9

“เอาไงมึง...ตามเอากระเป๋าที่มึงแย่งมาไปคืนเขามั้ย” เตชินท์ถามบุรินทร์ที่ถือกระเป๋าสะพายสีขาวของหญิงสาวอยู่

“ไม่ล่ะ พรุ่งนี้ค่อยเอาไปคืน”

“มึงก็นะ ไม่รู้จะแกล้งเขาไปเพื่ออะไร” ชัชพลได้แต่ส่ายหน้ากับนิสัยของเพื่อน

“มันรู้สึกชอบเขาแหละ แต่ยังไม่รู้ใจตัวเอง เลยชวนพวกเรามาดักเจอเขา ก็เลยหาเรื่องแกล้งให้เขาไม่พอใจ” วิทวัสพูดอย่างรู้ทันอย่างคนมีประสบการณ์ตรง

“รู้ดีไปหมดนะมึงเนี่ย”

“กูก็พูดในสิ่งที่กูเห็นนิหว่า”

“พอ ๆ หยุดทะเลาะกันได้แล้ว” บุรินทร์ห้าม “กูไม่ได้รู้สึกอะไรอย่างที่มึงพูดทั้งนั้นแหละไอ้เทน”

“เออ ไอ้คนปากแข็ง เดี๋ยวกูจะคอยดูว่ามึงจะปากแข็งไปได้นานแค่ไหน”

“มันจะไม่มีวันนั้น” บุรินทร์พูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและมั่นใจในตัวเอง จนเพื่อน ๆ ต้องส่ายหน้า

ไอ้พวกปากหนัก ปากแข็ง ไม่รู้ใจตัวเอง เห็นเจ็บมานักต่อหนักแล้ว ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าบุรินทร์จะมีสภาพแบบไหน

วันนี้มีเรียนสิบโมงเช้าเลยพูดคุยกันว่าก่อนเข้าเรียนจะหาอะไรกินก่อน ทว่าพอลงมาข้างล่าง เห็นพี่ทิวคนคุยของเอมอรนั่งรออยู่โต๊ะหินอ่อนใต้ตึกก่อนแล้ว

“งั้นเราแยกกันตรงนี้เลยนะเอม” มณีมณฑน์บอก เมื่อพาเพื่อนมาหยุดอยู่ตรงหน้าผู้ชายของนาง

“อ้าว ไม่ไปด้วยกันเหรอ”

“ไปกับพี่ได้นะสองสาว” พี่ทิวชวน

“ขอบคุณค่ะพี่ หนูสองคนไปกันเองดีกว่าค่ะ” ฐาปกรณ์ตอบเสียงหวาน เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ชายหล่อ

พอเอมอรขึ้นรถไปกับพี่ทิว เธอสองคนก็ออกมารอรถ โดยที่มณีมณฑน์เดินตัวเปล่า ส่วนของที่ต้องใช้ ฝากไปกับเอมอรแล้ว รออยู่สักพักก็มีวินขับผ่านมาคันเดียว เลยให้ฐาปกรณ์ไปก่อน แม้เจ้าตัวจะชวนให้ไปด้วยก็ตาม และเพิ่งคิดได้ด้วยว่าตัวเองลืมหยิบโทรศัพท์มาด้วย

“เอ็มมี่...เราลืมมือถือว่ะ เดี๋ยวเราไปเอาก่อนนะ”

“เอ้า งั้นเรารอไปพร้อมแกก็ได้นะ” ฐาปกรณ์ทำท่าจะลงจากรถ หากเธอห้ามไว้ 

“ไม่ต้อง ๆ แกไปเลย ป่านนี้เอมไม่รอแล้วเหรอ เดี๋ยวฉันรีบไปรีบมา”

“อย่าช้าล่ะ”

มณีมณฑน์รีบวิ่งกลับไปเอามือถือที่ห้อง แล้วรีบออกมารอรถ ระหว่างนั้นก็พบเด็กช่างกลุ่มเดิมจับกลุ่มคุยกันอยู่หน้าปากซอย เห็นแบบนั้นแล้ว หญิงสาวเกิดอาการก้าวขาไม่ออก กลัวว่าเขาจะมาหาเรื่องอะไรอีก เลยว่าจะกลับไปอยู่ในหอก่อน ค่อยไปมอ หลังจากที่พวกนั้นไป หากก็เป็นแค่ความคิด เมื่อคนใดคนหนึ่งที่หันมาเห็นเธอพอดี สะกิดให้ร่างสูงที่หันหลังอยู่มองเธอ

“อ้าว จะรีบไปไหนล่ะ” ชายหนุ่มร่างสูงถาม แล้วสาวเท้าเร็ว ๆ มาหาพร้อมกับถือกระเป๋าของเธอมาด้วย

“เอ่อ…” 

“อะ...เอาไป” พลางยื่นกระเป๋าส่งให้

“อะไร…” มองหน้าชายหนุ่มกับกระเป๋าที่เขายื่นให้อย่างไม่ไว้ใจ กลัวเขาจะทำอะไรแผลง ๆ อีก

“กระเป๋าเธอไง หรือไม่เอา” 

“เอาสิ นึกว่าพี่ทิ้งของหนูไปแล้ว” หญิงสาวรับมาเปิดดู ซึ่งข้าวของที่อยู่ด้านในยังอยู่ครบ

“แล้วจะทิ้งเพื่อ” เขาถามเสียงนิ่ง ๆ 

“ก็คิดว่าพี่โกรธที่หนูด่าแล้วยังสาดน้ำใส่อีก” บอกด้วยน้ำเสียง เจื่อน ๆ 

“หรือเธอจะขอโทษฉัน”

“ไม่ค่ะ เพราะพี่แกล้งหนูก่อน ถือว่าหายกันนะคะ” มณีมณฑน์ยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตรส่งให้

“น้องมารออะไรครับ” พี่ผู้ชายที่คราวก่อนมาขวางทางไม่ให้เธอเดินเข้ามาถาม

“รอวินพี่” เธอพูดไม่ทันจบดีวินมอเตอร์ไซค์ก็ขับผ่านมา พี่เขาใจดีเรียกไว้ให้

“วินมาล่ะ รีบไปเรียนไป”

“ขอบคุณนะที่เอากระเป๋ามาคืน” เธอหันไปพูดกับเขา แล้วบอกให้พี่วินไปส่งในมอ ด้วยกลัวว่าเพื่อนจะคอยนาน ไหนจะต้องตอบคำถามของเพื่อนที่ถามถึงกระเป๋าที่เธอถือมาอีก เธอเลยต้องเล่าให้ฟัง ก่อนไปหาอะไรกินแล้วเดินขึ้นตึกไปยังห้องเรียน

อีกทั้งวันนี้อาจารย์ยังใจดีปล่อยก่อนเวลาเกือบช่วงชั่วโมงและช่วงบ่ายว่าง ด้วยความที่พวกเธอยังไม่อยากกลับห้อง ฐาปกรณ์เลยชวนไปดูฟุตบอลที่สนามกีฬาของจังหวัด