8

ก่อนมาที่นี่เพื่อนก็ห้ามแล้ว แต่เขาไม่ฟังเอง จนพวกมันส่ายหัวเอือมระอา ได้แต่มองดูเขาหาเรื่องหญิงสาว

“ทำไมจะจำไม่ได้ ในเมื่อฉันทำเองกับมือ ปล่อยนะ! ปล่อยสิ แกช่วยเราด้วย” เมื่อทำอะไรเขาไม่ได้ เลยเรียกเพื่อนให้ช่วย ซึ่งสองคนนั้นยืนกอดกันตัวสั่นอย่างหวาดกลัว จะเข้ามาช่วยก็โดนเพื่อนของผู้ชายคนนั้นขวางทางไว้

“อย่ายุ่งดีกว่าน้อง ให้เขาเคลียร์กันเองเถอะ”

“พี่ช่วยบอกให้เพื่อนพี่ปล่อยเพื่อนหนูเถอะนะ ถ้ามันทำอะไรให้ไม่พอใจ ขอโทษแทนมันด้วย” ฐาปกรณ์ออกโรงปกป้องให้เพื่อนเขาช่วยพูดให้

“ทำไมคนทำไม่พูดเองวะ ให้เพื่อนพูดแทนทำไม ในเมื่อเพื่อนเธอไม่ได้ทำ” เขาว่าเสียงนิ่งเรียบ 

“ก็พี่แกล้งหนูก่อน” ร่างบางตะโกนว่าเสียงดังอย่างคนไม่ยอมแพ้ เพราะอารมณ์ตอนนี้ไม่คงที่แล้ว กลัวเหลือเกินว่าจะระเบิดออกมา

“ขอโทษเพื่อนดี ๆ เถอะน้อง จะได้จบ ๆ” ผู้ชายอีกคนที่เธอไม่รู้จักชื่อบอก

“ไม่ค่ะ หนูไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมต้องขอโทษด้วย เขาต่างหากที่ต้องขอโทษหนู ปล่อย!” มือเล็กปลดสายกระเป๋าออกจากบ่า ยื้อแย่งเพื่อจะเอาของคืน

“ไม่!!!” ไม่พอเขายังออกแรงดึงแรงกว่าเดิมจนกระเป๋าตกไปอยู่กับอีกฝ่ายได้สำเร็จ อย่างว่าแรงผู้หญิงหรือจะสู้ผู้ชายได้

“แกพอเถอะ ปล่อยเขาไป เรากลับห้องกันเถอะ อย่าเสียเวลากับคนแบบนี้เลย” เอมอรเข้ามาดึงเพื่อนไว้ กลัวเหลือเกินว่ามณีมณฑน์จะสติแตกแล้วอาละวาดใส่คนพวกนี้น่ะ 

“เออ อยากได้ก็เอาไปเลย” พูดจบร่างบางก็เดินออกจากตรงนั้น ไม่รอใคร ปล่อยให้เอมอรและฐาปกรณ์วิ่งตามมา

เข้าห้องได้ มณีมณฑน์ก็พุ่งตัวไปหาเตียงก่อนใครเพื่อน เหนื่อยจากงานมหาวิทยาลัยไม่พอ ยังต้องมาสู้รบกับพวกเด็กช่างกลุ่มนั้นอีก อะไรมันจะขนาดนั้น 

“เหนื่อยว่ะวันนี้” คนตัวเล็กที่นอนอยู่บนเตียงบ่น

“เออ ยังต้องมาเจอกับพวกนั้นอีก กูนิสั่นไปทั้งตัวเลย ไม่กล้าเอ่ยปากด้วยซ้ำ กลัวมันหักคอเอา” เอมอรว่าอย่างขนลุกขนพอง

“จะกลัวอะไรขนาดนั้น”

“อย่าบอกนะว่ามึงไม่กลัว”

“กลัวดิ ตัวสั่นหมด”

“แล้วทำอวดเก่ง” ฐาปกรณ์ได้แต่แบะปากมองบนเพื่อนรัว ๆ

“มากินก่อนมนค่อยนอน” เอมอรชวนกินอาหารที่ซื้อมา ที่แต่ละคนมีกันเต็มสองมือ

“แกสองคนกินก่อนเลย” พร้อมกับนอนคว่ำหน้ากับหมอน แล้วผล็อยหลับไป ตื่นมาอีกทีเกือบสี่ทุ่ม ฐาปกรณ์ก็ออกมาจากห้องน้ำแล้ว ไหนจะเตียงนอนของเอมอรที่ขยับมาชิดติดเตียงเธอแล้ว

“ตื่นแล้วเหรอ ไปอาบน้ำไป” ชายหัวใจสาวบอก หญิงสาวเลยหยิบเสื้อผ้าเข้าห้องน้ำ ออกมาสองคนนั้นก็นอนเล่นมือถืออยู่บนเตียง

“ยังไม่นอนอีกเหรอวะ”

“เพิ่งเคลียร์งานเสร็จเมื่อกี้เอง”

“นั่นสิ งานที่กูทำ ๆ ไว้ อยู่ในกระเป๋าหมดเลย เสียดายว่ะ กว่าจะทำได้แต่ละวิชาไม่ได้ง่ายเลยนะเว้ย” ร่างบางในชุดนอนกางเกงขาสั้นลายการ์ตูนบ่น เพราะหลายวิชาเหมือนกันที่เธอทำเสร็จแล้ว แต่ยังไม่ได้ส่ง เลยต้องเก็บไว้ในแฟ้ม รอถึงวันที่อาจารย์เรียกตรวจจะได้ส่งได้ ทว่าตอนนี้งานไม่มีเหลือแล้วนี่สิ

“เอาของเรากับเอมไปดูก็ได้ แล้วทำเอาใหม่เลย”

“ก็ว่าอย่างนั้น ไม่รู้ว่าเขาเอางานของเราไปทิ้งหรือยัง” หญิงสาวคล้ายรำพึงรำพันกับตัวเอง

“พรุ่งนี้เรามีเรียนเช้านิ ลองไปดูแถวนั้นดีไหม เผื่อจะเจอ”

“ช่างเถอะ” มณีมณฑน์ว่าอย่างไม่ใส่ใจ เพราะคิดไว้แล้วว่าเปอร์เซ็นต์ที่จะได้คืนนั้นน้อยมาก