บทที่ 95

            หลังจากฟังการสนทนาของทั้งคู่จบ ฮาร์มาลก็ปรบมือให้กับสองหนุ่มสาว ราวกับว่าเขากำลังซาบซึ้งในความรักของทั้งคู่ แต่สายตาของเขากลับแข็งกร้าว สีหน้าก็ปรากฏเค้าอำมหิต บ่งบอกให้ทุกคนรู้ว่าเขาสามารถทำได้ทุกอย่างเพื่อให้บรรลุถึงเป้าหมายตามที่เขาต้องการ ไม่เว้นแม้กระทั่งการฆ่าคนโดยไม่กะพริบตา

            “ถ้าอยากจะตายนัก...ก็จะช่วยสงเคราะห์ให้”

            “ถ้าท่านอาทำอะไรพายล่ะก็  อย่างหวังจะได้ตำแหน่งผู้นำบารัซ  เลือกเอาว่าอยากได้ความสะใจหรือว่าอยากเป็นผู้นำบารัซ ปล่อยพายแล้วท่านอาจะได้ทุกอย่างตามที่ต้องการ”

            อัมรานยื่นข้อเสนอด้วยน้ำเสียงดุดันไม่แพ้กัน

            ฮาร์มาลตะคอกอย่างมีโทสะ “เจ้าไม่มีสิทธิ์ยื่นข้อเสนอใดๆ ทั้งนั้น เพราะตอนนี้ชีวิตของพวกเจ้าตกอยู่ในกำมือของข้า ฉะนั้นอย่าสะเออะมาออกคำสั่ง”

            ชีคหนุ่มขบกรามแน่น ยกมือยอมแพ้ “ท่านอาจะให้ผมทำอะไรก็บอกมาได้เลย”

            “ว่าง่ายๆ อย่างนี้สิหลานชาย เมียของเจ้าจะได้ปลอดภัย“ สิงห์เฒ่าตบไหล่หลานชายเบาๆ อัมรานขยับตัวหนีด้วยความรังเกียจ ฮาร์มาลไหวไหล่ด้วยท่าทางของคนที่เหนือกว่า

            “แค่เจ้ามอบสร้อยประจำตัวผู้นำเผ่ามาให้ข้า และประกาศต่อหน้าทุกคนในที่ประชุมว่า เจ้าต้องการที่จะสละตำแหน่งนี้ให้กับอาของเจ้า ด้วยความสมัครใจของเจ้าเอง”

            “ตกลงตามนี้” อัมรานกัดฟันตอบ พร้อมกับยื่นสร้อยเส้นดังกล่าวให้กับผู้สูงวัย ฮาร์มาลรับสร้อยจากมืออัมราน เขายกสร้อยขึ้นดูพร้อมรอยยิ้มกว้าง

            “ใช่เลย สร้อยเส้นนี้แหละที่ข้าต้องการ สุดท้ายข้าก็ได้ครอบครองมันไว้ในมือ”

            “ปล่อยตัวพันไมล์เดี๋ยวนี้” ชีคหนุ่มตวาดเสียงดังก้อง

            ดีนาสหันไปสบตาผู้เป็นนาย เมื่ออีกฝ่ายยังคงนิ่งเฉยไม่มีคำสั่งใดๆ เขาจึงยังไม่ปล่อยตัวพันไมล์

            อัมรานหันไปมองหน้าฮาร์มาลด้วยสายตาเป็นคำถาม แต่สิงห์เฒ่ายังยืนชื่นชมสร้อยเส้นสวยในมือ เขาจึงเดินไปกระชากไหล่ถาม

            “ท่านอาก็ได้สร้อยไปแล้ว ทำไม่ยังไม่สั่งให้พวกเขาปล่อยตัวเธอ”

            ผู้สำเร็จราชการบารัซหันมายิ้มหยัน “เจ้าคิดว่า อาของเจ้าโง่ขนาดนั้นเลยหรือ แค่เจ้ารับปากไม่กี่คำก็เชื่อ”

            อัมรานเดือดจัด แต่ต้องพยายามข่มใจไว้ สองมือกำแน่นข้างตัว “แล้วจะต้องทำอย่างไรท่านอาถึงจะเชื่อ”

            คราวนี้สิงห์เฒ่าเผยรอยยิ้มถูกใจ เขาเก็บสร้อยประจำตัวผู้นำเผ่าติดตัวไว้เป็นอย่างดี ก่อนที่จะเอ่ยว่า

            “ข้าไม่เชื่อลมปากของใครทั้งนั้น แต่ไม่ต้องห่วงนะชายาของเจ้าจะปลอดภัย ตราบใดที่เจ้ายอมเชื่อฟังคำสั่งของข้า เพียงแต่นางต้องอยู่เป็นตัวประกัน จนกว่าเจ้าจะประกาศสละตำแหน่งผู้นำให้ข้าอย่างเป็นทางการ”

            “ไม่! หากท่านอาต้องการตำแหน่งผู้นำก็ต้องปล่อยตัวพันไมล์” อัมรานยืนกราน เมื่อเดาได้ว่าฮาร์มาลจะเล่นตุกติก ไม่ยอมปล่อยตัวพันไมล์ตามสัญญา

            “เจ้าเลือกที่จะให้มันเป็นแบบนี้เองนะอัมราน” ฮาร์มาลพูดพร้อมหันไปส่งสัญญาณให้ลูกน้องคนสนิท

            ดีนาสลั่นไกปืนเฉี่ยวตัวพันไมล์ชนิดเส้นยาแดง หญิงสาวกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจสุดขีด ใบหน้าของเธอซีดเผือดไร้เลือดฝาด การที่อัมรานต้องทนดูนาทีชีวิต ที่เสมือนแขวนอยู่บนเส้นด้ายของภรรยาอันเป็นที่รัก โดยที่เขาไม่สามารถยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือเธอได้นั้น ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดแทบขาดใจ

            “นี่เป็นการเตือน ครั้งหน้าจะไม่ใช่แค่เฉียด แต่จะเจาะเข้าที่ร่างของนาง”

            ชีคหนุ่มรู้ดีว่านั่นไม่ใช่เพียงแค่คำขู่ “ขอเพียงท่านอายอมปล่อยตัวพายจะให้ผมทำอะไรผมก็ยอม”

            “ประกาศสละตำแหน่งให้ข้าอย่างเป็นทางการต่อหน้าทุกคนก่อนสิ...แล้วข้าจะยอมปล่อยเมียรักของเจ้า”

            “ปล่อยตัวพายก่อนไม่ได้หรือครับท่านอา อะไรที่ผมรับปากแล้วรับรองไม่บิดพลิ้ว”

            อัมรานพยายามที่จะต่อรอง เขาเองก็มิอาจวางใจในคำพูดของท่านอาได้เช่นกัน เพราะไม่มีหลักประกันว่าท่านอาจะไม่ทำร้ายพันไมล์ หลังจากที่ได้ทุกอย่างตามที่ต้องการ

            ฮาร์มาลไม่สนใจคำร้องขอของหลานชาย และเลือกที่จะหันไปออกคำสั่งกับลูกน้อง

            “ดีนาสปล่อยกระแสไฟฟ้าแล้วหย่อนตัวนางลงไป”

            ชีคหนุ่มมองร่างชายาที่ค่อยๆ ถูกปล่อยลงสู่อ่างน้ำขนาดใหญ่ ที่บัดนี้มีกระแสไฟฟ้าแรงสูงกระจายไปทั่ว หากร่างพันไมล์แตะถูกน้ำแม้แต่นิดเดียวจะต้องถูกไฟฟ้าช็อตอย่างแน่นอน

            อัมรานรู้ว่าท่านอาของเขาเหี้ยมและโหด แต่ไม่คิดว่าจะไร้ปรานีได้ถึงเพียงนี้ สุดท้ายชีคหนุ่มจึงได้แต่ยอมแพ้

            “ผมยอมแล้ว” เขาประกาศ

            “ว่าง่ายๆ แบบนี้ตั้งแต่ทีแรกก็ไม่ต้องเสียเวลา” ผู้สำเร็จราชการบารัซเอ่ย ก่อนจะหันไปสั่งดีนาสให้ปลดเชือกพันไมล์ อัมรานรีบวิ่งตรงเข้าไปประคองร่างบางของภรรยาไว้แนบอก ก่อนที่ร่างของเธอจะร่วงลงสู่พื้น

            “ข้าจะให้เวลาเจ้าได้ล่ำลาเมียรัก ก่อนที่ข้าจะพาตัวนางไป”

            “ผมจะไปกับพายด้วย” อัมรานร้องบอก

            เสือเฒ่าหันกลับมามองด้วยสายตาเป็นคำถาม

            “ผมอยากจะขอพาพายกลับไปพักที่จัสตินพาเลซ หากท่านอาไม่ไว้ใจเรา ก็ส่งคนมาตามประกบผมและพายที่นั่นได้ตลอดเวลา”

            “หมายความว่าเจ้าจะยอมเป็นตัวประกันพร้อมกับนาง”

            “ใช่ และผมจะก็สั่งถอนทหารทั้งหมด ที่ประจำการอยู่ภายในจัสตินพาเลซ เพื่อให้ทหารของท่านอาเข้าไปประจำการแทน”

            อัมรานเห็นเสือเฒ่าครุ่นคิดจึงรีบพูดต่อว่า “ผมขอร้อง ท่าทางพายอ่อนเพลียมาก ต้องให้หมอมาดูแลอย่างใกล้ชิด และวิธีนี้ท่านอาเองก็ได้ประโยชน์”

            หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ ฮาร์มาลก็พยักหน้า เพราะวิธีการที่ชีคหนุ่มเสนอมาเท่ากับเขาเป็นผู้คุมเกม โดยมีชีวิตของชีคอัมรานและชายาอยู่ในอุ้มมือ

            “ได้! ข้าจะทำตามข้อเสนอของเจ้า พวกเราจะกลับจัสตินพาเลซด้วยกัน และสิบโมงเช้าวันพรุ่งนี้เจ้าต้องประกาศสละตำแหน่งผู้นำบารัซอย่างเป็นทางการ”

            “ครับ”

            จากนั้นก็หันไปสั่งองครักษ์ที่ติดตาม ประสานให้ถอนทหารทั้งหมดออกจากจัสตินพาเลซทันที

            วาคิมรับคำและออกไปจัดการตามคำสั่งทันที

            “ในเมื่อเจ้ารักษาสัญญา เราก็จะกลับจัสตินพาเลซพร้อมกัน”

            อัมรานอุ้มร่างของภรรยาไว้ในอ้อมแขน และเดินนำออกไปจากสถานที่แห่งนั้น โดยที่ฮาร์มาลและคนของเขาติดตามไปด้วย ยะห์ซินรีบเดินตามเจ้านายหนุ่มไปเช่นกัน

            “คุณไม่ควรทำแบบนี้นะคะ ฉันรู้สึกเสียใจที่ตัวเองเป็นภาระของคุณ”

            พันไมล์พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง ก่อนจะหมดสติไปในอ้อมแขนของเขา ใบหน้าของเธอซีดเผือดและเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา