3

“ไอ้เต๋าหาดูดิ หล่นแถวนี้หรือเปล่าวะ”

“วิ่งยังไงของมึงวะ ถึงทำกระเป๋าตังค์หายได้” 

โป๊ะเชะ ใช่สิ่งเดียวกันกับที่พวกเธอเจอแน่นอน

“แก...ฉะ ฉันว่าถอยดีกว่าว่ะ” ฐาปกรณ์เห็นคนพวกนั้นถือไม้หน้าสามมารีบกระซิบบอก

“เออ ไปเหอะ ค่อยเอาไปฝากตามร้านค้าเอาก็ได้ ถือไม้แบบนี้น่ากลัวว่ะ” กำลังจะหันหลังวิ่ง ก็ได้ยินเสียงของหนึ่งในสองโวยวายเสียงดัง

“เฮ้ย นั่น กระเป๋ากู!”

ก่อนที่ชายร่างสูงหน้าโหดจะเดินเร็ว ๆ มาคว้ากระเป๋าจากมือหญิงสาวอย่างแรง พวกเธอทำอะไรไม่ถูกได้แต่มองหน้ากัน แล้วชายหนุ่มอีกคนกล่าวถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

“น้องขโมยของเพื่อนพี่เหรอ”

“เปล่าพี่ พวกหนูเก็บได้ ว่าจะเอาไปฝากไว้ร้านค้า” มณีมณฑน์ปฏิเสธข้อกล่าวหาและอธิบายสิ่งที่ใจคิด หากอีกคนไม่คิดแบบเดียวกับเธอ

“จริงเหรอวะ เมื่อกี้ยังจะวิ่งหนีอยู่เลย” เจ้าของกระเป๋าว่าน้ำเสียงดุดัน

“นะ...แน่พี่ ขอตัวก่อนนะคะ” เอมอรตอบแทน พร้อมดึงมือมณีมณฑน์ให้วิ่งตาม เพราะกลัวว่าจะโดนไม้ที่สองคนนั้นถืออยู่ฟาดหน้า

ตั้งแต่จบกิจกรรมรับน้องรวมถึงจับสายพี่รหัส เฉลยพี่รหัส ก็เข้าสู่โหมดเรียนอย่างจริงจัง ซึ่งวันนี้ก็เช่นเดียวกัน ที่ต้องกลับห้องเย็นกว่าปกติ ทำให้ต้องยืนรอรถกันสองคน เพราะฐาปกรณ์รีบกลับบ้านด้วยญาติจากระยองมาหา

ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้าย ยืนรอกว่าครึ่งชั่วโมง ไม่มีวินขับผ่านมาสักคัน

“ฉันว่าเดินไปก่อนดีกว่าว่ะ เผื่อมีคันไหนผ่านมาจะได้เรียก รอแบบนี้สองทุ่มก็ไม่ถึงห้องหรอก อยากอาบน้ำนอนแล้วด้วย” มณีมณฑน์ชวน ก่อนพากันเดินมาข้ามสะพานลอยหน้าวิทยาลัยเทคนิค T เดินจนจะถึงทางเข้าซอยหอพักอยู่แล้ว ก็เห็นเด็กช่างสี่คน หนึ่งในสี่เป็นคนที่เธอมีเรื่องวันนั้นนั่งคร่อมรถมอเตอร์ไซค์คุยกันอยู่ริมถนนหน้าร้านสะดวกซื้อ

“แก เขามาดักรอเราหรือเปล่า” เอมอรพยายามยื้อไม่ให้เธอเดินต่อ

“ไม่ใช่หรอกมั้ง เขาอาจจะมานั่งคุยเล่นกันก็ได้ คนเดินผ่านไปผ่านมาตลอดแบบนี้ เขาคงไม่กล้าทำอะไรเราหรอก เดินต่อเถอะ อย่าไปกลัว อย่าไปมองหน้า อย่าสบตา”

หากมณีมณฑน์ทำใจดีสู้เสือ จูงมือเอมอรให้เดินไปกัน บางคนในกลุ่มก็มองด้วยสายตาน่ากลัวจนรู้สึกได้ เลยทำให้มณีมณฑน์ต้องก้มหน้าตอนเดินผ่าน หากก็ไม่ทันการณ์เมื่อคนในกลุ่มมาขวางทางไว้

“เดินกลับกันเองเหรอน้อง ให้พี่ไปส่งมั้ย” ผู้ชายคนแรกถาม แล้วตามติด ๆ ด้วยอีกคน

“มืดค่ำอย่างนี้เดินกลับกันแบบนี้ ไม่กลัวหรือไง” 

“ไม่ค่ะ ไฟสว่างอย่างนี้คงไม่มีใครทำอะไรหรอกค่ะ ถ้าจะมีก็มีแต่พวกพี่นี่แหละที่น่ากลัว” หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงขุ่นมัว ที่ถูกคนพวกนี้ยื้อไว้ 

“ปากเก่งจริงนะ”

พอเห็นว่าใครพูด หญิงสาวก็ปิดปากเงียบ เพราะดวงตาคมที่มองมานั้น น่ากลัวจนไม่กล้าสบตา

“อ้าว ไม่ปากดีอีกล่ะ” ผู้ชายคนนั้นพยายามจะเข้ามาหาเรื่อง แต่ถูกเพื่อนคนที่เดินไปหากระเป๋าตังค์ด้วยเอ่ยปราม

“ใจเย็นดิเบส น้องมันกลัวจนตัวสั่นหมดแล้วน่ะ”

“ช่างดิ กูไม่สนใจคนที่ขโมยกระเป๋าเงินกูหรอก”

“บอกไม่ได้ขโมยก็ไม่ได้ขโมยสิ ตอนนั้นไม่รู้ว่าของใคร เลยเก็บไว้ว่าจะไปถามคนแถวนั้น” มณีมณฑน์ที่ไม่ยอมให้ใครมาว่าฝ่ายเดียวเถียงกลับเสียงแข็ง

“แต่ที่กูเห็นคือพวกเธอกำลังวิ่งหนี”

ร่างบางถอนหายใจอย่างอ่อนใจ รู้สึกโมโหเล็กน้อยที่เขาไม่เชื่อสิ่งที่เธอพูด

“จะไม่ให้หนีได้ยังไง ในเมื่อพี่สองคนถือไม้หน้าสามมาน่ะ เป็นใครก็กลัวปะ” เธอชี้ไปที่เขากับเพื่อน

“ไม่รู้แหละ ยังไงเธอก็ขึ้นชื่อว่าขโมย”

เถียงไม่ได้ก็แถ แถจนสีข้างถลอกแล้วมั้งนั่น

“แล้วแต่พี่จะคิดเถอะ ปะ เอมกลับ เสียเวลากับคนแบบนี้มากไปแล้ว” เมื่อรู้ว่าเถียงไปก็เปล่าประโยชน์ เลยดึงมือเอมอรเดินหนีพวกเขา แต่ก็ถูกคว้าข้อมือไว้

“เดี๋ยว!”

“จะเอายังไงว่ามา” เธอหันมองหน้าร่างสูงพลางยืนบังเอมอรไว้

“เอาสักหน่อยไหมวะ เด็กแม่งกร่างว่ะ” ไอ้คนที่แซวเธอคนแรกถามผู้ชายที่จับมือเธอไม่ปล่อย

“เฮ้ย ไอ้เบนซ์ ไอ้เบส พอได้แล้ว จะแกล้งอะไรน้องเขานักหนาวะ” คนที่ไปช่วยหากระเป๋าห้าม ก่อนหันมาพูดกับเธอ “น้องไปเถอะ”

แบบนั้นแล้วเธอสองคนก็พากันวิ่งเข้าซอยอย่างไว กลัวว่าหากช้ากว่านี้ ผู้ชายคนนั้นคงไม่ปล่อยเธอไปแน่