LOGINShare
9
publish date:
2026-06-04 22:58:17“เอาไงมึง...ตามเอากระเป๋าที่มึงแย่งมาไปคืนเขามั้ย” เตชินท์ถามบุรินทร์ที่ถือกระเป๋าสะพายสีขาวของหญิงสาวอยู่
“ไม่ล่ะ พรุ่งนี้ค่อยเอาไปคืน”
“มึงก็นะ ไม่รู้จะแกล้งเขาไปเพื่ออะไร” ชัชพลได้แต่ส่ายหน้ากับนิสัยของเพื่อน
“มันรู้สึกชอบเขาแหละ แต่ยังไม่รู้ใจตัวเอง เลยชวนพวกเรามาดักเจอเขา ก็เลยหาเรื่องแกล้งให้เขาไม่พอใจ” วิทวัสพูดอย่างรู้ทันอย่างคนมีประสบการณ์ตรง
“รู้ดีไปหมดนะมึงเนี่ย”
“กูก็พูดในสิ่งที่กูเห็นนิหว่า”
“พอ ๆ หยุดทะเลาะกันได้แล้ว” บุรินทร์ห้าม “กูไม่ได้รู้สึกอะไรอย่างที่มึงพูดทั้งนั้นแหละไอ้เทน”
“เออ ไอ้คนปากแข็ง เดี๋ยวกูจะคอยดูว่ามึงจะปากแข็งไปได้นานแค่ไหน”
“มันจะไม่มีวันนั้น” บุรินทร์พูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและมั่นใจในตัวเอง จนเพื่อน ๆ ต้องส่ายหน้า
ไอ้พวกปากหนัก ปากแข็ง ไม่รู้ใจตัวเอง เห็นเจ็บมานักต่อหนักแล้ว ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าบุรินทร์จะมีสภาพแบบไหน
วันนี้มีเรียนสิบโมงเช้าเลยพูดคุยกันว่าก่อนเข้าเรียนจะหาอะไรกินก่อน ทว่าพอลงมาข้างล่าง เห็นพี่ทิวคนคุยของเอมอรนั่งรออยู่โต๊ะหินอ่อนใต้ตึกก่อนแล้ว
“งั้นเราแยกกันตรงนี้เลยนะเอม” มณีมณฑน์บอก เมื่อพาเพื่อนมาหยุดอยู่ตรงหน้าผู้ชายของนาง
“อ้าว ไม่ไปด้วยกันเหรอ”
“ไปกับพี่ได้นะสองสาว” พี่ทิวชวน
“ขอบคุณค่ะพี่ หนูสองคนไปกันเองดีกว่าค่ะ” ฐาปกรณ์ตอบเสียงหวาน เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ชายหล่อ
พอเอมอรขึ้นรถไปกับพี่ทิว เธอสองคนก็ออกมารอรถ โดยที่มณีมณฑน์เดินตัวเปล่า ส่วนของที่ต้องใช้ ฝากไปกับเอมอรแล้ว รออยู่สักพักก็มีวินขับผ่านมาคันเดียว เลยให้ฐาปกรณ์ไปก่อน แม้เจ้าตัวจะชวนให้ไปด้วยก็ตาม และเพิ่งคิดได้ด้วยว่าตัวเองลืมหยิบโทรศัพท์มาด้วย
“เอ็มมี่...เราลืมมือถือว่ะ เดี๋ยวเราไปเอาก่อนนะ”
“เอ้า งั้นเรารอไปพร้อมแกก็ได้นะ” ฐาปกรณ์ทำท่าจะลงจากรถ หากเธอห้ามไว้
“ไม่ต้อง ๆ แกไปเลย ป่านนี้เอมไม่รอแล้วเหรอ เดี๋ยวฉันรีบไปรีบมา”
“อย่าช้าล่ะ”
มณีมณฑน์รีบวิ่งกลับไปเอามือถือที่ห้อง แล้วรีบออกมารอรถ ระหว่างนั้นก็พบเด็กช่างกลุ่มเดิมจับกลุ่มคุยกันอยู่หน้าปากซอย เห็นแบบนั้นแล้ว หญิงสาวเกิดอาการก้าวขาไม่ออก กลัวว่าเขาจะมาหาเรื่องอะไรอีก เลยว่าจะกลับไปอยู่ในหอก่อน ค่อยไปมอ หลังจากที่พวกนั้นไป หากก็เป็นแค่ความคิด เมื่อคนใดคนหนึ่งที่หันมาเห็นเธอพอดี สะกิดให้ร่างสูงที่หันหลังอยู่มองเธอ
“อ้าว จะรีบไปไหนล่ะ” ชายหนุ่มร่างสูงถาม แล้วสาวเท้าเร็ว ๆ มาหาพร้อมกับถือกระเป๋าของเธอมาด้วย
“เอ่อ…”
“อะ...เอาไป” พลางยื่นกระเป๋าส่งให้
“อะไร…” มองหน้าชายหนุ่มกับกระเป๋าที่เขายื่นให้อย่างไม่ไว้ใจ กลัวเขาจะทำอะไรแผลง ๆ อีก
“กระเป๋าเธอไง หรือไม่เอา”
“เอาสิ นึกว่าพี่ทิ้งของหนูไปแล้ว” หญิงสาวรับมาเปิดดู ซึ่งข้าวของที่อยู่ด้านในยังอยู่ครบ
“แล้วจะทิ้งเพื่อ” เขาถามเสียงนิ่ง ๆ
“ก็คิดว่าพี่โกรธที่หนูด่าแล้วยังสาดน้ำใส่อีก” บอกด้วยน้ำเสียง เจื่อน ๆ
“หรือเธอจะขอโทษฉัน”
“ไม่ค่ะ เพราะพี่แกล้งหนูก่อน ถือว่าหายกันนะคะ” มณีมณฑน์ยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตรส่งให้
“น้องมารออะไรครับ” พี่ผู้ชายที่คราวก่อนมาขวางทางไม่ให้เธอเดินเข้ามาถาม
“รอวินพี่” เธอพูดไม่ทันจบดีวินมอเตอร์ไซค์ก็ขับผ่านมา พี่เขาใจดีเรียกไว้ให้
“วินมาล่ะ รีบไปเรียนไป”
“ขอบคุณนะที่เอากระเป๋ามาคืน” เธอหันไปพูดกับเขา แล้วบอกให้พี่วินไปส่งในมอ ด้วยกลัวว่าเพื่อนจะคอยนาน ไหนจะต้องตอบคำถามของเพื่อนที่ถามถึงกระเป๋าที่เธอถือมาอีก เธอเลยต้องเล่าให้ฟัง ก่อนไปหาอะไรกินแล้วเดินขึ้นตึกไปยังห้องเรียน
อีกทั้งวันนี้อาจารย์ยังใจดีปล่อยก่อนเวลาเกือบช่วงชั่วโมงและช่วงบ่ายว่าง ด้วยความที่พวกเธอยังไม่อยากกลับห้อง ฐาปกรณ์เลยชวนไปดูฟุตบอลที่สนามกีฬาของจังหวัด
Latest chapter
เด็กช่างลุ้นรัก 102
ความเสมอต้นเสมอปลาย ทำให้มณีมณฑน์ได้แต่อมยิ้มเล็ก ๆ และทำให้เธอรู้ว่า เขาคอยมองเธอตลอด ไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ตาม แบบนี้แหละที่ทำให้เธอรักเขา รักผู้ชายคนนี้ รักที่เขาเป็นเขา“ขอบคุณนะเบส ขอบคุณที่ให้มนได้อยู่ข้าง ๆ อยู่ในสายตาของเบสตลอดมา มนรักเบสนะ” หญิงสาวกระซิบข้างหูของคนเมาที่เธอคิดว่าหลับ ที่ไหนได้ พอเธอเงยหน้าขึ้นมาก็สบสายตาคมเยิ้ม“เบสก็รักมนนะ รักมากด้วย” ก่อนที่เธอจะได้คิดอะไร คนเมาก็พลิกตัวมาอยู่ทาบทับเธอแล้ว “ขอบคุณมนที่ตกลงคบกับเบสในวันนั้น พอเบสถามออกไปแล้ว เบสก็ลุ้นคำตอบมากเลยนะ”“แหม ถ้าไม่ให้มนตอบตกลงได้ยังไง ในเมื่อพี่รวบหัวรวบหางมนแล้วน่ะ”บุรินทร์ได้แต่หัวเราะกับประโยคของภรรยาสาวที่คุณเธอว่ากระแนะกระแหนตนไม่ได้ ก็จริง ถ้าวันนั้นตนไม่รวบหัวรวบหางหญิงสาวก็ไม่ได้มีเธอมาอยู่ข้างกายอย่างเช่นทุกวันนี้หรอก“งั้น วันนี้เบสก็จะทำเหมือนวันนั้นอีกนะ” ไม่รอให้หญิงสาวตอบรับ ชายหนุ่มก็ก้มลงประกบริมฝีปากบาง ซี่งรอบนี้คนตัวเล็กตอบรับสัมผัสจากตนอย่างไม่เกี่ยงงอนความต้องการที่มีมากล้นทำให้บุรินทร์ไม่รอช้าที่จะใช้มือใหญ่ลูบไล้ไปตามต้นขาขึ้นไปเรื่อย ๆ จนตอนนี้สัมผัสอยู่กับดอกไม้อวบอูมกลาง
เด็กช่างลุ้นรัก 101
“มาทำอะไรคะพี่เบส” เอมอรถาม“มารับเจ้าสาวครับ”“ด่านนี้ผ่านยากหน่อยนะคะ”บุรินทร์พยักหน้า “จะให้พี่ทำอะไรว่ามาเลย” ชายหนุ่มบอก อย่างคนที่เตรียมพร้อมมาแล้ว“ไหนตะโกนบอกรักคนที่อยู่ในห้องดัง ๆ หน่อยสิ” รอบนี้ฐาปกรณ์เป็นคนออกคำสั่ง“พี่รักมนครับ”“อะไรนะ เอมกับเอ็มมี่ไม่ได้ยินเลยอะ” ประโยคนั้นของเอมอรทำให้ผู้ใหญ่ต่างหัวเราะกัน“พี่รักมนครับ” เจ้าบ่าวป้องปากตะโกนบอกรักหญิงสาวที่อยู่ข้างในอีกรอบ ซึ่งรอบนี้ดังกว่าเดิมเอมอรและฐาปกรณ์ต่างพยักหน้ายิ้ม ๆ แล้วเปิดทางให้เจ้าบ่าวเข้าไปหาเจ้าสาว“ขอบคุณครับ” พร้อมกับยื่นซองให้เพื่อนสนิทของมณีมณฑน์ แล้วเปิดประตูไปรับสาวคนรัก พอเห็นหน้ากันต่างฝ่ายต่างยิ้มให้กัน ก่อนที่มือหนาจะยื่นออกมาตรงหน้า เจ้าสาวเห็นเช่นนั้นก็ส่งยิ้มให้ แล้วยื่นมือไปกุมกับฝ่ามือหนา พลางมองสำรวจร่างสูงที่อยู่ในชุดไทยสากล ซึ่งสูทและโจงกระเบนนั้นเป็นสีกลีบบัวเข้าชุดกับเจ้าสาวเมื่อบ่าวสาวมานั่งเรียบร้อยก็เริ่มต้นพิธีการ พูดคุย ถึงมานับสินสอดทองหมั้นที่ฝ่ายชายนำมาไม่ว่าจะเป็นเงินสด สร้อยคอทองคำ โฉนดที่ดินอีกจำนวนสองแปลง รวม ๆ กันแล้วก็มากโข แล้วทำขั้นตอนต่อไป“หอมเลย หอมเลย” ทั้งเจ้
เด็กช่างลุ้นรัก 100
งานแต่งงานที่จัดอย่างยิ่งใหญ่ประจำหมู่บ้านแถวนี้คงไม่พ้นงานแต่งของลูกสาวคนเดียวของคุณลัทธพลและคุณกนกพรไปได้ เพราะทางเจ้าบ่าวเปย์หนักมากหลังจากพิธีสงฆ์เรียบร้อย เพื่อนเจ้าสาวซึ่งลูกหลานของคนงานอีกสองคนมารับบทเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้ ส่วนเอมอรและฐาปกรณ์นั้นไม่ยอมเป็น ให้เหตุผลว่าหากเป็นเพื่อนเจ้าสาวเธอคงไม่ได้สนุก สองคนนี้ก็พาตัวเธอเข้ามาในห้องนอนที่จะกลายเป็นห้องหอตามคำที่เพื่อนสนิทของเธอบอก เพื่อรอทางเจ้าบ่าวแห่ขันหมากมาที่บ้าน“นั่งก่อนแก ฉันจะเติมปากให้” ฐาปกรณ์ว่าพร้อมกับหยิบลิปสติกของตัวเองที่สีเดียวกันกับที่เพื่อนใช้มาทาปากให้ เพราะช่างแต่งหน้านั้นลงไปหาอะไรกินตามคำชวนของบิดาเจ้าสาวที่มาตามด้วยตัวเอง จะมาอีกทีตอนที่มณีมณฑน์เปลี่ยนชุด“เอม ซับหน้าให้เพื่อนหน่อยค่ะสาว มัวแต่ออกไปส่องเพื่อนเจ้าบ่าวอยู่ได้” ฐาปกรณ์ว่า ซึ่งตอนนี้คุณเธออยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีชมพู กางเกงขายาวสีขาว ทางด้านเอมอรนั้นก็มาในชุดเดรสสั้นผ้าชีฟองสีชมพู พิมพ์ลายดอกไม้สีชมพูแดง แขนเสื้อยาวสามส่วน ทรงระบาย ชายกระโปรงตัดแต่งไม่เท่ากัน ซึ่งดูสวยไปอีกแบบส่วนเจ้าสาวนั้นอยู่ในชุดไทยจักรพรรดิสีกลีบบัว ท่อนบนมีสไบจีบรองสไบทึ
เด็กช่างลุ้นรัก 99
“เป็นยังไง ชอบไหม” ชายหนุ่มเอ่ยถามคนที่กำลังมองสำรวจห้องพัก“ชอบค่ะ เขาตกแต่งได้สวยมากเลย”ร่างบอบบางพูดจบแล้วก็เดินไปเปิดผ้าม่านสีขาวพร้อมกับประตูที่อยู่ตรงระเบียงออก เพื่อจะได้มองเห็นวิวทะเลให้ชัดเจนขึ้น พร้อมสูดอากาศเข้าปอด“ดีขนาดนั้นเลย” บุรินทร์ที่เดินตามแฟนสาวออกมา พลางนั่งลงบนเก้าอี้สีขาวขนาดเล็ก“ก็ใช่น่ะสิ นานมากแล้วนะที่มนไม่ได้มาเที่ยวอะ”“นั่นสิ”“แล้วพี่ชอบมั้ยคะที่ได้มาเที่ยวแบบนี้” ร่างบอบบางเอ่ยถามพร้อมกับนั่งเก้าอี้อีกตัวที่วางอยู่ข้าง ๆ กัน“ชอบสิ ที่ไหนที่มีมน พี่ชอบทั้งนั้นแหละ” นาน ๆ จะพูดอะไร หวาน ๆ ที ทำเอาเธอไปไม่เป็นเลยทีเดียว จึงทำได้เพียงส่งยิ้มหน้าแดงให้แล้วซบหน้าลงกับแขนแกร่งเพื่อปิดบังหน้าแดงระเรื่อไว้ บุรินทร์ได้แต่หัวเราะในลำคอ แล้วหอมศีรษะที่มีกลิ่นหอมของชมพูโชยมาบางเบาอย่างรักใคร่“เข้าห้องกันเถอะ ตอนเย็นพี่จะพาไปดูพระอาทิตย์ตก แล้วไปหาอะไรกินแถว ๆ นี้” นั่งกินบรรยากาศกันอยู่นาน บุรินทร์ถึงชวนแฟนสาวเข้าไปนอนในห้อง เพราะตอนนี้หญิงสาวเริ่มตาปรือแล้วพักผ่อนจนหายเหนื่อยแล้ว ประมาณห้าโมงเย็นถึงพากันออกจากห้องลงยังชั้นล่างเพื่อไปดูพระอาทิตย์ตกดินตรงสะพานห
เด็กช่างลุ้นรัก 98
“มน ไปเที่ยวกันมั้ย” ชายหนุ่มเอ่ยชวนแฟนสาว ในตอนที่ทั้งสองกำลังจะเตรียมตัวเข้านอน โดยที่บุรินทร์นั้นกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง ส่วนหญิงสาวกำลังทาครีมบำรุงอยู่โต๊ะเครื่องแป้ง“เที่ยวไหนอะ”“หาดแสงจันทร์”“ไปวันไหน” มณีมณฑน์ยังคงถามไม่หยุด คนตอบก็ตอบไม่หยุดเช่นกัน“พรุ่งนี้”“ทำไมไม่บอกมนล่วงหน้าเลยล่ะ แล้วจะไปกี่วัน” ร่างบอบบางที่อยู่ในชุดนอนกระโปรงแขนสั้นผ้าไหมอิตาลีลุกเดินไปเปิดตู้ผ้าแบบบิลต์อิน เพื่อจัดกระเป๋า“สองวันก็พอแล้วมั้ง ปิดเทอมใหญ่ค่อยไปหลาย ๆ วัน โอเคมั้ย”“โอเคค่ะ” หญิงสาวตอบรับ พร้อมกับเลือกชุดที่จะเอาไปใส่เที่ยวมากองไว้เกือบสิบชุด แล้วเลือกชุดของแฟนหนุ่มที่แมตซ์กับชุดของเธอมาวางไว้ข้าง ๆ กัน “จองห้องแล้วยัง ติดทะเลด้วยหรือเปล่า”“เรียบร้อย” พร้อมกับยกมือถือให้หญิงสาวดูข้อความที่ตนคุยกับพนักงานของรีสอร์ตที่จะเข้าพัก ดีที่ว่าช่วงนี้ไม่ใช่ช่วงวันหยุดยาวเลยมีห้องว่าง“เสร็จยัง มานอนได้แล้ว” บุรินทร์ที่นั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงว่า หลังจากมองหญิงสาวหยิบกระเป๋าเครื่องสำอางใส่กระเป๋าเดินทาง“ครบแล้วมั้ง”มณีมณฑน์พึมพำกับตัวเอง ตรวจดูอีกครั้งถึงปิดกระเป๋าแล้วยกไปวางใกล้ ๆ ประตู ก่
เด็กช่างลุ้นรัก 97
“เจ้าเบสนิ ต่อหน้าต่อตาผู้ใหญ่ก็ไม่เว้นเลยนะ ดิฉันต้องขอโทษปู่ย่า พ่อแม่ของหนูมนแทนหลานของดิฉันด้วยนะคะ” คุณย่าขันทองกล่าวขอลุแก่โทษญาติผู้ใหญ่ของฝ่ายหญิง“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเข้าใจหนุ่มสาวดี” คุณลัทธพลบอกยิ้ม ๆ“ตอนนี้ก็ใกล้ฤกษ์สวมแหวนแล้ว เชิญครอบครัวหนูมนนับสินสอดที่ทางเรานำมามอบให้ดีกว่านะครับ” คุณบวรว่า หลังยกมือขึ้นมองนาฬิกา“สินสอดที่เรามอบให้จะมีเงินสดจำนวนหนึ่ง สร้อยคอทองคำ และแหวนหมั้น ทางครอบครัวหนูมนเห็นสมควรมั้ยคะ” คุณย่าขันทองถาม แล้วเริ่มแกะผ้าห่อสินสอดให้ฝ่ายหญิงดูและนับเงินสินสอดที่เรียงเป็นวงกลมบนผ้าแพรสีทอง ตามด้วยกล่องกำมะหยี่ที่มีสร้อยคอทองคำสองบาทอยู่ด้านใน ตามด้วยแหวนทองอีกสองบาทวางบนธนบัตรที่เรียงกันเป็นวงกลมไว้เมื่อนับของหมั้นเรียบร้อยทั้งสองฝ่ายก็โรยข้าวตอก ถั่ว งา ดอกดาวเรือง และดอกบานไม่รู้โรย แล้วทางฝ่ายชายยกสินสอดให้ฝ่ายหญิงที่ห่อผ้าแพรสีเหลืองทองแล้วยกมาไว้บนบ่า ทำท่าจะหนักยกไม่ขึ้นอยู่อย่างนั้นจนเข้าไปในห้องนอน“สินสอดที่ทางเรามอบให้ยังไม่สมกับที่ทางครอบครัวคุณลัทได้มอบของขวัญล่ำค่าให้กับเราเลยครับ พอถึงเวลาที่หนุ่มสาวตบแต่งกัน ทางเราจะตอบแทนกลับคืนให
เด็กช่างลุ้นรัก 1
มณีมณฑน์ จิตรจำเริญรุ่ง นักศึกษาสาวปีหนึ่งของมหาวิทยาลัยชื่อดังย่านรังสิต เดินเข้าโรงอาหารของคณะบริหาร หลังพี่ปีสามปล่อยแยกแถวให้ไปพักเที่ยง เพื่อที่ช่วงบ่ายจะได้ทำกิจกรรมของทางคณะต่อ และให้ทำความรู้จักสนิทสนมกันในหมู่รุ่นพี่รุ่นน้องมณีมณฑน์เป็นคนจังหวัดระยอง ที่บ้านทำสวนผลไม้ เปิดให้นักท่องเที่ยว
เด็กช่างลุ้นรัก 12
“พี่เบนซ์ ๆ คนที่มากับพี่คนนั้นชื่ออะไร” ฐาปกรณ์ถามพร้อมชี้นิ้วไปทางพี่เบส“ไอ้เบสเหรอ” ชัชพลถามอย่างสงสัย เพราะเห็นจากนิ้วที่ฐาปกรณ์ชี้ ซึ่งตรงกับเจ้าของชื่อ“ไม่ใช่ อีกคนข้าง ๆ กันสิ”“ไอ้เทนอะนะ”“ใช่ ๆ…”“อะไรกันวะ” เจ้าของชื่อที่เพิ่งเดินมาถาม“น้องมันถามว่ามึงสองคนชื่ออะไรน่ะ”พี่แกพยักหน้าเข
เด็กช่างลุ้นรัก 11
“จะเอายังไงก็ว่ามาไอ้เบส”“มาหลบหลังพวกพี่ก่อนมา”สุดท้ายชายหนุ่มก็เอ่ยปาก สามสาวไม่รอช้าที่จะไปหลบหลังของ หนุ่ม ๆ ที่ลงจากรถมายืนประจันกับพวกนักเลง“ส่งพวกนั้นมาให้กู”นักเลงคนแรกที่เอมอรเล่าให้ฟังว่าคนนี้แหละที่ลวนลามเธอ พูดเสียงเคียดแค้น“ใจเย็นนะพี่ ค่อย ๆ คุยกันดีกว่า”“อย่ายุ่งดีกว่าน้อง”“อ้
เด็กช่างลุ้นรัก 10
“แกบอกว่าจะพาฉันสองคนไปไหนนะเอ็มมี่” เอมอรถามย้ำ ด้วยคิดว่าตัวเองหูฝาด“สนามกีฬา กูได้ยินพี่ ๆ เขาพูดกันว่าวันนี้มีบอลนัดพิเศษของเด็กช่างวิทยาลัยเทคนิค T ที่แข่งกันนอกรอบ”“ไปชุดนี้ได้ไหม ขี้เกียจกลับไปเปลี่ยน” มณีมณฑน์ว่า“ได้ ๆ” เช่นนั้นแล้ว ทั้งสามก็พากันนั่งสองแถวไปสนามกีฬา ซึ่งเลยหมู่บ้านของฐ
You May Also Like
ขย่มรักพ่อผัวกับเพื่อนๆของเขาอีกหลายคน
กาสะลอง121.8K viewsน้องเมียเอามัน (หลาย P) PWP
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว1.1M viewsท่านประธานกระหายสวาท
กาสะลอง76.2K viewsเด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
ลำเจียก407.3K viewsยอมให้เขาเลือกเธอ แล้วฉันกลายเป็นรักแรก
มั่วมั่วชิงชิง166 viewsสามีมหาเศรษฐีจอมหวงของฉัน
เคธี่23 viewsตัณหารสหวาน... ในการกลับมาอีกครั้ง
ดูยูวอนนาบี195 viewsเพื่อนพ่อที่ไม่ควรรัก
น้ำตาลหวาน54 views
