บทที่ 2

ฉันจ้องมองคลอดด์เงียบๆ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ “แล้วนายคิดว่ายังไงล่ะ?”

ฉันรอให้เขาเป็นคนเลือก

สายตาของเขาค้างอยู่ที่ใบหน้าของฉันเพียงสามวินาทีก่อนจะเบือนหนีไป เป็นสัญญาณว่าเขาตัดสินใจเลือกแล้ว

“แคโรไลน์ ผมต้องบอกตามตรงนะว่าข้อมูลนี้น่ากังวลมาก” คลอดด์กระแอมไอ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นโทนเคร่งขรึมอย่างผู้มีอำนาจที่ผ่านการไตร่ตรองมาอย่างดี “ในฐานะบริษัทสตาร์ทอัพ เราต้องเข้มงวดเรื่องการเข้างานและระเบียบวินัยทางการเงิน กฎก็ต้องเป็นกฎ”

ฉันเห็นชัยชนะวาบขึ้นในดวงตาของลีอา

“ถ้าอย่างนั้น” คลอดด์หันไปหา CFO ระงับสิทธิ์การเข้าถึงระบบภายในทั้งหมดของแคโรไลน์ทันที ทั้ง CRMการอนุมัติทางการเงิน และการเข้าถึงเอกสารระดับสูงทุกฉบับ ระงับให้หมด”

เดวิดพยักหน้าโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง “รับทราบครับท่าน”

“นอกจากนี้” คลอดด์พูดต่อ “ลีอา ผมขอมอบหมายให้คุณเป็นผู้รับผิดชอบในการเรียกคืนเงินสี่ล้านห้าแสนบาทที่ถูกใช้ไปอย่างไม่เหมาะสมนั้นอย่างเป็นทางการ เรากำลังบริหารบริษัทแบบประหยัด ทุกบาทมีค่า”

“ไม่มีปัญหาค่ะท่านประธาน” ลีอาตอบกลับแทบจะทันที น้ำเสียงของเธอสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น “ดิฉันจะร่างแผนการเรียกคืนเงินอย่างละเอียด เพื่อให้มั่นใจว่าผลประโยชน์ของบริษัทจะได้รับการปกป้องค่ะ”

เธอตวัดสายตามองฉัน เป็นการท้าทายอย่างเปิดเผยและชัดเจน “การละเมิดกฎแบบนี้ต้องจัดการอย่างจริงจังค่ะ เราจะละเว้นให้เพียงเพราะความสัมพันธ์ส่วนตัวไม่ได้”

คลอดด์พยักหน้าอย่างพอใจ “ดีมาก และเรื่องนี้ต้องประกาศให้ทราบกันทั้งบริษัท เพื่อเป็นบทเรียนให้กับพนักงานทุกคน”

ในที่สุดฉันก็เข้าใจเกมของพวกเขา

นี่ไม่ใช่เรื่องของวินัย แต่มันคือการรัฐประหารที่ถูกวางแผนมาอย่างแนบเนียน

คลอดด์ต้องการรายชื่อลูกค้าของฉัน—ทั้งผู้ติดต่อของเหล่านักลงทุนระดับท็อปในวอลล์สตรีท และสิทธิ์การเข้าถึงคลับส่วนตัวต่างๆ

ส่วนลีอาก็ต้องการตำแหน่งของฉัน

เธอคงคิดว่าถ้ากำจัดฉันลงได้ เธอจะได้เขยิบขึ้นมานั่งเก้าอี้แทน และกลายเป็นมือขวาคนใหม่ของคลอดด์

ช่างไร้เดียงสาจริง

หลังจากประกาศบทลงโทษ คลอดด์ก็มองมาที่ฉันด้วยความจริงใจจอมปลอม “ไม่ต้องห่วงนะแคโรไลน์ เมื่อคุณคืนเงินครบแล้ว ผมจะคืนตำแหน่งให้ ทุกอย่างจะกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม”

“อ้อ แล้วก็อีกอย่าง” คลอดด์เสริมด้วยท่าทีแกล้งทำเป็นไม่ใส่ใจ “ในเมื่อตอนนี้คุณไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ชั่วคราว เราจะปล่อยให้ลูกค้าคนสำคัญเหล่านั้นรอเก้อไม่ได้ คุณจำเป็นต้องส่งมอบรายชื่อลูกค้าทั้งหมดมาด้วย”

ฉันค่อยๆ ลุกขึ้นยืน หยิบแฟ้มสีดำเรียบหรูออกมาจากกระเป๋าถือ แล้ววางมันลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา

“นี่คือรายชื่อติดต่อลูกค้าและบันทึกการติดตามงานทั้งหมดค่ะ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ประกายแห่งความโลภวาบขึ้นในดวงตาของคลอดด์ขณะที่เขาเอื้อมมือไปหยิบมันอย่างกระหาย

“ฉันหวังว่า” ฉันพูดพลางถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวและส่งยิ้มให้เขา “นายจะรับมือพวกเขาไหวนะ”

สามสิบนาทีต่อมา ฉันนั่งอยู่ในออฟฟิศ ฟังเสียงแจ้งเตือนที่ดังระงมมาจากภายนอกอย่างต่อเนื่อง

อีเมลแจ้งเวียนทั้งบริษัทเพิ่งถูกส่งออกไปในหัวข้อ: การดำเนินการทางวินัยต่อแคโรไลน์ ผู้อำนวยการฝ่ายประชาสัมพันธ์ ฐานละเมิดกฎการเข้างานและนโยบายทางการเงินอย่างร้ายแรง

ในอีเมลระบุรายละเอียด “ความผิด” ของฉันไว้อย่างละเอียดยิบ: ทั้งการขาดงานโดยไม่มีเหตุผลอย่างต่อเนื่อง การใช้ทรัพยากรของบริษัทเพื่อความบันเทิงส่วนตัว การละเมิดนโยบายการจัดการสินทรัพย์ของบริษัทอย่างรุนแรง และการสร้างอิทธิพลที่เลวร้าย...

ฉันได้ยินเสียงซุบซิบดังมาจากทางเดิน

“พระเจ้า ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าแคโรไลน์จะโดดงานเยอะขนาดนั้น”

“สี่ล้านห้าแสนบาทเลยเหรอ? บ้าไปแล้ว...”

“ฉันว่าแล้วเชียวว่าพวกของแบรนด์เนมที่เธอใช้มันดูแปลกๆ...”

“ลีอาเก่งจริงๆ คราวนี้มาดูซิว่ายัยนั่นจะยังกล้าอวดรวยอยู่อีกไหม...”

เหล่าเพื่อนร่วมงานที่เคยรุมล้อมชนแก้วกับฉันในงานเลี้ยงบริษัท ที่เคยทักทายฉันอย่างอบอุ่นในลิฟต์ ตอนนี้กำลังซุบซิบนินทาความพินาศของฉันราวกับนกแร้งที่บินวนรอจิกกินซาก

ฉันมองไปที่แจกันดอกกุหลาบสีขาวบนโต๊ะทำงานที่เลขาส่วนตัวเพิ่งจะเปลี่ยนให้เมื่อเช้า หยดน้ำยังคงเกาะอยู่บนกลีบดอก

ฉันช่างไร้เดียงสาจริงๆ ที่คิดว่าความพยายามอย่างทุ่มเทจะได้รับความซื่อสัตย์กลับคืนมา

ในตอนนั้น ประตูออฟฟิศก็ถูกผลักเปิดออก

ลีอาเดินดุ่มเข้ามา ตามหลังมาด้วยเด็กฝึกงานแผนกการเงินที่ถือเอกสารที่เพิ่งพิมพ์ออกมาใหม่ๆ

เธอตรงมาที่โต๊ะของฉันแล้วตบปึกกระดาษลงไป

“แคโรไลน์” เธอพูดพลางจ้องลงมาที่ฉันด้วยท่าทางหยิ่งผยองของผู้ชนะ “นี่คือใบแจ้งหนี้รายละเอียดจากแผนกการเงิน ยอดรวมทั้งหมดคือสี่ล้านเจ็ดแสนสองหมื่นสองพันหกร้อยเก้าสิบบาท ท่านประธานเซ็นอนุมัติเรียบร้อยแล้ว”

“คุณมีเวลาสามวันในการจ่ายคืน ไม่อย่างนั้น ตามระเบียบข้อที่ 47 ในคู่มือพนักงาน บริษัทมีสิทธิ์ที่จะหักเงินส่วนนี้จากโบนัสปลายปีและเงินปันผลหุ้นของคุณ”