10

09:30 น.

"อ่ะ! มีอะไรก็ว่ามา" โจ้เดินมานั่งที่โต๊ะแล้วถามด้วยสีหน้าเบื่อ ๆ

"มีอะไรยังไงว่ะ" สายลมถาม

"เอ้า! ก็ที่มึงเรียกให้กูมามอตอนนี้ไง มีอะไรด่วน" โจ้พูด

"เปล่าอ่ะไม่มีไร" สายลมตอบ

"ไม่มีอะไรแล้วมึงเรียกกูมาทำไม" โจ้ถาม

"กูก็แค่ไม่อยากอยู่คนเดียวเฉย ๆ" สายลมตอบ

"แล้วมึงจะรีบออกมาแต่เช้าเพื่อ มึงไม่อ่านในไลน์กลุ่มเหรอว่ะว่าวันนี้คาบเช้าเขายกคลาสอ่ะ" โจ้พูด

"อ่านแล้ว" สายลมตอบ

"อ่านแล้วแล้วมึงจะสาระแนมาทำไมแต่เช้าครับ ทำไมมึงไม่นอนเล่นที่คอนโดมึงก่อนครับแล้วพอถึงคาบบ่ายมึงก็ค่อยเสนอหน้าออกมาเรียน" โจ้พูด

"กูไม่ได้มาแต่เช้าแต่กูขี้เกียจวนรถกลับไปคอนโดก็เลยเรียกมึงมาอยู่เป็นเพืื่อนนี่ไง" คำตอบของสายลมทำให้ยิ่งฟังโจ้ก็ยิ่งอารมณ์ขึ้น

"ไอ้เชี้ยลม! มึงก็รู้นิหว่าว่าอาจารย์ประภาสแกยกคลาสยากขนาดไหนแล้วนี่กูอุตส่าห์ได้โอกาสนอนตื่นสายแล้วแท้ ๆ มึงก็ยังโทรขุดกูออกมาจากเตียงอีก ไอ้เพื่อนชั่ว" โจ้ว่าสายลมด้วยความหงุดหงิดเมื่อรู้ว่าความจริงว่าที่เพื่อนเรียกให้เขามาเป็นเพราะแค่ไม่อยากอยู่คนเดียวทั้ง ๆ ที่ตอนแรกเขารีบตั้งใจมาหาสายลมด้วยความเป็นห่วงเพราะคิดว่าสายลมน่าจะมีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่าถึงรอคุยกันตอนบ่ายไม่ได้

"เรื่องแค่นี้เองมึงจะบ่นทำไมเนี่ย" สายลมพูด

"ไม่บ่นได้ไงเมื่อคืนกูดูบอลจนดึกเพิ่งจะได้นอนไม่กี่ชั่วโมงเอง" โจ้ตอบ

"กูก็ได้นอนแปปเดียวเหมือนมึงนั่นแหละ" สายลมตอบ

"แล้วมึงเป็นห่าอะไรไม่นอน!" โจ้ถาม

"เรื่องของกู" สายลมตอบ

"มึงนี่แม่ง!...อุ้ย~น้องแพร" ในระหว่างที่โจ้กำลังบ่นสายลมอยู่สายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับแพรรุ่นน้องสาวสวยในคณะ

"สวัสดีค่ะพี่โจ้ พี่สายลม" แพรตอบ

"จะไปไหนครับเนี่ย" โจ้ถาม สายลมเห็นสีหน้าดี้ด้าของเพืือนก็ถึงกับส่ายหัวทันทีเพราะเมื่อกี้เจ้าตัวยังหงุดหงิดใส่เขาอยู่เลยแต่พอเจอสาวสวยก็ดันอารมณ์ดีขึ้นมาซะงั้นแต่ก็ไม่แปลกใจหรอกเพราะโจ้เป็นคนแบบนี้อยู่แล้ว เขาเป็นคนคารมดี เฟรนลี่ขี้เล่น โกรธง่ายหายเร็วและชอบเต๊าะสาว ๆ สวย ๆ เป็นที่สุด

"แพรมาจองโต๊ะให้เพืื่อน ๆ น่ะค่ะไม่รู้ทำไมวันนี้โต๊ะเต็มแต่เช้าเลย" แพรตอบ

"เห็นว่ามีนักร้องชื่อดังศิษย์เก่าจากคณะเรามาพูดคุยกับพวกอาจารย์เกี่ยวกับงานกีฬามหาลัยอ่ะคนก็เลยแห่มาที่คณะเรากันเต็มเลย" โจ้พูด

"แย่จัง สงสัยแพรกับเพืื่อน ๆ ต้องไปนั่งรอที่โรงอาหารคณะอื่นแล้วมั้งคะเนี่ย" แพรตอบ

"ถ้าน้องแพรกับเพื่อน ๆ ไม่คิดมากก็นั่งกับพวกพี่ได้นะครับ" โจ้พูด

"ได้เหรอคะ" แพรถาม

"ได้สิครับ" โจ้ตอบ

"พี่สายลมจะอึดอัดหรือเปล่าคะ" แพรพูด

"ตามสบายเลยครับยังไงโต๊ะมันก็ว่างอยู่แล้ว" สายลมตอบ

"ขอบคุณค่ะ" แพรกล่าวขอบคุณแล้วนั่งลงร่วมโต๊ะกับสองคนทันที

"ไม่ได้เจอกันไม่กี่วันน้องแพรสวยขึ้นเยอะเลยนะครับ" โจ้พูด

"ขอบคุณค่ะพี่โจ้" แพรตอบพร้อมกับส่งยิ้มที่สดใสให้โจ้ด้วยความจริงใจ

"โอ้โห~ แสงแดดที่แยงตายังไม่เท่ายิ้มที่เธอส่งมาแยงใจ" โจ้พูด

"เฮ่อ" สายลมถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกเอือมระอากับมุกเสี่ยว ๆ ของเพื่อน

"เอ่อ...พี่โจ้นี่มีมุกใหม่มาเล่นตลอดเลยนะคะ" แพรตอบ

"ชอบไหมล่ะครับ" โจ้ถามพร้อมกับยักคิ้วข้างนึงใส่แพร

"แฮร่ ๆ ๆ" แพรแสยะยิ้มตอบ

"นั่นรอยยิ้มหรือแผ่นดินไหวเห็นที่ไรแล้วใจสั่นทุกที" โจ้ตอบ แพรถึงกับค้างไปเลยเธอเริ่มไม่แน่ใจแช้วว่าที่ตัดสินใจนั่งร่วมโต๊ะกับโจ้ด้วยเป็นการตัดสินใจที่ผิดไหมเพราะเขาเอาแต่ส่งมุกมาหยอดเธอตลอดเวลา

"พะ แพรยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลยขอตัวไปซื้อข้าวก่อนนะคะ" แพรพูด

"อ้าวแล้วน้องแพรจะไปซื้อข้าวอะไรกินเหรอครับ" โจ้ถาม

"เอ่อ...." แพรไม่คิดว่าโจ้จะถามอะไรแบบนี้เธอเลยไม่ได้คิดคำตอบไว้แต่เมื่อเงยหน้าไปเจอร้านข้าวมันไก่เป็นร้านแรกเธอเลยตอบมั่ว ๆ ไปก่อน

"ข้าวมันไก่ค่ะ" แพรตอบ

"อ๋อ~ ข้าวมันไก่หรือจะสู้ ข้าวมาใกล้ ๆ หน่อยได้ไหมคิดถึง" โจ้ตอบ แพรฝืนยิ้มตอบออกมาอีกครั้งแล้วก็รีบสาวเท้าเดินออกจากโต๊ะไปทันที

"สงสัยจะเขิน...คิ ๆ ๆ" โจ้พูดด้วยความภาคภูมิกับสกิลการเล่นมุกของตัวเอง

"มึงเลิกเล่นมุกอะไรแบบนี้สักทีได้ป่ะกูได้ยินทีไรแล้วหงุดหงิดชิบหาย" สายลมพูด

"คนไม่มีวาทศิลป์แบบมึงไม่มีวันเข้าใจมุกระดับสูงของกูหรอก" โจ้ตอบ

"ใครเขาจะอยากเข้าใจไอ้มุกเสี่ยวๆ ของมึงว่ะ แม่งเลี้ยนสัตว์" สายลมพูด

"คารมเป็นต่อรูปหล่อเป็นรองอ่ะเคยได้ยินป่ะ" โจ้พูด

"ฮึ~ แต่สำหรับกูคือรูปหล่อเป็นที่หนึ่งและรวยเป็นที่สุดส่วนเรื่องคารมไม่จำเป็นต้องใช้เลยว่ะ" สายลมตอบ

"ไอ้สัตว์! ดีแต่มึงมั้ง" โจ้เสียอารมณ์ทันทีที่ถูกสายลมขิงใส่

หลังจากเรียนเสร็จสายลมก็มานั่งอยู่เพื่อน ๆ ของเขาสนามฟุตบอลซึ่งตอนนี้โจ้กับเป้กำลังเตะบอลกับเพื่อนอย่างสนุกสนานแต่สายลมยังคงนั่งอยู่ข้างสนามไม่ยอมลงสักที

"แป๊ปนะเว้ยพวกมึง" เป้พูดกับคนในทีมแล้ววิ่งออกมาหาสายลมที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่

"เฮ้ยไม่ลงเหรอว่ะหรือว่าไม่ได้เอาชุดมา" เป้ถามพร้อมกับยืนกระดกน้ำดื่มเพื่อดับกระหาย

"วันนี้ไม่เล่นว่ะมีธุระต่อ" สายลมตอบ

"ไปไหนว่ะ" เป้ถาม

"เสือก" สายลมตอบ

"เอ้าไอ้นี่!" เป้ว่าพร้อมกับยื่รเท้าไปเตะขาของสายลมเบา ๆ

"โอ้โหไอ้เป้!" เสียงโจ้โวยวายมาแต่ไกลจนทั้งสองคนต้องหันไปดู

"อะไร" เป้ตะโกนถาม

"มึงเห็นไหมเนี่ยพวกมันทำประตูได้แล้วเนี่ย มึงจะออกจากสนามหาพ่อมึงเหรอ" โจ้ตอบ

"กูออกมายังไม่ถึงนาทีเลยโว้ย!" เป้ตอบ

"ก็มึงเป็นผู้รักษาประตูไหมล่ะ ไม่มีโกลมันก็ยิงเข้าง่ายดิไอ้โง่" โจ้ตอบ

"เออ ๆ ไปแล้ว" เป้ตอบแล้วโยนขวดน้ำของเขาให้สายลมช่วยเก็บให้จากนั้นก็รีบวิ่งกลับลงไปในสนามต่อ

ตืด ตืด ตืด (เสียงโทรศัพท์)

"ฮัลโหลครับ" สายลมรีบรับสายทันทีเมื่อเห็นว่าเบอร์ที่โทรเข้ามาเป็นเบอร์ของเกรซ

"ฉันเลิกงานแล้วนะ" เกรซพูด

"ครับเดี๋ยวผมรีบไป" สายลมตอบ

"เฮ้ยไม่ต้องรีบ...ฉันรอได้" เกรซตอบ

"ได้ครับ พี่รอผมอยู่หน้าบริษัทนะเดี๋ยวผมไปรับ" สายลมตอบ

"อืม" เกรซตอบแล้วก็วางสายไป

"ไอ้เป้ ไอ้โจ้ กูไปก่อนนะ" สายลมพูด

"เออ" เป้ตอบ

"เจอกันเพื่อน" โจ้ตอบ

เกรซนั่งเล่นโทรศัพท์รอสายลมอยู่ล็อบบี้ชั้นหนึ่งจากนั้นไม่นานแจนที่กำลังเดินออกมาจากลิฟต์เพื่อเตรียมตัวจะกลับบ้านก็เจอเข้าพอดีจากนั้นเธอจึงรีบเดินเข้าไปหาเพื่อนสาวทันที

"เฮ้ย! ทำไมแกยังไม่กลับบ้านอีกอ่ะ" เกรซถามเพราะเห็นว่าตอนนี้มันจะ 5 โมงเย็นแล้วซึ่งมันเลยเวลาเลิกงานของแจนไปแล้ว

"ฉันมีงานต้องสะสางนิดหน่อยว่าแต่แกเถอะลืมอะไรหรือเปล่า" แจนถาม

"ลืมอะไร ไม่มีนะ" เกรซตอบแล้วหันไปดูของใช้ของตัวเองในกระเป๋า

"ฮื้ออออ~ ไม่ใช่...เรื่องเมื่อเช้าอะว่าไงจ๊ะ" แจนถาม เกรซรู้สึกตัวชาแปลก ๆ เมื่ออยู่ดี ๆ ก็ถูกถามเรื่องของสายลม

"อ๋อออออ ก็...." เกรซพยายามยื้อเวลาเพื่อคิดหาคำตอบที่ฟังดูดีหน่อยเพราะเธอเองก็ไม่รู้ว่าควรเริ่มจากตรงไหนหรือว่าควรพูดอะไรออกไปบ้าง

"ก็อะไร" แจนนั่งลุ้นคำตอบจากเกรซจนตัวเกร็งไปหมดแล้ว

"ก็เขามาจีบ" เกรซตอบ

"เหรอ ๆ ๆ แล้งเขาเป็นใครอ่ะ หล่อป่ะ" แจนถาม

"ก็ดูดีแหละ" เกรซตอบ

"หึ้ย~ ดีใจด้วยนะแกในที่สุดก็ขายออกแล้ว" แจนพูดแล้วเข้าไปสวมกอดเกรซด้วยความดีใจ

"โอ๊ย ๆ หายใจไม่ออก" เกรซพูดแล้วตีแขนแจนเบา ๆ

"ว่าแต่เขาทำงานอะไรเหรอ" แจนถาม

"เอ่อ...ความจริงก็...ยัง...ยังไม่ได้ทำงานอ่ะ" เกรซตอบ

"ฮะ? หมายความว่าไงยังไม่ได้ทำงานหรือว่าเขารวยมากจนไม่ทำงานก็ได้" แจนพูด

"ที่บอกว่ายังไม่ได้ทำงานก็เพราะว่าเขายังเป็น...นักศึกษาอยู่อ่ะ" เกรซตอบ

"ฮะ!" แจนอุทานออกมาดเวยความตกใจ

"นักศึกษา" แจนพูด เกรซพยักหน้าตอบ

"นี่แกคบกับเด็กนักศึกษาเหรอ" แจนถาม

"ก็ประมาณนั้นมั้ง" เกรซตอบ

"เกรซ นี่แกเอาจริงดิ คือถ้า 2-3 ปีฉันพอเข้าใจนะแต่แบบนี้มันไม่เด็กไปเหรอว่ะ" แจนพูด

"ก็เด็กไปจริงนั่นแหละแต่ฉันก็อยากลองดูป่ะ" เกรซตอบ

"แต่ถ้าคบกันไปสักระยะนึงแล้วเกิดเลิกกันขึ้นมาตอนนั้นถ้าแกอยากจะมีใหม่มันก็ยากแล้วนะแต่เด็กนั่นเขายังวัยรุ่นอยู่เขาหาใหม่ได้สบายเลย" แจนพูด

"ฉันรู้แต่ว่าฉันก็ดันรู้สึกดีกับเขาไปแล้วไงจะให้ทำไงได้ว่ะ ฉันก็อยากมีอนาคตที่มั่นคงคบกับใครสักคนไปได้ตลอดชีวิตแต่มันก็ไม่ได้มีอะไรการันตีได้ป่ะว่าถ้าคบคนรุ่น ๆ เดียวกันแล้วมันจะไปกันได้ตลอดรอดฝั่งจริง ๆ วันนี้ฉันแค่รู้สึกดีกับลมก็เลยลองเปิดโอกาสให้ตัวเองดีกว่าต้องมาเสียดายทีหลังเมื่อมันสายไปแล้ว" เกรซตอบ

"มันไม่มีอะไรการันตีได้ก็จริงแต่มันก็น่าจะมีเปอร์เซ็นเป็นไปได้มากกว่าคบเด็กนะแก แกดูอย่างฉันอย่างพีต้าอย่างวาดดิว่าคบคนที่อยู่ในช่วงวัยใกล้ ๆ กันมันมั่นคงแค่ไหน ฉันไม่ได้อยากจะพูดอวดแกนะแต่ฉันแค่ไม่อยากเห็นแกต้องมานั่งเสียใจตอนวัยเท่าเนี่ย" แจนพูด

"ฉันเข้าใจแกนะแต่ว่าขอฉันลองคิดดูอีกหน่อยเถอะยังไงแกก็อย่าเพิ่งเล่าเรื่องนี้ให้วาดกับพีต้าฟังนะ ฉันยังไม่พร้อมให้มันสองคนรู้อ่ะ" เกรซพูด

"อืม ได้สิ" แจนตอบ จากนั้นไม่นานรถของสายลมก็เข้ามาจอดหน้าบริษัท

"ฉันไปก่อนนะ" เกรซพูด

"อืม มีอะไรก็โทรมาปรึกษาฉันได้นะ" แจนตอบ

"โอเค แกก็ขับรถกลับบ้านดี ๆ นะ" เกรซพูด