อมใจกันลุกฮือขึ้นมายืนรวมอยู่กับชีคอัมราน และปล่อยให้ฮาร์มาลยืนอย่างโดดเดี่ยวเดียวดายตามลำพัง

            “เจ้า!...เจ้าหักหลังข้า” เขาตวาดดวงตากร้าวกระด้าง เดินไปใกล้หลานชายและกระซิบเสียงลอดไรฟันว่า “ชีวิตเมียเจ้าอยู่ในมือคนของข้า”

            อัมรานยิ้มเยือกเย็น ก่อนจะตอบกลับไปดังๆ ว่า “ใช่ครับ ชีวิตของพันไมล์ตกอยู่ในเงื้อมือคนของท่านอา เพราะก่อนหน้านี้ท่านอาได้นำทหารเข้ามาบุกยึดจัสตินพาเลซไว้หมดแล้ว”

            เมื่อทุกคนในที่ประชุมได้ฟังคำตอบของชีคหนุ่ม ต่างก็ส่งเสียงฮือฮาและซุบซิบกัน ถึงความโหดร้อยของฮาร์มาล

            เสือเฒ่ากวาดสายตามองทุกคน ก่อนจะชี้นิ้วคาดโทษมายังอัมราน “ในเมื่อเจ้าเลือกที่จะเปิดศึก ก็คงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเสียเลือด และคนแรกที่จะต้องตายคือพันไมล์”

            ฮาร์มาลหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อที่จะโทรสั่งดีนาส แต่ไม่สามารถติดต่อได้ เสือเฒ่าขยับตัวถอยห่างชีคหนุ่มอย่างไว้เชิง เพราะเริ่มรู้แล้วว่าแผนการที่เตรียมไว้อย่างรอบคอบ ถูกหลานชายตีตลบหลังแก้เกมได้แล้ว

            “ยอมแพ้เถอะครับท่านอา” อัมรานบอก “ท่านอาเอาชนะผมไม่ได้หรอก ขนาดท่านอาส่งคนไปลอบสังหารผมตั้งหลายครั้ง ล่าสุดถึงกับลอบวางระเบิดรถคันที่ผมใช้ แต่ผมก็ยังรอดมาได้ทุกครั้ง”

            ฮาร์มาลหัวเราะ “ยอมแพ้อย่างนั้นหรือ!? ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก” เขาคำรามพร้อมชักปืนที่แนบไว้ในเสื้อออกมายิงใส่ชีคอัมราน ดีที่ยะห์ซินคอยระวังอยู่แล้ว จึงกระโดดเข้าล็อกตัวเสือเฒ่าไว้ได้ทัน พร้อมกับยึดปืนนั้นไว้ได้