บทที่2 ปัจจุบัน

บทที่2 ปัจจุบัน

              หลังจากปั่นโปรเจกต์ส่งอาจารย์ติดต่อกันหลายวัน ในที่สุดไคเลอร์ก็ได้กลับมาถึงคอนโดเสียที

              ไคเลอร์ นักศึกษาวิศวะปี 3 เจ้าของความหล่อเย็นชาที่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ ทายาทตระกูลร่ำรวยระดับต้น ๆ ของเอเชีย ยิ่งขับให้ออร่าความหล่อของเขาเด่นเกินใคร จนกลายเป็นหนุ่มฮอตอันดับหนึ่งของมหาวิทยาลัยแบบไม่มีใครกล้าเถียง

              ร่างสูงก้าวลงจากรถสปอร์ตคันหรูด้วยสีหน้าอิดโรยเล็กน้อย เขายกมือคลายกล้ามเนื้อบริเวณต้นคอ ก่อนเดินตรงเข้าไปในล็อบบี้ ตอนนี้ร่างกายของเขาต้องการอาบน้ำให้สดชื่นและทิ้งตัวลงบนที่นอนหนานุ่มเพื่อพักผ่อนยาว ๆ

              แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นประตู สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นร่างเล็กที่คุ้นตานั่งอยู่บนโซฟารับรอง แม้ช่วงหลังจะไม่ค่อยได้เจอกัน แต่เพียงเห็นใบหน้าด้านข้าง เขาก็จำได้ทันทีว่าเธอเป็นใคร ขายาวก้าวเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว

              แวบหนึ่ง ภาพเด็กสาวในชุดดรัมเมเยอร์ที่กำลังตวัดไม้คทาท่ามกลางแดดจ้าเมื่อหลายปีก่อนก็ผุดขึ้นมาในความคิด ภาพเดียวกับที่เขาเคยกดชัตเตอร์เก็บไว้ ทั้งที่ตอนนั้นยังตอบตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงเลือกเก็บภาพถ่ายของเธอ

               “เด็กดื้อมานั่งทำอะไรอยู่ที่คอนโดคนเดียว ฮะ”

              เสียงทุ้มคุ้นหูทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะเบ้ปากทันทีเมื่อเห็นเจ้าของเสียง

               “จิ๊ ยุ่งอะไรด้วย ที่นี่เป็นคอนโดของพี่คนเดียวหรือไง”

              ควีนตอบกลับด้วยน้ำเสียงประชดประชัน เธอจำได้ดีว่าบนโลกนี้มีอยู่แค่คนเดียวที่ชอบเรียกเธอว่า ‘เด็กดื้อ’

              ไคเลอร์ยกคิ้วนิด ๆ ก่อนกวาดตามองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

               “ปากดีไม่เปลี่ยน แล้วทำไมหน้าซีดแบบนั้น ไปทำอะไรมา”

              ดวงตาคมจับจ้องใบหน้าเรียวสวยที่ซีดกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด แม้สีหน้าจะดูอ่อนแรงแต่ก็ยังไม่อาจลดทอนความน่ามองของเธอลงได้เลย

               “ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ พี่จะไปไหนก็ไปเถอะ วันนี้ควีนไม่มีแรงทะเลาะด้วย” น้ำเสียงเนือย ๆ เปล่งออกมาอย่างอ่อนแรง

              ดวงตากลมโตไม่สดใสเหมือนเช่นทุกครั้งที่เจอกัน ท่าทางยอมถอยให้ง่าย ๆ ของเด็กดื้อทำให้ไคเลอร์อดที่จะแปลกใจไม่ได้ เพราะคนตรงหน้าไม่เคยมีสักครั้งที่จะยอมอ่อนข้อให้เขา

               “ไม่คิดจะยกมือไหว้กันหน่อยรึไง ไม่ได้เจอกันตั้งหลายอาทิตย์ มือไม้มันหนักจนยกไม่ขึ้นเลยว่างั้น” เขาเอ่ยพลางกอดอก มุมปากหยักอมยิ้มนิด ๆ

               “ทำตัวไม่น่าเคารพ ใครเขาจะอยากไหว้ค่ะ” ควีนได้แต่กลอกตามองบนกับความเรื่องเยอะของเขาทันที

              ถึงปากจะบ่นแบบนั้นแต่สุดท้ายมือเล็กก็ยกขึ้นไหว้เขาอย่างเสียไม่ได้

              ใบหน้าหล่อเผยรอยยิ้มมุมปากอย่างพอใจกับท่าทางของเธอ

               “แล้วที่ถาม ทำไมไม่ตอบ”

               “มารอพี่เคทค่ะ”

               “เคทให้มารอที่นี่ แล้วมันบอกไหมว่าจะกลับกี่โมง” น้ำเสียงหงุดหงิดขึ้นทันที

              ตอนนี้เคทเคลียร์งานอยู่ที่มหาลัยและดูเหมือนอีกนานกว่าจะได้กลับเพราะงานที่ทำยังเหลืออีกเยอะมาก แล้วมันไม่ได้บอกน้องมันรึไง ไคเลอร์ก้มมองดูนาฬิกาแล้วมองไปยังร่างเล็กที่นั่งเหมือนกำลังจะหลับ ยิ่งมองยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว

               “ไม่ได้บอก บอกแค่ว่าเลิกเรียนแล้วให้มารอที่ล็อบบี้ แต่เมื่อกี้ ควีนโทรหาแล้ว พี่เคทบอกว่าจะให้พี่ธามมารับ”

               “ไอ้ธามยังติดงานอยู่ที่มหา'ลัย” ไคเลอร์ถอนหายใจทันที

               “งั้นก็คงเป็นพี่ธีร์มารับแทน” ธีร์เป็นฝาแฝดของธามแต่เรียนคนมหาลัย

               “แล้วถ้าไอ้ธีร์มันมารับ แล้วจะไปไหน”

               “ไปห้องพี่ธามค่ะ วันนี้ควีนไม่กลับบ้าน พี่เคทจะติวหนังสือให้” เธอตอบแบบไม่ค่อยเต็มใจนักเพราะโดนซักไซ้ไล่เลียงไม่หยุด

               “แล้วทำไมไม่กลับไปติวกันที่บ้าน จะถ่อมาถึงนี่ทำไม” เขาถามต่ออย่างคนไม่เข้าใจและไม่พอใจในเวลาเดียวกัน

               “ก็พี่เคทจะค้างกับพี่ธามที่นี่ ควีนก็เลยต้องมา ถามเยอะจังควีนเหนื่อยตอบแล้วนะ” เธอมองหน้าเขาด้วยใบหน้าบึ้งตึงพร้อมกับถอนหายใจออกมาเบา ๆ

               “ไม่สบาย” มือหนาถือวิสาสะเอื้อมไปแตะเข้าที่หน้าผากมนอย่างรวดเร็ว และเพียงแค่สัมผัสสั้น ๆ เขาก็รู้ได้ทันทีว่ายัยเด็กดื้อกำลังโดนพิษไข้เล่นงาน เพราะผิวเนื้อเนียนนั้นร้อนรุ่มอยู่ไม่น้อยเลย

               “ขึ้นไปรอบนห้องพี่ก่อน กว่าไอ้พวกนั้นมันจะมาถึงคงอีกนาน” เขาออกคำสั่งแกมบังคับ

               “ไม่เป็นไรค่ะ ควีนนั่งรอตรงนี้ได้”

               “จะนั่งหลับอยู่แล้ว ยังจะดื้ออีก อยากให้คนเขาฉุดไปรึไง แต่เอ๊ะ เด็กหน้าตางั้น ๆ อย่างเธอ คงไม่มีใครเขาสนใจหรอก” ไคเลอร์ปรายตามองเธอ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงกวนประสาท

              ควีนเม้มริมฝีปาก คำพูดที่ไม่เข้าหูทำให้คนตัวเล็กฉุนกึก เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ถ้าเป็นวันปกติ เธอคงเถียงกลับไปนานแล้ว แต่วันนี้เธอไม่ค่อยมีแรง แต่ถึงอย่างนั้นเรื่องอื่นยอมได้แต่เรื่องหน้าตาเธอยอมไม่ได้เด็ดขาด เธอพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ตอบกลับ

               “น้อยไปสิ แค่นั่งอยู่ตรงนี้ ก็มีคนเดินมาขอคอนแทคควีนตั้งหลายคนแล้ว” เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย มุมปากสวยแสยะยิ้มตอบ

               “ใคร! ใครมันตาบอดมาจีบเธอ บอกชื่อมาดิ" น้ำเสียงที่ถามเข้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว หางคิ้วหนากระตุกยิก ๆ

               “หึ เยอะแยะ จะให้บอกทั้งวันก็คงไม่หมด แต่ถึงบอกไปพี่ก็ไม่เชื่ออยู่ดี” ควีนหัวเราะเบา ๆ เธอยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ

              ควีนไม่ได้หลงตัวเอง เธอแค่รู้ดีว่าตัวเองมีหน้าตาเป็นจุดเด่นมาตั้งแต่เด็ก ยิ่งมีทั้งตำแหน่งดรัมเมเยอร์ไม้หนึ่งและชื่อที่ติดอันดับสาวฮอตของโรงเรียน การถูกมองหรือมีคนเข้ามาขอทำความรู้จักจึงไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่สำหรับเธอสักเท่าไร

              แต่ถึงอย่างนั้น ควีนก็ไม่เคยเอาเรื่องพวกนี้ไปโอ้อวดกับใคร ยกเว้นกับผู้ชายปากร้ายตรงหน้า เพราะไคเลอร์คือคนเดียวที่ชอบพูดกรอกหูเธอซ้ำ ๆ ว่าเธอหน้าตางั้น ๆ ธรรมดา และไม่มีอะไรน่าสนใจ

              เรื่องอื่นควีนอาจยอมได้ แต่เรื่องความสวยเธอยอมไม่ได้เด็ดขาด!

               “บอกชื่อไม่ได้ก็แสดงว่าโกหก ไม่มีจริงอย่างที่พูดล่ะสิ” ริมฝีปากหนาแสยะยิ้มอย่างผู้ชนะ ราวกับเพิ่งต้อนคนตัวเล็กจนมุมได้สำเร็จ

               “แล้วแต่พี่จะคิดเลย ควีนไม่จำเป็นต้องพิสูจน์อะไรให้พี่ดู” เธอยกไหล่บางอย่างไม่ยอมแพ้

              นัยน์ตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คม แม้พิษไข้จะกำลังเล่นงานจนแทบหมดแรง แต่ถ้าเป็นเรื่องเถียงกับไคเลอร์ ควีนก็พร้อมรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายขึ้นมาสู้ โดยเฉพาะเรื่องหน้าตาของตัวเอง