2

“เอมลุกได้แล้ว เดี๋ยวไม่ทันคลาสเช้านะ” มณีมณฑน์ที่เพิ่งออกจากห้องน้ำ ปลุกเพื่อนสาวให้ลุกไปทำธุระส่วนตัว แล้วตัวเองค่อยมาจัดการกับเครื่องแต่งกายรอ

“รอแป๊บนะ”

หอที่เธอพักอยู่ฝั่งตรงกับมอ นั่งรถห้านาทีก็ถึง พอทำอะไรเสร็จก็พากันเดินออกมาหน้าปากซอยเพื่อนั่งรถไปลงหน้ามอ ซึ่งมีเด็กช่างขึ้นคันเดียวกันเกือบเต็มคันรถ เพราะย่านนี้มีทั้งวิทยาลัยอาชีพ รวมไปถึงมหาวิทยาลัยอยู่ติดกัน ทำให้มีชุดหลากสีของสองสถาบันอยู่เต็มย่านนี้ไปหมด

“แก ๆ...เด็กช่างมีแต่หล่อ ๆ ทั้งนั้นเลย ฉันอยากได้เขาว่ะ” เอมอรว่า หลังจากยืนกันอยู่สองคนหน้ามอ ด้วยกำลังรอฐาปกรณ์ที่ยังมาไม่ถึง

“เบา ๆ หน่อย พ่อแม่ส่งให้มาเรียนนะ”

“ไอ้มน ทำไมชอบดักอยู่เรื่อย”

“ฮายชะนี” เสียงสองของฐาปกรณ์ดังมาแต่ไกล แต่ต้องชะงักเมื่อสองสาวหันหลังใส่กัน “อ้าว ชะนีเอมเป็นอะไรยะ”

“ก็มนน่ะสิ”

“ทำไม?”

“มันว่าฉัน” เอมอรว่าพลางสะบัดค้อนใส่

ฐาปกรณ์ได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะออกมา น้อยครั้งจริง ๆ ที่มณีมณฑน์จะว่าใคร เอมอรคงทำอะไรเกินตัวล่ะมั้งถึงทำให้คนเงียบ ๆ ออกปากเตือนได้

“แล้วไปพูดอะไร มนถึงว่าเอาได้”

ก่อนที่เอมอรจะกระซิบพูดกับฐาปกรณ์ พอรู้ถึงที่มาที่ไป ถึงขำพรืดออกมาอีกครั้ง ขำจนท้องแข็งถึงหยุด แล้วชวนกันขึ้นรถรางไปลงหน้าคณะ

หลังเลิกเรียนปรับพื้นฐาน สามสาวก็คุยกันว่าจะหาอะไรกินก่อนกลับ แต่ยังตกลงกันไม่ได้ ฐาปกรณ์เลยเสนอร้านข้างมอ

“เอาอย่างนี้มั้ย ไปหาอะไรกินหลังมอกัน เห็นรุ่นพี่บอกว่ามีร้านเด็ดแถววิทยาลัยเทคนิค T เพียบเลย สนใจไหมชะนีน้อย”

“ร้านยำได้ไหม ได้ยินมาว่าแถวนั้นมีอยู่ร้านหนึ่ง เผื่ออร่อยจะได้แวะซื้อกินบ่อย ๆ”

“กินแต่ยำนะ ถ้าปวดท้องฉันจะด่าให้” เอมอรว่าอย่างไม่จริงจังนัก

“ก็ฉันชอบกินนิ”

 ตกลงกันได้ก็เดินไปข้างมอ ซี่งมีร้านค้าร้านอาหารอยู่หลายร้าน มาถึงร้านยำที่ว่า มณีมณฑน์เลยเข้ามานั่งรอคิวในร้าน ส่วนเอมอรกับฐาปกรณ์นั้นไปยืนมองเด็กช่างอยู่หน้าร้าน

“เอาอะไรดีหนู” ป้าเจ้าของร้านถามเมื่อถึงคิว ส่วนสองคนนั้นได้คิวทีหลังเธอ

“ยำวุ้นเส้นทะเล พิเศษ ผักเยอะ ๆ เปรี้ยวนำค่ะป้า” หญิงสาวสั่งของตัวเอง ก่อนเดินไปนั่งรอสองคนนั้นที่บอกให้ไปนั่งโต๊ะหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่ติดกับวิทยาลัยเทคนิค T ด้านหลังยังมีตลาดนัดยามเย็นให้เดินกันอีกด้วย

“ทำไมมานั่งตรงนี้” หญิงสาวเอ่ยปากถาม เมื่อสองคนนั้นถือของกินมานั่ง

“วิวดี มองไปทางไหนก็มีแต่อาหารตา” ฐาปกรณ์พูดอย่างเพ้อฝัน ด้วยทางเดินมีเด็กช่างผู้ชายบางกลุ่ม รวมไปถึงนักศึกษามอเธอเดินกันละลานตาไปหมด

ระหว่างที่พวกเธอนั่งกินกันอยู่นั้น จู่ ๆ มีเด็กช่างชุดไม่คุ้นตาสามคนวิ่งผ่านหน้า แต่ละคนถืออาวุธ ทั้งไม้หน้าสาม ทั้งสนับมือ ตามด้วยอีกกลุ่มที่วิ่งไล่พวกสามคนนั้นไป ดูแล้วคงเป็นเด็กช่างวิทยาลัยเทคนิค T ที่วิ่งไล่นักศึกษาอีกสถาบันที่เข้ามาในพื้นที่ของพวกเขามั้งเลยไม่พอใจที่ถูกหยามถึงที่

“เฮ้ย! ตามมันไป อย่าให้มันมาหยามเราได้” ผู้ชายคนหนึ่งที่เธอคาดว่าเป็นหัวโจกตะโกนบอกเพื่อนอีกนับสิบที่วิ่งตามหลังมา

เห็นอย่างนั้นแล้ว จากที่จะกินแบบอร่อย ๆ ต้องมาหนีพวกนักเลงที่ขว้างขวดขว้างก้อนหินมาทางที่พวกเธอนั่ง ทำให้ผู้คนที่อยู่บริเวณนั้นหาที่หลบกันจ้าละหวั่น

“เอาไงดีวะมึง”

“หลบก่อนดิ ปะ” มณีมณฑน์ครองสติได้ดีกว่าลากเพื่อนทั้งสองที่นั่งตัวสั่นไม่ไหวติงออกจากตรงนั้น เพื่อหาที่หลบที่ปลอดภัย แอบอยู่นานจนแน่ใจว่าพวกนั้นไม่ย้อนกลับมาอีกแล้ว ถึงพากันออกจากตรงที่ใช้เป็นที่หลบภัย

“ไปกันหมดแล้วแน่นะ” ฐาปกรณ์ที่ออกมาทีหลังถาม

“น่าจะหมดแล้วนะ”

“เฮ้ย นั่น กระเป๋าตังค์ใครวะ” ขณะที่เดินออกจากซอยกลาง เอมอรที่กำลังเดินผ่านเห็นเข้าเลยหยิบขึ้นมาดูอย่างสงสัย

“ไม่ใช่ของฉันแน่ ๆ”

“หรือจะเป็นของพวกนั้น” มณีมณฑน์สันนิษฐาน

“แล้วจะหาเจ้าของเจอได้ยังไง”

“ตามจากชื่อบัตรสำคัญที่อยู่ในกระเป๋าไง”

“อย่าบอกนะว่า แกจะเปิดดูน่ะ”

มณีมณฑน์พยักหน้าเป็นคำตอบ แต่ก่อนจะทำอะไรมากกว่านี้ ก็มีเสียงคุยกันของผู้ชายสองคนเหมือนกำลังหาอะไรกันอยู่