Partager

บทที่ 1 เขตหวงห้าม

last update Date de publication: 2025-06-10 12:43:43

หนุ่มลูกครึ่งยืนเต็มความสูงอยู่ท่ามกลางสุสานของตระกูล ดวงตาสีอำพันจ้องมองไปที่หลุมฝังศพของบิดาและมารดาได้จากเขาไปด้วยอุบัติเหตุตั้งแต่เขาอายุเพียงสิบขวบ

ความทรงจำที่ครั้งหนึ่งเคยได้รับความรักนั้นกลับเลือนรางไปตามกาลเวลา แทบไม่เหลือสิ่งใดให้จดจำ

เขาแค่เพียงขับรถผ่านทางนี้ในวันครบรอบการเสียชีวิตของท่านทั้งสอง ไม่ได้ใส่ใจจะแวะมาเยี่ยมหากปีไหนที่เขาติดงาน เพราะฝังใจว่าทั้งคู่ได้ทอดทิ้งเขาไป

"ผมอยากให้พ่อเข้าฝันบอกท่านปู่ให้เลิกวุ่นวายหาเมียให้ผมสักที แล้วผมก็ไม่อยากมีทายาทด้วย"

แม็กเครย์บ่นยืดยาว แล้วจึงนำดอกไม้สีขาวช่อใหญ่วางไว้หน้าหลุมศพที่ได้รับการทำความสะอาดอย่างดี ก่อนจะปรายตามองลูกน้องคนสนิทที่พึ่งเดินตามมาทีหลัง

"นายครับ ยังไม่เจอไอ้คเชนทร์เลยครับ" เข็มทิศรีบรายงานให้เจ้านายหนุ่มได้ทราบหลังจากที่เขาและเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาได้ตามล่าน้องชายของคนทรยศซึ่งหนีไปซ่อนตัวมาสามวันสามคืนแล้ว

"...มึงไปหาที่เขตหวงห้ามหลังโรงแรมรึยัง"

"ยังครับ แต่มันไม่น่าจะกล้ามาซ่อนตัวในพื้นที่ของนายนะครับ"

"แต่ถ้ากูเจอมันที่นั่น กูจะหักเงินเดือนมึง"

"ขอโทษครับ ผมจะรีบจัดการเดี๋ยวนี้" เข็มทิศรีบรับคำบัญชาแล้วหมุนตัวออกไปจากสุสานทันที

หลายชั่วโมงต่อมา...

ตึก ตึก ตึก

เสียงเท้าหนากระแทกลงบนพื้นคอนกรีตสลับกับเสียงจังหวะหัวใจที่เต้นถี่ของชายหนุ่มร่างใหญ่กำลังวิ่งหนีเอาตัวรอดจากเงื้อมมือปีศาจหน้าหล่ออย่างเอาเป็นเอาตาย

หลังจากที่เขาหลบซ่อนตัวอยู่ในโกดังเก็บของที่ไม่ได้ใช้งานในเขตพื้นที่หวงห้ามหลังโรงแรมดังมาสามวันสามคืน เพราะเขาคิดว่า ที่ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ปลอดภัยที่สุด แต่ทว่าเขาคิดผิด มีหรือที่จะรอดพ้นสายตาแหลมคมของแม็กเครย์

นักธุรกิจหนุ่มที่เบื้องหลังเขาคือมาเฟียจิตใจโหดเหี้ยม ใครที่คิดหักหลังเขา จะถูกฆ่าล้างบาง ลูกน้องใต้บังคับบัญชาต่างรู้เรื่องนี้ดีและไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งเขา

หมับ!! ผลัวะ!!

"เฮือก อ๊ากกกก!!" ลมหายใจหอบถี่ของเหยื่อที่ลงไปนอนแนบใบหน้ากับพื้นคอนกรีตเมื่อแม็กเครย์ใช้รองเท้าหนังราคาแพงเหยียบลงบนศีรษะ ท่อนแขนท่อนขาถูกทารุณกรรมด้วยคมมีดเป็นทางยาว โลหิตสีแดงสดค่อยๆ หลั่งไหลตามรอยแยกออกมาเป็นจำนวนมาก

"คิดว่ากูโง่จะหามึงไม่เจอสินะ มึงก็เลยหนีมาซ่อนตัวแถวโรงแรมกู" เสียงทุ้มต่ำจากชายหนุ่มเจ้าของส่วนสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเก้าเซนติเมตร มีใบหน้าหล่อคมตามแบบฉบับลูกครึ่งยุโรปเอเชีย ดวงตาสีอำพันกลับไร้ความรู้สึกบอกน้องชายของคนทรยศที่นอนโหยหวนด้วยความเจ็บปวดตรงหน้าอย่างใจเย็น

"มึงมันอำมหิต ไอ้แม็กเครย์ มึงฆ่าพี่ชายกู"

"หึ...แล้วมึงกับพี่ชายมึงทำอะไรกับกูไว้"

"ให้ผมลงมือเลยไหมครับนาย" มือขวาคนสนิทของแม็กเครย์รีบเอ่ยขึ้น เพราะเขารู้ดีว่าได้ทำงานพลาด ปล่อยให้น้องชายของหนอนบ่อนไส้หนีมาได้ แถมแอบมากบดานเพื่อหนีมารักษาชีวิตอยู่แค่เพียงปลายจมูก

"ไม่ต้อง ก็แค่ปรสิต ดีเหมือนกัน กูได้มีอะไรสนุกๆ ทำ มึงไปซะไอ้คเชนทร์" จบประโยคเยือกเย็นมาเฟียหนุ่มสูดสารนิโคตินเข้าเต็มปอดก่อนจะปล่อยควันสีขาวคละคลุ้งล่องลอยในอากาศ ในขณะที่เข็มทิศหันมองขันเงินซึ่งเป็นมือซ้ายคนสนิทของเจ้านายด้วยความไม่เข้าใจ

เมื่อจู่ๆ เจ้านายหนุ่มผู้ไม่เคยคิดจะปล่อยให้คนที่สมคบผู้คิดทรยศรอดชีวิตไปสักราย แต่วันนี้กลับแปลกไปกว่าทุกครั้ง ไม่กี่วินาที ดวงตาคู่วูบไหวเต็มไปด้วยความหวาดกลัวก็รีบประคองสังขารอันบอบช้ำจ้ำอ้าวออกมาจากบริเวณนั้นทันที

"ทำไมนายถึงปล่อยมันไปครับ" เข็มทิศรีบโพล่งถามอย่างไม่เข้าใจนัก

"ให้แบล็กกับบราวน์จัดการ"

"อ๋อ...เข้าใจแล้วครับ/อืม...เข้าใจแล้วครับ" มือขวาและมือซ้ายพร้อมใจกันรับคำโดยไม่ได้นัดหมาย ไม่นานนักขันเงินและชายฉกรรจ์ชุดดำรีบไปปลดโซ่ของสุนัขล่าเนื้อสีดำและสีน้ำตาลที่แม็กเครย์เลี้ยงไว้ ปล่อยให้มันไปจัดการเหยื่อโดยทันที

อีกฟากหนึ่งของโรงแรมแอมมิวตันสุดหรู

"วันนี้พอแค่นี้ก่อน ว่าแต่น้องมีชื่อเล่นไหม" เสียงเอ่ยถามอย่างเป็นกันเองของสิริบอกนักศึกษาสาวร่างอรชรตรงหน้าซึ่งเธอมีโอกาสได้มาฝึกงานวันแรกที่โรงแรมแห่งนี้เหตุเพราะเป็นหนึ่งในนักศึกษาชั้นปีที่สาม ที่มีผลการเรียนดี แถมเธอยังได้รับค่าจ้างตอบแทนในการฝึกงานที่โรงแรมแห่งนี้อีกด้วย

"หนูไม่มีชื่อเล่นหรอกค่ะ เรียกหนูว่าลิตาก็ได้"

ปาลิตา เด็กสาวที่โตมาจากมูลนิธิเด็กด้อยโอกาสบ้านในเหมืองจังหวัดชุมพร เธอมีริมฝีปากอวบอิ่มที่มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยส่งผลให้ใบหน้าหวานชวนมอง ทำให้มองผ่านๆ เหมือนคนอมยิ้มตลอดเวลาอันเป็นเอกลักษณ์ที่ทำให้เด็กสาวดูหน้าตาเป็นมิตร เธอมีสร้อยคอที่มีจี้เป็นล็อกเกตเล็กๆ รูปหัวใจโดยมีตราสัญลักษณ์บางอย่างสลักอยู่ มันเป็นของชิ้นเดียวที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด

เด็กสาวและพี่ๆ น้องๆ โตมาในมูลนิธิจนเติบใหญ่โดยมีเจ้าหน้าที่เก่าแก่คอยดูแล และเมื่อเด็กในมูลนิธิอายุครบสิบแปดปีก็จะมีสิทธิ์ตัดสินใจที่จะเลือกทางเดินของตัวเอง บางคนก็เลือกที่จะออกไปทำงานเลี้ยงตัวเอง บางคนก็เลือกจะเรียนต่อ ส่วนปาลิตาเธอเลือกที่จะทำงานไปด้วยและเรียนไปด้วยที่กรุงเทพมหานคร

"อืม นี่ก็ดึกแล้วลิตากลับไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้พี่มีงานที่ต้องสอนเราอีกเยอะ แล้วอย่าไปเดินเพ่นพ่านแถวเขตหวงห้ามล่ะ" สิริที่ซึ่งรับหน้าที่ตำแหน่งพี่เลี้ยงให้กับปาลิตา ได้ย้ำเตือนถึงกฎเกณฑ์ของโรงแรมหรูแห่งนี้

โดยพนักงานทุกคนจะต้องใช้ทางเข้าออกด้านหลังของโรงแรม และห้ามใครเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับเขตหวงห้ามซึ่งอยู่ไม่ห่างกันนัก ส่วนแขกของทางโรงแรมและผู้บริหารระดับสูงเท่านั้นที่จะสามารถเข้าออกทางด้านหน้าของโรงแรมได้

"ได้ค่ะ พรุ่งนี้ลิตาจะมาทำงานให้ทันเวลา ไม่สายค่ะ" เธอรับคำมั่นเหมาะเพราะวันนี้เธอดันมาสายซึ่งเกิดจากอุบัติเหตุรถชนกันกลางสี่แยกทำเอารถติดพรืดยาว

หลังจากนั้นมือเล็กยกไหว้ผู้จัดการแผนกด้วยความนอบน้อม ก่อนจะกระชับหูกระเป๋าผ้าขึ้นสะพายคล้องไหล่ แล้วเดินออกไปทางด้านหลังของโรงแรมเพื่อไปที่ป้ายรถประจำทาง

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • เด็กฝึกงานของแม็กเครย์    ตอนพิเศษ

    มิอาร์และมอตก้าก็เติบโตขึ้นทุกวัน ด้านแม็กเครย์จึงกลับไปทำงานเหมือนเดิม แต่พอถึงเวลาเลิกงานปุ๊บเขาก็รีบกลับมาบ้านทันที เพราะคิดถึงลูกคิดถึงเมียแทบไม่อยากห่าง ส่วนลิตาก็กลับไปเรียนต่อโดยเธอเลือกที่จะเรียนภาคค่ำแทน จะได้ไม่กระทบเวลาเลี้ยงลูกน้อยทั้งสอง"นี่ลูกก็เริ่มเดินได้แล้วนะ เราจะจัดงานแต่งงานกันเมื่อไหร่ดีครับ" ในขณะที่สองจิ๋วกำลังฝึกยืนตั้งไข่และก้าวเดินที่สนามหญ้าข้างบ้านโดยมีบรรดามือซ้ายมือขวาและป้าเจียนตามประกบไม่ห่าง รวมไปถึงแบล็กกับบราวน์ก็คอยนั่งอารักขาอยู่ใกล้ๆ สมาชิกใหม่ทั้งสองของบ้านด้วยความชาญฉลาด"ก็ไหนเราคุยกันแล้วไงคะ ว่ารอหนูกลับไปเรียนให้จบก่อน" เมื่ออยู่กันเพียงลำพังที่อีกมุมหนึ่งของสวนหย่อมเธอจึงให้คำตอบสามี"มันนานไป พี่อยากแต่งไวๆ" เขาให้ตอบห้วนๆ ทำเอาคนฟังพอจะมองออกว่าสามีหนุ่มของเธอไม่พอใจ"ไม่พอใจอะไรอีกคะเนี่ย""ก็เมียพี่กำลังกลับไปเรียน ถ้าเกิดมีหนุ่มๆ มาตามจีบให้ทำไง""อะไรกันคะ พี่เล่นส่งลูกน้องไปเข้าเรียนด้วยขนาดนั้นใครจะกล้าเข้ามาคะ" ลิตาพึ่งกลับไปเรียนเมื่อวานได้แค่วันเดียว แต่แม็กเครย์ก็ยื่นข้อแลกเปลี่ยนให้ลูกน้องของเขาไปตามเฝ้าด้วยไม่ห่างเพราะกลัวจะ

  • เด็กฝึกงานของแม็กเครย์    บทที่ 52 Happy Ending (NC)

    เวลาต่อมา…แม็กเครย์ก็ได้เข้ารับรักษาตัวที่โรงพยาบาลในตัวอำเภอ ส่วนทุกคนที่เหลือก็บาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เธอจึงอยากนอนเฝ้าไข้พ่อของลูกด้วยตัวเองแสงสว่างของเช้าวันใหม่ก็ทอแสงผ่านเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยพิเศษ ทำให้ร่างอรชรที่นอนบนโซฟารู้สึกตัว ซึ่งเป็นเวลาที่นายแพทย์หนุ่มต้องเข้ามาตรวจดูอาการของแม็กเครย์ตามหน้าที่"พี่แม็กเครย์อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมคะ หนูจะไปซื้อมาให้" เธอลุกขึ้นมาถามชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้หลังจากที่คุณหมอออกไปแล้ว โดยชายหนุ่มตอบสนองตัวยาได้ดีก็ทำให้เธอรู้สึกโล่งใจหลังจากผ่านเรื่องราวร้ายๆ มาแล้ว"ไม่ครับ พี่ขอโทษนะที่ดูแลหนูกับลูกไม่ดี" เขาค่อยๆ ดันตัวลุกขึ้นหลังพิงหัวเตียง พลางจับมือหญิงสาว ถ้าเธอกับลูกเป็นอะไรไปเขาคงไม่ให้อภัยตัวเอง"ขอโทษทำไมกันคะ ตอนนี้หนูกับลูกก็ปลอดภัยดี" หลังจากผ่านการตรวจร่างกายมาแล้วก็พบว่าสองแฝดในท้องหัวใจเต้นปกติดี ส่วนลิตาก็มีแค่รอยฟกช้ำตามร่างกายเท่านั้น"แล้วพี่แม็กยังไม่เล่าให้ฟังเลยนะคะ ว่าพี่ตามมาช่วยหนูทันได้ไง" ในขณะที่ถามเธอก็ลากเก้าอี้ตัวเล็กมาไว้ข้างเตียงแล้วจึงหย่อนสะโพกนั่งลง"จริงๆ พี่ตามหนูมาแหละ นอนรีสอร์ตถัดไปนี

  • เด็กฝึกงานของแม็กเครย์    บทที่ 51 คนที่อยู่เบื้องหลัง

    ในเวลานี้ท้องฟ้าก็มืดมิดพอดี บรรยากาศที่ชวนขนลุกทำเอาร่างอรชรรู้สึกขวัญหนีดีฝ่อ ชายฉกรรจ์พาเธอเข้าไปในเส้นทางป่าทึบที่ไร้ผู้คน พื้นดินที่มีหญ้ารกปกคลุมมีเพียงแสงของดวงจันทร์ที่ให้ความสว่างในเวลานี้ เธอคิดถึงแม็กเครย์จับใจ แล้วใครกันนะที่ต้องการตัวเธอ แล้วเขาต้องการไปเพื่ออะไร ในสมองมันตีรวนไปหมดใช้เวลาพอสมควรก็เริ่มถึงหน้าผาสูง ดวงตากลมเห็นบุคคลที่เธอคุ้นเคยดียืนเอามือไพล่หลังกำลังจ้องมองไปยังท้องทะเลในยามค่ำคืนดวงตากลมเบิกโพลงเป็นไข่ห่าน อยู่ๆ ชายคนดังกล่าวหันมามองเธอ"ได้ตัวมาแล้วครับนาย""เปิดปากมันออก"ฟึบบบ!!! แรงกระชากจากกาวของสกอตช์เทปทำเอาเธอสะบัดหน้าหนีด้วยความรู้สึกเจ็บ"ขะ…คุณลุง" ริมฝีปากแดงเถือกเรียกสรรพนามชายตรงหน้าเสียงสั่นหรือว่าแท้จริงแล้วปองพลคือคนที่อยู่เบื้องหลังของเหตุการณ์ในวันนี้"หึ…มาสักทีนะหนูลิตา""ลุงทำแบบนี้ทำไมคะ ต้องการอะไร""มึงจ่ายเงินให้พวกมันได้แล้ว" ปองพลหันไปบอกคนขับรถของตัวเองที่ยื่นซองสีน้ำตาลซึ่งข้างในบรรจุเงินสด ในขณะที่ตัวเองหยิบปืนออกมาจากซองปืนพกข้างบั้นเอวออกมา"มีอะไรก็เรียกใช้พวกผมได้นะครับ" เสียงในหนึ่งของชายชุดดำบอกปองพลหลังจากนับเงิ

  • เด็กฝึกงานของแม็กเครย์    บทที่ 50 คนแปลกหน้า

    ความสัมพันธ์ระหว่างเธอและสมาชิกในบ้านเริ่มสนิทกันมากขึ้น บางวันเธอก็นอนที่บ้านและบางวันก็กลับไปนอนที่บ้านของแม็กเครย์ การที่มีครอบครัวแท้ๆ มันอบอุ่นแบบนี้นี่เอง ส่วนเด็กๆ ในท้องของลิตาก็เริ่มโตขึ้นไปตามพัฒนาการคุณตาของปาลิตาหมายมั่นอยากให้หลานสาวได้เข้าไปช่วยงานในบริษัทของตระกูล เธอจึงได้เข้าไปศึกษาเนื้องานของบริษัทในบางเพื่อไม่ให้รู้สึกเบื่อ และหลังจากที่เธอคลอดลูกแล้ว จึงจะค่อยไปดูกิจการที่ภาคใต้ในลำดับต่อไปเวลาได้เดินไปเรื่อยๆ ก็ถึงวันที่ครอบครัวของปาลิตาเดินทางมาพักผ่อนที่ปราณบุรี ท้องน้อยๆ ในวันวานมาตอนนี้กลับนูนออกชัดขึ้นซึ่งในตอนแรกแม็กเครย์จะตามแฟนสาวของเขามาด้วย แต่เธอก็ห้ามไว้เพราะอยากเป็นส่วนตัวกับคนที่บ้าน และลุงของเธอได้ย้ำกับว่าอยากให้มีเพียงคนในครอบครัวเท่านั้น แต่เธอก็ไม่กล้าบอกแม็กเครย์ไปตามตรงโดยลิตาจะนั่งไปกับปภังกร ส่วนปัถย์วีไปคันเดียวกับปองพล ในขณะที่ทุกคนยืนเตรียมและตรวจเช็กสัมภาระภายในรถ จู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือของปัถย์วีก็ดังขึ้น เขาจึงรีบกดรับสาย"ว่าไง"[นายครับ ไฟล์งานประมูลเพชรของไตรมาสถัดไปมันถูกลบไปครับ]"มันจะถูกลบไปได้ไงวะ หรือมีใครเข้ามาในห้องทำงา

  • เด็กฝึกงานของแม็กเครย์    บทที่ 49 ครอบครัวแท้ๆ

    "สวัสดีทุกคนนะคะ" เธอยกมือไหว้ทุกคนอย่างมีมารยาทหลังจากทราบชื่อของทุกคน เกิดมาไม่คิดไม่ฝันว่าจะกลายเป็นลูกเศรษฐี มีคนใช้กับเขา แต่ละคนล้วนแก่กว่าเธอทั้งนั้น การกระทำดังกล่าวทำให้เหล่าบริวารของบ้านอัศวรัศมิ์กุลต่างรู้สึกประทับใจกับเจ้านายคนใหม่ ที่ดูใจดีและไม่ถือตัว"เดี๋ยวเตรียมห้องใหม่ให้คุณลิตาด้วยนะโพน งั้นทุกคนมีอะไรก็ไปทำ" ปภังกรหันไปบอกแม่บ้านใหญ่ประจำคฤหาสน์รวมไปถึงคนอื่นๆ"โถ คุณหนูลิตาช่างดูคล้ายคุณปิ่นมากๆ โดยเฉพาะดวงตา พูดแล้วก็คิดถึงคุณปิ่นนะคะ ดีใจกับคุณท่านด้วยที่ได้เจอหลานสาวแล้ว" โพนแม่บ้านวัยป้าคนเก่าแก่ของที่นี่ เมื่อเห็นใบหน้าของปาลิตาก็อดคิดถึงมารดาของเด็กสาวไม่ได้ หลังจากที่แสดงความยินดีกับประมุขของบ้านเสร็จโพนจึงปลีกตัวออกไปทำตามคำบัญชาด้วยความเต็มใจปภังกรจึงเอามือแตะที่หลังของหลานสาวเบาๆ เป็นเชิงให้เดินไปพักผ่อนที่โซฟาเบดด้วยกัน"ถ้าโพนเตรียมห้องเสร็จแล้วหนูขึ้นไปพักได้เลยนะ อยากได้อะไรเพิ่มเติมบอกตาได้""ขอบคุณคุณตามากนะคะ""ไม่ต้องขอบคุณหรอก ต้องขอบคุณไอ้ไมค์มากกว่าที่มันเจอหนูแล้วมันพาหนูมาหาตา ไม่อย่างนั้นป่านนี้เราคงไม่ได้เจอหน้ากันหรอกหลานรักของตา" ใบหน้า

  • เด็กฝึกงานของแม็กเครย์    บทที่ 48 แต่งงานกันนะ

    หลังจากกลับมาพักผ่อนที่บ้านในช่วงบ่ายของวัน เขาจึงนัดแนะลิตาโดยบอกเธอว่าจะพามาดินเนอร์ที่รูฟท็อปโรงแรมแอมมิวตันซึ่งอยู่บนชั้นดาดฟ้า-ช่วงเย็น-ร่างอรชรในชุดแม็กซี่เดรสแบบเปิดไหล่ ก็เดินเคียงคู่มากับมาเฟียหนุ่มในปล่องลิฟต์ซึ่งกำลังเคลื่อนตัวมาถึงชั้นบนสุดของโรงแรม ทันทีที่ถึงรูฟท็อปบาร์ดาดฟ้าของแอมมิวตัน ก็มีสายลมเย็นกระทบผิวบาง บรรยากาศเป็นส่วนตัวโดยไม่มีแขกเลยสักคน จะเห็นก็มีแค่พนักงานของโรงแรมเท่านั้น ทำเอาลิตาถึงกับเผยอริมฝีปากเล็กๆ"อ้าว ไม่มีคนเลยเหรอคะ" ปกติเธอจะต้องเห็นภาพแขกเหรื่อที่มารับประทานอาหารมื้อเย็นอย่างคลาคล่ำเต็มทุกเกือบโต๊ะแต่มาวันนี้กลับปราศจากผู้คน แถมก็จัดโซนที่เห็นพระอาทิตย์ตกดินได้ชัดที่สุดให้มีซุ้มดอกไม้สดส่งกลิ่นหอมให้รู้สึกสดชื่น และใกล้กันมีกลีบดอกกุหลาบซึ่งถูกโปรยไว้เป็นรูปหัวใจตกแต่งด้วยเทียนLEDช่วยเพิ่มแสงสว่าง"ก็พี่อยากมากินกับหนูแค่สองคนหนิ ก็เลยให้ปิดรูฟท็อปหนึ่งวันครับ""ขนาดนั้นเชียว" เธอมุ่ยหน้ากลบเกลื่อนความเขินอาย แต่ก็อดดีใจไม่ได้ที่เขาพยายามเอาอกเอาใจเธอตามที่พูดจริงๆ และตั้งแต่เธอมาฝึกงานที่นี่ก็ยังไม่เคยมีโอกาสได้มานั่งทานอาหารที่นี่เลยสักค

  • เด็กฝึกงานของแม็กเครย์    บทที่ 6 จับตาดู

    ซ่า~ ซ่า~เสียงสายน้ำเย็นฉ่ำไหลออกมาจากฝักบัวตกกระทบร่างกายไหลลงสู่พื้น เด็กสาวยืนนิ่งเงียบราวกับคนไร้วิญญาณในห้องน้ำส่วนตัวเมื่อกลับมาถึงหอพัก ปล่อยให้น้ำสะอาดชำระล้างความสกปรกทั่วเรือนร่างซึ่งเต็มไปด้วยร่องรอยความป่าเถื่อน"คุณมันใจร้าย ฮึก ฮือ" เสียงสะอื้นไห้ดังสลับกับเสียงสายน้ำไหลเป็นระยะไม่เ

  • เด็กฝึกงานของแม็กเครย์    บทที่ 5 ค่าเปิดซิง NC+

    "ไม่นะ...หนูไม่ไหว" เธอไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะขยับเขยื้อนเรือนร่าง แต่เขากลับใช้ขาแกร่งดันเรียวขาให้อ้าออก แล้วจ่อปลายหัวบานหยักมาที่ปากทางเข้าโพรงสวาทอีกครั้ง "แต่ฉันไหว" เจ้าของน้ำเสียงเย็นชาว่าพลางกระแทกกระทั้นท่อนเอ็นขนาดใหญ่ซึ่งโอบล้อมไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนเข้าไปในช่องทางรักที่เปรอะเปื้อนไปด้ว

  • เด็กฝึกงานของแม็กเครย์    บทที่ 4 ครั้งแรก NC+

    แคว่ก! "กรี๊ดดดดดด" ลิตากรีดร้องอย่างสุดเสียงเมื่อชุดนักศึกษาถูกแม็กเครย์กระชากแค่เพียงครั้งเดียว กระดุมเหล็กบนเสื้อนักศึกษากระเด็นกระดอนไปคนละทิศละทาง กระโปรงทรงเอถูกถอดออกด้วยความชำนาญ จนร่างอรชรเหลือเพียงบราเซียและแพนตี้สีขาวยิ่งทำให้เธอดูเหมือนเด็กสาวที่ยังบริสุทธิ์ "ทะ...ที่หนูบอกว่า จะให้ทำ

  • เด็กฝึกงานของแม็กเครย์    บทที่ 3 คำขอร้อง

    "เอ่อ...คุณเข็มทิศคะ ทะ...ท่านประธานมีอะไรกับหนูเหรอคะ" ลิตาถือวิสาสะเรียกชื่อมือขวาคนสนิทของประธานบริษัทในตอนที่เดินตามเขามายังลิฟต์ส่วนตัวถึงแม้จะมีกลิ่นหอมอโรมาจากเครื่องพ่นตามแนวรางแอร์ภายในโรงแรมที่มีจุดประสงค์ให้คนที่ได้กลิ่นรู้สึกผ่อนคลายเป็นระยะ แต่ทว่าลิตากลับรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง"หนะ..

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status