7

“มน พี่ทิวจะมารับ แกไปพร้อมเราไหม” เอมอรถาม ตอนเธอกำลังแต่งตัวไปเรียนปรับพื้นฐานในช่วงเช้าของวันสุดท้าย ก่อนที่สัปดาห์หน้าจะเปิดภาคเรียน

“ไม่ละ แกไปกับพี่เขาเถอะ”

“แต่เราไม่อยากให้แกนั่งรถคนเดียว นะ ไปด้วยกัน”

“ไม่เอา เราไปได้ ไม่ต้องห่วงหรอก คนออกจะเยอะ เขาคงไม่กล้าทำอะไรหรอก”

เมื่อวานกลับมาถึงห้อง เธอได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง เอมอรเลยกลัวว่าพวกนั้นจะดักรอหาเรื่องอีก เลยชวนให้นั่งรถไปด้วยกัน

“โอเค ๆ ระวังตัวด้วยล่ะ ยังไงเจอกันที่มอเลยนะ”

เอาจริง เธอไม่อยากไปเป็นก้างขวางคอเพื่อนกับผู้ชาย ซึ่งตั้งแต่วันนั้นสองคนนั้นไม่ได้เจอกันเลยเป็นสัปดาห์แล้ว เธอเลยปล่อยให้ไปเจอไปคุยกันบ้าง

เอมอรออกไปไม่นาน เธอก็ตามไปติด ๆ พอเห็นว่าสายแล้วไม่อยากรอสองแถว เลยเรียกวินเจ้าประจำให้ไปส่ง ตอนนั้นเองสายตาคู่สวยเหลือบไปเห็นว่ามีเด็กช่างจากวิทยาลัยเทคนิค T ขับรถตามมา ทุกคนใส่หมวกกันน็อกเต็มใบกันหมด ก็ไม่ได้สนใจ เพราะเห็นเป็นประจำทุกวันอยู่แล้ว จนคันที่ขับนำมาเปิดกระจกของหมวกกันน็อกออก หน้าของผู้ชายคนนั้นลอยมาแต่ไกล ทั้งยังมองเธอด้วยสายตาโกรธแค้นอีกต่างหาก

พอดีที่วินเลี้ยวเข้ามอ ทำให้พวกเด็กช่างพากันขับเลยไปวิทยาลัยที่มีเพียงถนนกั้นกลางไว้ ลงจากรถได้ก็เดินไปหาสองคนนั้นที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว พร้อมกับเล่าเรื่องที่เพิ่งเจอหมาด ๆ ให้ฟัง

“เด็กช่างนี่ก็โหดเนอะ ถ้าหนีไม่ทันคงโดนสวนดับคาตลาดนัดแน่” ฐาปกรณ์ว่า

“ทำกูสิ เดี๋ยวได้รู้กัน”

“เราจะมีปัญญาอะไรไม่สู้เขาวะ” เอมอรถาม

“จำไม่ได้หรือไงว่าเราเป็นเทควันโด”

ทั้งเอมอรทั้งฐาปกรณ์ร้องออกมาอย่างเพิ่งนึกได้ว่าตอนมอสี่ มณีมณฑน์เคยไปแข่งกีฬาชนิดนี้ระดับจังหวัดมาแล้ว แต่ต้องตกรอบสิบคนสุดท้ายในรอบแข่งขันระดับประเทศที่มีแต่คนเก่ง ๆ ทั้งนั้น ถึงแม้จะไม่ได้แข่งอีก ทว่าหญิงสาวก็ยังซ้อมตลอด

วันนี้กว่าอาจารย์จะปล่อยออกจากห้องก็เกือบห้าโมงเย็นแล้ว ไหนจะยังต้องอยู่ช่วยรุ่นพี่ปีสองปีสามทำป้ายและทำงานอื่น ๆ ในคณะอีก ทำให้ตอนนี้สามสาวที่หิวไส้จะขาดชวนกันไปหาอะไรกินก่อนกลับห้อง

“แก ไปกินโรตีร้านข้างมอกันไหม” มณีมณฑน์ถาม ขณะเดินออกจากตึกคณะ

“ดีเลย กำลังหิวพอดี”

“เอาดิ ฉันได้ยินว่าเย็น ๆ แบบนี้ เด็กช่างเยอะ ฉันจะไปแอ่วสักหน่อย”

ตกลงกันได้ ถึงพากันขึ้นรถรางไปลงหน้ามอ แล้วเดินไปร้านขายโรตีที่อยู่ซอยกลางระหว่างมหาวิทยาลัย R และวิทยาลัยเทคนิค T เป็นร้านไม่เล็กไม่ใหญ่ วัยรุ่นย่านนี้มานั่งกันเยอะ เมื่อได้ที่นั่งต่างคนต่างสั่งที่ตัวเองอยากกินมาคนละอย่างสองอย่าง รอเพียงไม่นานอาหารที่สั่งไปก็มาเสิร์ฟ

“อิ่มแล้วไปตลาดนัดกัน” ฐาปกรณ์ชวน

“เอาสิ อยากซื้ออะไรไปติดห้องบ้าง กลัวกลางดึกจะหิว”

“ที่เราซื้อไปให้เมื่อวานกินหมดแล้วเหรอ”

“ไอ้มน ช็อตฟิลจริง”

มณีมณฑน์หัวเราะคิกคักที่ทำให้เอมอรหน้างอได้

กินอิ่มฐาปกรณ์ก็เป็นคนจ่ายเงิน ก่อนจะพากันไปตลาดนัดโต้รุ่งที่มีร้านค้าร้านขายมากมาย เดินวันเดียวก็เดินได้ไม่ทั่ว

ได้ของกินคนละสองอย่างก็ชวนกันกลับหอ ซึ่งฐาปกรณ์มานอนด้วย ระหว่างที่เดินออกซอยกลาง ทำให้พบกับเด็กช่างกลุ่มเดิมจับกลุ่มคุยกันอยู่ริมทาง ราวกับมาดักรอพวกเธออย่างไรอย่างนั้น เลยเกิดความกังวลที่ต้องมาเจอกันแบบจัง ๆ เช่นนี้

“เดินไปไม่ต้องสนใจพวกเขาหรอก” หญิงสาวกระซิบคุยกับเพื่อน เดินจวนจะพ้นอยู่แล้ว จู่ ๆ ก็ถูกดึงสายกระเป๋าสะพายข้างที่เธอสะพายอยู่

“เฮ้ย!!” มณีมณฑน์ร้องออกอย่างตกใจ

“จะรีบไปไหน”

คนที่ทำแบบนี้ได้คงมีคนเดียว คือคนชื่อเบส ผู้ชายตัวสูง ตาโต คิ้วเข้ม ผิวขาวออกเหลือง ส่วนเพื่อน ๆ ได้แต่นั่งมองกันเงียบ ๆ ทางฐาปกรณ์และ   เอมอรคงตกใจน่าดู ด้วยไม่คาดคิดเหมือนกันว่าเขาจะกล้าอุกอาจขนาดนี้ ทั้งที่อยู่ในที่สาธารณะและมีผู้คนเดินผ่านเข้าออกตลอดแบบนี้

“ปล่อย!” หญิงสาวบอกเสียงแข็ง สะบัดแขนให้อีกฝ่ายปล่อย หากก็ยากเย็นเหลือเกิน 

“ไม่ปล่อยจะทำไม จำไม่ได้หรือไงว่าเมื่อวานทำอะไรกูไว้บ้าง” เอาจริง เขาก็อยากเจอหน้าเธอแหละ เลยหาเรื่องแกล้ง หาเรื่องเจอหน้า หาเรื่องพูดคุย ที่ออกจะทะเลาะกันมากกว่าพูดคุยดี ๆ ไม่รู้สิ มันเป็นความรู้สึกที่ก็หาคำตอบไม่ได้