MasukShare
9
Tanggal publikasi:
2026-06-04 22:58:17“เอาไงมึง...ตามเอากระเป๋าที่มึงแย่งมาไปคืนเขามั้ย” เตชินท์ถามบุรินทร์ที่ถือกระเป๋าสะพายสีขาวของหญิงสาวอยู่
“ไม่ล่ะ พรุ่งนี้ค่อยเอาไปคืน”
“มึงก็นะ ไม่รู้จะแกล้งเขาไปเพื่ออะไร” ชัชพลได้แต่ส่ายหน้ากับนิสัยของเพื่อน
“มันรู้สึกชอบเขาแหละ แต่ยังไม่รู้ใจตัวเอง เลยชวนพวกเรามาดักเจอเขา ก็เลยหาเรื่องแกล้งให้เขาไม่พอใจ” วิทวัสพูดอย่างรู้ทันอย่างคนมีประสบการณ์ตรง
“รู้ดีไปหมดนะมึงเนี่ย”
“กูก็พูดในสิ่งที่กูเห็นนิหว่า”
“พอ ๆ หยุดทะเลาะกันได้แล้ว” บุรินทร์ห้าม “กูไม่ได้รู้สึกอะไรอย่างที่มึงพูดทั้งนั้นแหละไอ้เทน”
“เออ ไอ้คนปากแข็ง เดี๋ยวกูจะคอยดูว่ามึงจะปากแข็งไปได้นานแค่ไหน”
“มันจะไม่มีวันนั้น” บุรินทร์พูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและมั่นใจในตัวเอง จนเพื่อน ๆ ต้องส่ายหน้า
ไอ้พวกปากหนัก ปากแข็ง ไม่รู้ใจตัวเอง เห็นเจ็บมานักต่อหนักแล้ว ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าบุรินทร์จะมีสภาพแบบไหน
วันนี้มีเรียนสิบโมงเช้าเลยพูดคุยกันว่าก่อนเข้าเรียนจะหาอะไรกินก่อน ทว่าพอลงมาข้างล่าง เห็นพี่ทิวคนคุยของเอมอรนั่งรออยู่โต๊ะหินอ่อนใต้ตึกก่อนแล้ว
“งั้นเราแยกกันตรงนี้เลยนะเอม” มณีมณฑน์บอก เมื่อพาเพื่อนมาหยุดอยู่ตรงหน้าผู้ชายของนาง
“อ้าว ไม่ไปด้วยกันเหรอ”
“ไปกับพี่ได้นะสองสาว” พี่ทิวชวน
“ขอบคุณค่ะพี่ หนูสองคนไปกันเองดีกว่าค่ะ” ฐาปกรณ์ตอบเสียงหวาน เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ชายหล่อ
พอเอมอรขึ้นรถไปกับพี่ทิว เธอสองคนก็ออกมารอรถ โดยที่มณีมณฑน์เดินตัวเปล่า ส่วนของที่ต้องใช้ ฝากไปกับเอมอรแล้ว รออยู่สักพักก็มีวินขับผ่านมาคันเดียว เลยให้ฐาปกรณ์ไปก่อน แม้เจ้าตัวจะชวนให้ไปด้วยก็ตาม และเพิ่งคิดได้ด้วยว่าตัวเองลืมหยิบโทรศัพท์มาด้วย
“เอ็มมี่...เราลืมมือถือว่ะ เดี๋ยวเราไปเอาก่อนนะ”
“เอ้า งั้นเรารอไปพร้อมแกก็ได้นะ” ฐาปกรณ์ทำท่าจะลงจากรถ หากเธอห้ามไว้
“ไม่ต้อง ๆ แกไปเลย ป่านนี้เอมไม่รอแล้วเหรอ เดี๋ยวฉันรีบไปรีบมา”
“อย่าช้าล่ะ”
มณีมณฑน์รีบวิ่งกลับไปเอามือถือที่ห้อง แล้วรีบออกมารอรถ ระหว่างนั้นก็พบเด็กช่างกลุ่มเดิมจับกลุ่มคุยกันอยู่หน้าปากซอย เห็นแบบนั้นแล้ว หญิงสาวเกิดอาการก้าวขาไม่ออก กลัวว่าเขาจะมาหาเรื่องอะไรอีก เลยว่าจะกลับไปอยู่ในหอก่อน ค่อยไปมอ หลังจากที่พวกนั้นไป หากก็เป็นแค่ความคิด เมื่อคนใดคนหนึ่งที่หันมาเห็นเธอพอดี สะกิดให้ร่างสูงที่หันหลังอยู่มองเธอ
“อ้าว จะรีบไปไหนล่ะ” ชายหนุ่มร่างสูงถาม แล้วสาวเท้าเร็ว ๆ มาหาพร้อมกับถือกระเป๋าของเธอมาด้วย
“เอ่อ…”
“อะ...เอาไป” พลางยื่นกระเป๋าส่งให้
“อะไร…” มองหน้าชายหนุ่มกับกระเป๋าที่เขายื่นให้อย่างไม่ไว้ใจ กลัวเขาจะทำอะไรแผลง ๆ อีก
“กระเป๋าเธอไง หรือไม่เอา”
“เอาสิ นึกว่าพี่ทิ้งของหนูไปแล้ว” หญิงสาวรับมาเปิดดู ซึ่งข้าวของที่อยู่ด้านในยังอยู่ครบ
“แล้วจะทิ้งเพื่อ” เขาถามเสียงนิ่ง ๆ
“ก็คิดว่าพี่โกรธที่หนูด่าแล้วยังสาดน้ำใส่อีก” บอกด้วยน้ำเสียง เจื่อน ๆ
“หรือเธอจะขอโทษฉัน”
“ไม่ค่ะ เพราะพี่แกล้งหนูก่อน ถือว่าหายกันนะคะ” มณีมณฑน์ยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตรส่งให้
“น้องมารออะไรครับ” พี่ผู้ชายที่คราวก่อนมาขวางทางไม่ให้เธอเดินเข้ามาถาม
“รอวินพี่” เธอพูดไม่ทันจบดีวินมอเตอร์ไซค์ก็ขับผ่านมา พี่เขาใจดีเรียกไว้ให้
“วินมาล่ะ รีบไปเรียนไป”
“ขอบคุณนะที่เอากระเป๋ามาคืน” เธอหันไปพูดกับเขา แล้วบอกให้พี่วินไปส่งในมอ ด้วยกลัวว่าเพื่อนจะคอยนาน ไหนจะต้องตอบคำถามของเพื่อนที่ถามถึงกระเป๋าที่เธอถือมาอีก เธอเลยต้องเล่าให้ฟัง ก่อนไปหาอะไรกินแล้วเดินขึ้นตึกไปยังห้องเรียน
อีกทั้งวันนี้อาจารย์ยังใจดีปล่อยก่อนเวลาเกือบช่วงชั่วโมงและช่วงบ่ายว่าง ด้วยความที่พวกเธอยังไม่อยากกลับห้อง ฐาปกรณ์เลยชวนไปดูฟุตบอลที่สนามกีฬาของจังหวัด
Bab terbaru
เด็กช่างลุ้นรัก 85
“เบสส่งเธอแล้ว คราวนี้เป็นตาของเบสบ้างนะ” แม้ตอนนี้จะปิดไฟข้างเตียงแล้ว หากแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาก็ทำให้เธอเห็นได้ว่าเขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ส่งให้ ก่อนที่เจ้าตัวจะจับตัวเธอพลิกขึ้นนั่ง แล้วตัวเองก็ไปนั่งกึ่งนอนหลังพิงหัวเตียง พลางจับมือบางให้สัมผัสกับท่อนเนื้อแล้วให้รูดขึ้นลงอย่างค่อยเป็นค่อยไป“ใช้ปากสัมผัสมันหน่อยสิ มันอยากเข้าไปอยู่ให้ปากของเมียจ๋าน่ะ” พลางจับศีรษะทุยกดลงให้ริมฝีปากบางสัมผัสกับเอ็นแกร่ง หญิงสาวก็จัดการกลืนเข้าปากจนสุดคอหอย ซึ่งตอนนี้มันใหญ่คับปากเธอไปหมด แล้วบอกกับตัวเองว่าคืนนี้แหละที่เขาต้องจำจดเธอไว้“อืม อ่า ซี๊ดดดด”หญิงสาวทั้งอมทั้งดูด ขยับศีรษะขึ้นลง แล้วใช้ปลายลิ้นตวัดเลียส่วนหัวจนได้ยินเสียงทุ้มครางออกมาเบา ๆ ไหนจะสะโพกสอบที่เด้งขึ้นจนปลายแท่งร้อนกระแทกคอหอย เป็นผลให้มือบางตีหน้าขาแกร่งอย่างหมั่นไส้ที่เขาทำเอาเธอน้ำตาเล็ด“อืม อา” หากเขาก็ไม่ฟังเมื่อตอนนี้อารมรณ์ตัวเองมาเต็ม เธอเลยแกล้งขยับปากออกเลยทำให้ได้ยินเสียงโวยวายจากชายหนุ่ม“เอาออกทำไม กำลังเสียวเลย” พร้อมกับจะยัดท่อนเนื้อเข้าปากเธอเหมือนเดิม หากเธอก็ขยับหน้าหนี “มน”“ครางหน่อยสิ อยากได
เด็กช่างลุ้นรัก 84
“มน...” เสียงเรียกชื่อที่ไม่คุ้นหู ทำให้หญิงสาวต้องหันไปมองอย่างสงสัยใคร่รู้“เรียกฉันเหรอคะ”“ใช่ พี่ภาเรียกเองแหละ”“มีอะไรกับฉันหรือเปล่าคะ” มณีมณฑน์ถามคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า คนที่ทำให้เธอเสียใจ คนที่ทำให้เธอร้องไห้ และคนที่ทำให้เธอไม่อยากจะเชื่อใจบุรินทร์อีก“พี่ขอคุยด้วยสักครู่สิ” เช่นนั้นแล้ว มณีมณฑน์ก็เดินไปนั่งที่ม้านั่งหินอ่อน “ที่พี่มาวันนี้ พี่จะมาบอกว่าพี่กำลังจะแต่งงานกับแฟนของพี่น่ะ สำหรับพี่กับเบสเราไม่ได้มีความรู้สึกแบบคนรักให้กันแล้วนะ เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน อีกอย่างเมื่อวานพี่กับเบสก็ไม่ได้ทำอะไรอย่างที่น้องคิดหรอกนะ ถ้าน้องสังเกตน้องจะเห็นว่าแฟนพี่ก็ยืนอยู่ตรงนั้นด้วย”มณีมณฑน์มองไปยังแฟนของพี่ภาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กัน ตอนนั้นยอมรับเลยว่าเธอไม่ได้มองอะไรทั้งนั้น เพราะเชื่อตาเห็น จนลืมสังเกตสิ่งรอบข้าง“จริง ๆ มนก็ไม่ได้โกรธอะไรพี่หรอกนะ แต่มนอยากดัดนิสัยคนอะเลยต้องทำแบบนั้น ยังไงมนต้องขอโทษพี่ภากับแฟนด้วยนะที่ทำอะไรแบบนั้นลงไป” หญิงสาวจับมือของภาวิดามากุมไว้แล้วพูดบอกความจริง“ห๊ะ!! ดัดนิสัยอย่างนั้นเหรอ”“ค่ะ”“โห น้องมนสุดยอดมากเลย ว่าไหมตัว” ภาวิดาพูดแล้วก็ยกมือโป้ง
เด็กช่างลุ้นรัก 83
“ได้สิลูก นอนห้องเดิมนะ” ห้องเดิมที่คุณคณิตาหมายถึงก็คือห้องของบุรินทร์นั่นแหละ แต่เจ้าตัวคงจะยังไม่รู้ เพราะเอาแต่จ้องหน้าจอทีวีดูไฮไลต์บอลอย่างตั้งอกตั้งใจพูดคุยกันอีกเล็กน้อย แม่ก็ชวนกินข้าวเย็นที่ท่านทำรอลูกชาย ส่วนพ่อนั้นเพิ่งจะเดินทางกลับไปทำงานรับเหมาอีกจังหวัดหนึ่งเมื่อเช้านี่เอง เธอเลยไม่มีโอกาสได้เจอท่านเมื่อดูทีวีและคุยกับแม่จนดึกถึงชวนกันไปนอน โดยที่เธอจะไปนอนกับบุรินทร์ที่เข้าห้องไปก่อนหน้าแล้ว เปิดประตูเข้ามาในห้องข้าวของทุกอย่างยังคงวางอยู่ที่เดิม ส่วนเจ้าตัวคงจะอาบน้ำอยู่เพราะเธอได้ยินเสียงน้ำไหล นั่งรอไม่นานเขาก็เปิดประตูห้องน้ำออกมามองเธอด้วยสีหน้าตกใจ“นอนนี่เหรอ”หญิงสาวพยักหน้าตอบ“งั้น...เธอนอนไปเถอะ เดี๋ยวพี่ไปนอนโซฟาหน้าทีวี” พูดแล้วก็รีบเดินไปใส่เสื้อผ้า และเดินไปเปิดประตูห้อง“คนอุตส่าห์มานอนด้วย ยังจะทิ้งให้นอนคนเดียวอีก ใจร้ายไป ปะ” อ่อยขนาดนี้แล้วถ้ายังออกไปก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้วนะ“เธอจะนอนกับพี่จริง ๆ เหรอ” ชายหนุ่มถามอย่างไม่เชื่อหู“จริง…” หญิงสาวยืนยันหนักแน่น ชายหนุ่มยิ้มดีใจ แล้วกอดเธอซะแน่น แทบหายใจไม่ออก “เย้ ๆ จริงนะ จริง ๆ นะ พี่รอเวลานี้มานา
เด็กช่างลุ้นรัก 82
“นั่นน่ะสิ ไม่ลองก็ไม่รู้ งั้นขอเธอลองสักตั้งแล้วกัน” หญิงสาวกำลังจะอ้าปากพูด หากชายหนุ่มก็เอ่ยแทรกขึ้นมา“ขึ้นห้องเถอะ เบสไม่กวนเธอแล้ว” พูดจบเขาก็เดินหันหลังไปที่รถมอเตอร์ไซค์ที่จอดอยู่ในลานจอดรถของหอพัก“พรุ่งนี้มารับหน่อยสิ” มณีมณฑน์ร้องบอก“ห๊ะ! อะไรนะ” ชายหนุ่มหันมาถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง“พรุ่งนี้มารับหน่อย เจ็ดโมงเช้านะ”“โอเค ๆ” ได้ยินเสียงหวานย้ำ คนที่ไม่ได้ยิ้มอย่างเต็มใบหน้าหล่อเหลามานาน ในวันนี้ก็ได้ยิ้มออกมาอย่างมีความสุขในรอบเกือบสองเดือนที่ผ่านมา พลางสาวเท้าเข้าไปหาร่างบาง“เก็บโอกาสครั้งนี้ไว้ดี ๆ นะพี่เบส เพราะครั้งหน้ามนคงไม่มีให้อีกแล้ว”“ครับ ขอบคุณนะ” ตอนนี้เขายิ้มกว้างที่สุดในรอบสองเดือนเลยก็ว่าได้ มันดีใจ ตื้นตันใจ ผสมปนเปกันไปหมด“มนให้โอกาสใช่ว่าจะยอมคืนดีด้วยง่าย ๆ นะ” เธอว่าอย่างไว้ตัว“ครับ แค่นี้ก็ดีแล้ว”ตั้งแต่เธอยอมให้เขามารับมาส่ง ดูเหมือนความสัมพันธ์จะพัฒนาไปมาก พอเพื่อน ๆ ทั้งของเธอและของเขารู้เรื่องต่างก็เอ่ยแซวตลอด อย่างวันนี้เธอเลิกเรียนเร็วเลยมีความคิดอยากไปหามารดาของชายหนุ่ม“พี่เบส...แม่อยู่บ้านมั้ย” มณีมณฑน์ขยับหน้าไปชิดบ่าของบุรินทร์เพื่อจะ
เด็กช่างลุ้นรัก 81
ขณะนั่งรออาหารมาเสิร์ฟฐาปกรณ์ก็หาเรื่องตลก ๆ มาเล่าให้ คนอื่น ๆ ฟัง จนทั้งโต๊ะส่งเสียงหัวเราะไปกับเรื่องที่เจ้าตัวเล่า พออาหารที่สั่งมาไม่ว่าจะเป็นปลากะพงนึ่งซีอิ๊ว ข้าวผัดปู ต้มแซ่บทะเล ทอดมันกุ้ง ยำปลาดุกฟู ที่ขาดไม่ได้คงจะเป็นยำวุ้นเส้นทะเลที่มณีมณฑน์สั่งมา“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวเอ่ยขอบคุณบุรินทร์ที่ตักยำให้เมื่อทุกคนกินกันอิ่มท้องแล้วก็แชร์เงินกันจ่ายค่าอาหาร โดยในส่วนของเธอเป็นบุรินทร์ที่จ่ายให้ แล้วก็ขอตัวกลับก่อน“มน...” เสียงเรียกจากคนขับรถที่ฟังแทบจะไม่รู้เรื่องเพราะลมตีหน้า หญิงสาวจึงต้องขยับหน้าไปฟังใกล้ ๆ“...ว่า”“ให้อภัยเพื่อนพี่ได้หรือยัง” วิทวัสชวนคุยระหว่างขับรถมาส่งเธอ ส่วนคนอื่น ๆ แยกย้ายกันตั้งแต่ร้านอาหารแล้วคำถามนี้ของวิทวัสทำให้เธอเงียบ ด้วยยังไม่มีคำตอบให้ตัวเองเหมือนกัน“พี่สงสารมันน่ะ มันรักมนมากเลยนะ วันนั้นที่น้องบอกเลิกมันช็อกไปเลย ถามอะไรก็ไม่ตอบ เป็นนาทีเลยกว่าจะรู้ตัว”“ถ้าเขารักมน เขาจะไม่กลับไปยุ่งกับแฟนเก่าเขาหรอกนะพี่เทน”“เบสไม่ได้จะกลับไปหาหรือไปยุ่งกับภาอย่างที่น้องเข้าใจหรอกนะ แต่มันเป็นห่วงเขาในฐานะเพื่อน พูดคุยกันในฐานะเพื่อน เพราะเราคบกันม
เด็กช่างลุ้นรัก 80
มณีมณฑน์ตัดสินใจอยู่นานถึงตอบตกลง จริงอย่างที่เอมอรพูด พวกเธอสามคนไม่ได้ไปไหนมาไหนด้วยกันนานแล้ว ตั้งแต่เธอกลับมาอยู่ห้องก็ไม่ได้ไปไหนกับสองคนนี้และแก๊งของบุรินทร์ ซึ่งไม่รู้ต้องทำตัวยังไงที่ต้องไปพบไปเจอกันอย่างเช่นวาน ๆ เธอเลยถูกเอมอรพูดกรอกหูอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันว่า ถ้าเอาแต่หลบหน้าอยู่อย่างนี้ เมื่อไหร่จะลืม ก็ถูกอย่างที่เอมอรว่า ครั้งนี้เธอเลยเต็มใจที่จะไปเผชิญหน้าดูระหว่างนั่งรอพี่ ๆ อยู่ใต้ตึกคณะ เธอก็นั่งทำรายงานไปด้วย ไม่นานก็ได้ยินเสียงรถจักรยานยนต์สี่คันที่เป็นเอกลักษณ์ที่ไปที่ไหนก็จำได้ แล่นเข้ามาจอดอยู่หน้าตึกคณะ เห็นอย่างนั้นเลยรีบเก็บของแล้วเดินไปหาพี่ ๆ แว็บ แรกที่ได้มองบุรินทร์แบบเต็มตาในรอบหนึ่งเดือน ทำให้เธอรู้ว่าเขาดูซูบผอมลงไปมาก หน้าตาก็ไม่ได้สดชื่นแจ่มใส เป็นผลให้เธอนึกถึงคำพูดของคุณ คณิตาที่คุยกันเมื่อหลายวันก่อนบอกว่าบุรินทร์โหมงานหนัก ทั้งยังออกไปส่งของนอกพื้นที่กับลูกน้องบ่อย ๆ จากที่ฟังมาเธอก็ไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ พอได้เห็นด้วยตาตัวเองแล้วก็อดสงสารไม่ได้“ดีจ้ะสาว ๆ พร้อมกันหรือยังครับ” ชัชพลที่นั่งคร่อมรถอยู่ถาม“พร้อมมากเลยค่ะสุดหล่อของเอ็มมี่” ฐาปกรณ์ว่า
เด็กช่างลุ้นรัก 4
วันหยุดหากไม่ได้เข้ามอไปทำงานช่วยรุ่นพี่ มณีมณฑน์ก็อยู่หอ ทำงานที่อาจารย์สั่งบ้าง ซักผ้า เก็บกวาดห้องบ้าง ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ได้เกือบสองเดือน เธอไม่ได้ออกไปเที่ยวไหนเลย อยู่แต่ห้อง หากเพื่อนชวนก็ไปบ้างเพื่อไม่ให้ดูว่าตัดขาดพวกเขานักลักษณะหอพักที่เธอเช่าอยู่สูงแค่สี่ชั้น แต่ละชั้นมีประมาณหกห้อง ภาย
เด็กช่างลุ้นรัก 3
“ไอ้เต๋าหาดูดิ หล่นแถวนี้หรือเปล่าวะ”“วิ่งยังไงของมึงวะ ถึงทำกระเป๋าตังค์หายได้” โป๊ะเชะ ใช่สิ่งเดียวกันกับที่พวกเธอเจอแน่นอน“แก...ฉะ ฉันว่าถอยดีกว่าว่ะ” ฐาปกรณ์เห็นคนพวกนั้นถือไม้หน้าสามมารีบกระซิบบอก“เออ ไปเหอะ ค่อยเอาไปฝากตามร้านค้าเอาก็ได้ ถือไม้แบบนี้น่ากลัวว่ะ” กำลังจะหันหลังวิ่ง ก็ได้ยิน
เด็กช่างลุ้นรัก 2
“เอมลุกได้แล้ว เดี๋ยวไม่ทันคลาสเช้านะ” มณีมณฑน์ที่เพิ่งออกจากห้องน้ำ ปลุกเพื่อนสาวให้ลุกไปทำธุระส่วนตัว แล้วตัวเองค่อยมาจัดการกับเครื่องแต่งกายรอ“รอแป๊บนะ”หอที่เธอพักอยู่ฝั่งตรงกับมอ นั่งรถห้านาทีก็ถึง พอทำอะไรเสร็จก็พากันเดินออกมาหน้าปากซอยเพื่อนั่งรถไปลงหน้ามอ ซึ่งมีเด็กช่างขึ้นคันเดียวกันเกือบ
เด็กช่างลุ้นรัก 1
มณีมณฑน์ จิตรจำเริญรุ่ง นักศึกษาสาวปีหนึ่งของมหาวิทยาลัยชื่อดังย่านรังสิต เดินเข้าโรงอาหารของคณะบริหาร หลังพี่ปีสามปล่อยแยกแถวให้ไปพักเที่ยง เพื่อที่ช่วงบ่ายจะได้ทำกิจกรรมของทางคณะต่อ และให้ทำความรู้จักสนิทสนมกันในหมู่รุ่นพี่รุ่นน้องมณีมณฑน์เป็นคนจังหวัดระยอง ที่บ้านทำสวนผลไม้ เปิดให้นักท่องเที่ยว
Anda juga akan menyukai
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
พราวนภา78.8K Dibacaมรสุมรัก CEO ซาตาน
เกาะลอยน้ำ142.3K Dibacaชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน97.5K Dibacaแต่พี่ไม่ได้ชอบเธอ | wanna be yours
ACHICHI75.6K Dibacaภรรยาเนื้อหอม
ลีลาวรินทร์54 Dibacaพ่อผัว-[NC-20+]
พลับพลึงดำ191 Dibacaหลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก
อุดมสมบูรณ์816 Dibacaเงารักข้างกาย
ลลินโรส50 Dibaca
