เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 5
บทล่าสุด
เด็กฝึกงานร้ายใส่ ฉันเลยทวงคืนจนสิ้นซาก บทที่ 12
เธอร้องไห้หนักกว่าเดิม ทั้งน้ำมูกน้ำตาไหลอาบเต็มหน้า “ฉันรู้แล้วว่าฉันผิด! ฉันรู้ซึ้งแล้วจริงๆ! ได้โปรดให้อภัยฉันเถอะนะ ฉันจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว!”ฉันมองดูสภาพที่น่าเวทนาของเธอโดยไม่มีความสงสารแม้เพียงเศษเสี้ยวเดียว“รู้แล้วเหรอว่าตัวเองผิด?” ฉันหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ แต่ว่าบาดลึก “เธอรู้บ้างไหมว่าฉันทุ่มเทอะไรให้บริษัทนั้นไปบ้าง?”“ฉันลงเงินตัวเองไปหลายสิบล้านบาท ฉันใช้ความสัมพันธ์ระดับแถวหน้าที่ครอบครัวสั่งสมมานับสิบปีเป็นแรงส่ง ฉันทำงานงกๆ ทั้งวันทั้งคืนเพื่อบริษัทนั้น แล้วเธอล่ะ?”ฉันก้มมองลีอาที่คุกเข่าอยู่บนบันได น้ำเสียงของฉันเริ่มเย็นเยียบขึ้นเรื่อยๆ“เธอเห็นความทุ่มเทของฉันเป็นของตาย เธอใส่ร้ายฉัน เธอพยายามทำลายชื่อเสียงของฉันในโลกออนไลน์ และตอนนี้พอเธอตกงานและเสียประวัติทางการเงิน เธอกลับรู้สึกว่าตัวเองถูกรังแกงั้นเหรอ?”บรรดานักข่าวต่างนิ่งฟังอย่างจดจ่อ กล้องทุกตัวจับจ้องมาที่พวกเรา“เธอไม่ได้ถูกรังแกเลยสักนิด” เสียงของฉันกังวานชัดเจนไปทั่วบริเวณบันได “นี่คือราคาที่เธอต้องจ่ายฐานที่มองความใจดีของคนอื่นเป็นความอ่อนแอ”พูดจบ ฉันก็สวมแว่นกันแดดกลับเข้าไปแล้วเดินเข้าสู่ตัวอ
เด็กฝึกงานร้ายใส่ ฉันเลยทวงคืนจนสิ้นซาก บทที่ 11
เมื่อต้องเผชิญกับคำถามที่โถมเข้ามาอย่างไม่ลดละของเหล่านักข่าว ลีอาก็สติหลุดโดยสมบูรณ์น้ำตาของเธอในตอนนี้ไม่ใช่การแสดงอีกต่อไป แต่มันคือความหวาดกลัวของจริง“ฉัน... ฉันอธิบายได้นะ...” เธออึกอักนักข่าวจากวอลล์สตรีทเจอร์นัลถามอย่างไม่ปรานี “อธิบายอะไร? อธิบายว่าคุณใส่ร้ายคุณหนูแคโรไลน์แล้วขโมยงานและห้องทำงานของเธอไปน่ะเหรอ?”ช่องแชทในไลฟ์ตอนนี้เดือดพล่านราวกับไฟเพลิงแห่งความโกรธแค้นไอ้สองคนนี้มันน่ารังเกียจชะมัด!พวกมันเอาเงินเขาไป ใช้ความสัมพันธ์เขา แล้วก็ยังมาแทงข้างหลังเขาอีก!ฉันนั่งอยู่ในคาเฟ่ มองดูทั้งคู่ดิ้นพล่านอยู่บนหน้าจอ แล้วจิบลาเต้อย่างสง่างามในตอนนั้น ประตูห้องใต้ดินก็ถูกพังเข้ามากลุ่มคนกลุ่มหนึ่งพุ่งพรวดเข้ามา นำโดยชายวัยกลางคนที่ชี้นิ้วด่าคลอดด์ด้วยความโกรธแค้น“คลอดด์! ไอ้คนลวงโลก! เงินครึ่งล้านที่แกติดฉันอยู่ไหน?”บรรดาซัพพลายเออร์หลั่งไหลกันเข้ามาจนเต็มห้องใต้ดินเล็กๆ “จ่ายเงินมา! ไม่ก็นัดเจอกันที่ศาล!”เหตุการณ์วุ่นวายจนเกินจะควบคุมลีอามุดแอบอยู่หลังโต๊ะด้วยความหวาดกลัว ขณะที่คลอดด์ถูกฝูงเจ้าหนี้รุมล้อมไลฟ์สดยังคงดำเนินต่อไป ถ่ายทอดความอัปยศทั้งหมดน
เด็กฝึกงานร้ายใส่ ฉันเลยทวงคืนจนสิ้นซาก บทที่ 10
บ่ายวันถัดมา คลอดด์และลีอาก็เริ่มไลฟ์สดออนไลน์ฉากหลังเป็นผนังปูนเปลือยที่ดูซอมซ่อ พวกเขานั่งอยู่หลังโต๊ะพับง่อยๆ ตัวหนึ่งลีอาไม่ได้แต่งหน้า ดวงตาของเธอทั้งบวมและแดงก่ำ ดูอิดโรยถึงขีดสุด เธอพยายามกลั้นสะอื้นขณะพูดต่อหน้ากล้อง“ฉันก็แค่ผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่งที่เพิ่งเรียนจบ และกำลังพยายามดิ้นรนในโลกที่โหดร้ายใบนี้ เมื่อฉันพบความไม่โปร่งใสในบริษัทและทำตามหน้าที่ด้วยการรายงานเรื่องนี้ ฉันกลับถูกสวนกลับอย่างบ้าคลั่งจากผู้บริหารที่ร่ำรวยและมีอิทธิพล...”คอมเมนต์ในไลฟ์สดไหลผ่านหน้าจอไปด้วยความเร็วแสงสงสารเธอจัง! พวกนายทุนนี่มันแย่ที่สุด!นี่คือตัวอย่างที่ชัดเจนของการกดขี่ทางชนชั้น!พวกลูกคุณหนูบ้านรวยควรจะหายๆ ไปให้หมด!ฉันสนับสนุนลีอา! เราต้องคืนความยุติธรรมให้คนธรรมดา!ฉันมองดูหน้าจอที่เต็มไปด้วยข้อความเกรี้ยวกราดด้วยสีหน้าที่ยังคงเรียบเฉยเช่นเดิมคลอดด์แสดงบทบาทของเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เราก็แค่อยากจะสร้างบริษัทที่ซื่อสัตย์ แต่เรากลับถูกหลอกใช้และถูกบดขยี้ด้วยอิทธิพลของตระกูลใหญ่ นี่เหรอคือความฝันของคนอเมริกัน? นี่คือชะตากรรมของผู้ประกอบการธรรมดาๆ อย่างนั้นเหรอ?”จำนวนผู้เข
เด็กฝึกงานร้ายใส่ ฉันเลยทวงคืนจนสิ้นซาก บทที่ 9
ตอนนี้โทรศัพท์ของฉันเต็มไปด้วยข้อความที่หลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสายทั้งคลอดด์ ลีอา พนักงานคนอื่นๆ หรือแม้แต่พนักงานต้อนรับ ต่างก็พากันโทรหาฉันกันยกใหญ่ข้อความของคลอดด์นั้นดูสติแตกที่สุด เริ่มต้นด้วยการข่มขู่ด้วยความโกรธแค้น ก่อนจะเปลี่ยนเป็นคำขอร้องอย่างสิ้นหวัง และลงท้ายด้วยการอ้อนวอนทั้งน้ำตาแคโรไลน์ คุณบ้าไปแล้วเหรอ? คุณรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่?ตำรวจบอกว่าพวกเราบุกรุกงั้นเหรอ? มันหมายความว่ายังไง?ได้โปรด บอกให้พวกเขาหยุดเถอะ! ผมจะให้ทุกอย่างที่คุณต้องการเลย!เราเคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันนะ! คุณทำกับผมแบบนี้ไม่ได้!แคโรไลน์ ผมผิดไปแล้ว ผมรู้ว่าผมผิด! แค่ปล่อยผมไปเถอะนะ ผมยอมทำทุกอย่างเลย!ดูเหมือนเขาจะรู้ซึ้งแล้วว่าไม่สามารถใช้เหตุผลกับฉันได้ จึงหันมาใช้ไม้ตายด้วยการเล่นบทน่าสงสารแทนที่น่าสนใจคือ คุณลุงของฉันเองก็เดินเกมไวเช่นกันเวลลิงตัน แคปปิตอล ได้ประกาศยกเลิกความสนใจในการลงทุนทั้งหมดในบริษัทของคลอดด์อย่างเป็นทางการต่อสาธารณชนไม่เพียงเท่านั้น พวกเขายังขึ้นบัญชีดำบริษัทนั้น พร้อมประกาศกร้าวว่าจะไม่ร่วมงานด้วยอีกเป็นอันขาดด้วยเหตุนี้ บริษัทของคลอดด์จึงมีสภาพไม่ต่าง
เด็กฝึกงานร้ายใส่ ฉันเลยทวงคืนจนสิ้นซาก บทที่ 8
เมื่อเห็นคลอดด์น้ำท่วมปาก ฉันก็เบือนหน้าหนีด้วยความขยะแขยง“คุณลุงอาร์เธอร์คะ” ฉันพูดพร้อมรอยยิ้ม “หนูตัดสินใจแล้วว่าจะเปิดบริษัทของตัวเอง ตั้งแต่นี้ไป หนูไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับคนพวกนี้แล้วค่ะ”เมื่อได้ยินเช่นนั้น แววตาแห่งความภาคภูมิใจก็วาบขึ้นในดวงตาของอาร์เธอร์ ก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาอย่างเย็นชาเขาหันไปหาคลอดด์ น้ำเสียงเย็นเฉียบเหมือนกับน้ำแข็ง “ดีมาก งั้นฉันขอประกาศอย่างเป็นทางการตรงนี้เลยว่า เวลลิงตัน แคปปิตอล ขอยกเลิกความสนใจในการลงทุนทั้งหมดที่มีต่อบริษัทของแก และฉันจะแจ้งให้เพื่อนร่วมวงการในวอลล์สตรีททุกคนรับทราบ เพื่อขึ้นบัญชีดำแกถาวร”ใบหน้าของคลอดด์กลายเป็นสีขาวซีด เขาอ้าปากพยายามจะพูด แต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาลีอายืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ ในที่สุดเธอก็สำนึกได้สักทีว่าเธอได้ก่อความผิดพลาดที่เลวร้ายมากแค่ไหนลงไปอาร์เธอร์จัดระเบียบข้อมือเสื้ออย่างสง่างามแล้วยื่นแขนให้ฉันควง “ไปหาอะไรกินกันเถอะหลานรัก ลุงอยากฟังแผนการเกี่ยวกับบริษัทใหม่ของหลานแล้วละ”ฉันควงแขนเขาแล้วพยักหน้า “แน่นอนค่ะคุณลุงอาร์เธอร์”คลอดด์พยายามจะถลาเข้ามาอีกครั้ง แต่ถูกบอดี้การ์ดร่างกำยำสองคนขวา
เด็กฝึกงานร้ายใส่ ฉันเลยทวงคืนจนสิ้นซาก บทที่ 7
ฉันไม่ได้ตอบคำถามของคลอดด์แต่ว่าฉันกลับผลักประตูรถออกแล้วค่อยๆ ก้าวลงมา ปรากฏตัวต่อหน้าสายตาทุกคู่ที่จ้องมองอยู่เมื่อคลอดด์เห็นฉัน เขาคิดว่าฉันมาที่นี่เพื่อช่วยกู้สถานการณ์ให้เขาเขารีบกดวางสายแล้วเดินดุ่มตรงมาหาฉัน พร้อมกับเอื้อมมือมาจะคว้าแขน“แคโรไลน์! ในที่สุดคุณก็มา! เร็วเข้า รีบบอกผู้จัดการให้ปล่อยพวกเราเข้าไป...”ฉันปัดมือเขาทิ้งอย่างเย็นชาและถอยหลังออกมาก้าวหนึ่ง“คลอดด์คะ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ในเมื่อคุณไล่ฉันออกแล้ว มันก็เป็นเรื่องธรรมดาที่บัตรวีไอพีของฉันจะไม่ได้ให้บริษัทใช้สอยอีกต่อไป นี่ไม่ใช่ตรรกะพื้นฐานทางธุรกิจหรอกเหรอ?”ใบหน้าของคลอดด์ซีดเผือด “คุณ... คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ!”ลีอาซึ่งยืนอยู่ใกล้ๆ รีบเข้ามาเติมเชื้อไฟ เธอเดินเสียงส้นเท้ากระทบพื้นดังตึกๆ เข้ามาด้วยท่าทางหาเรื่อง“แคโรไลน์ คุณไม่ควรเอาความรู้สึกส่วนตัวมาปนกับงานนะ นี่คือเงินลงทุนสำคัญที่จะชี้ชะตาความอยู่รอดของบริษัทเลยนะ! คุณปล่อยให้ความแค้นส่วนตัวมา...”“แค้นส่วนตัวเหรอ?” ฉันหลุดหัวเราะเบาๆ “ลีอา ใครกันที่ส่งอีเมลแจ้งคนทั้งบริษัทพูดหาว่าฉันละเมิดกฎการเข้างาน? ใครกันที่บอกว่าฉันใช้ทรัพยากร
เด็กฝึกงานร้ายใส่ ฉันเลยทวงคืนจนสิ้นซาก บทที่ 4
เช้าวันต่อมา ทันทีที่ฉันมาถึง ลินดาจากแผนกฝ่ายบุคคล ก็เดินตรงเข้ามาหาฉัน“แคโรไลน์” เธอพูดด้วยสีหน้าลำบากใจ “ฉันมีเรื่องต้องคุยกับคุณหน่อยค่ะ”เธอหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเอกสาร“บริษัทตัดสินใจว่าจะให้คุณอยู่ในช่วงเฝ้าสังเกตพฤติกรรมเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์” เธอหลบสายตาฉัน “ตำแหน่งหน้าที่ของค
เด็กฝึกงานร้ายใส่ ฉันเลยทวงคืนจนสิ้นซาก บทที่ 3
ฉันหยิบใบแจ้งหนี้ขึ้นมาอ่านอย่างละเอียด“น่าสนใจดีนะ” ฉันพูดพลางหัวเราะในลำคอ “ลีอา เธอรู้ไหมว่าตัวเลขพวกนี้คืออะไร?”เธอขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เตรียมใจจะเจอคำถามนี้ “คุณหมายความว่ายังไง?”“นี่มันคือราคาเต็มตามป้าย” ฉันพูดพลางวางใบแจ้งหนี้ลง “แต่ฉันใช้บัตรสมาชิกส่วนตัว ซึ่งทำให้ได้ส่วนลด 30-
เด็กฝึกงานร้ายใส่ ฉันเลยทวงคืนจนสิ้นซาก บทที่ 2
ฉันจ้องมองคลอดด์เงียบๆ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ “แล้วนายคิดว่ายังไงล่ะ?”ฉันรอให้เขาเป็นคนเลือกสายตาของเขาค้างอยู่ที่ใบหน้าของฉันเพียงสามวินาทีก่อนจะเบือนหนีไป เป็นสัญญาณว่าเขาตัดสินใจเลือกแล้ว“แคโรไลน์ ผมต้องบอกตามตรงนะว่าข้อมูลนี้น่ากังวลมาก” คลอดด์กระแอมไอ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นโทนเคร่ง
เด็กฝึกงานร้ายใส่ ฉันเลยทวงคืนจนสิ้นซาก บทที่ 1
“ดิฉันขอเสนอให้ไล่แคโรไลน์ออกค่ะ ให้มีผลทันที”เสียงของลีอากรีดผ่านการประชุมคณะกรรมการประจำไตรมาสราวกับคลื่นกระแทกฉันมองไปที่ผู้ช่วยรุ่นน้องที่เพิ่งเรียนจบมาได้เพียงสามเดือน เธอยืนอยู่หน้าห้องประชุม มือกำรีโมทไว้แน่น ใบหน้าอ่อนวัยนั้นแสดงสีหน้าผู้ชนะอย่างโหดเหี้ยมสายตาของคนสองโหลหันมามองฉัน“ล
