로그인หมอปัญภัทรลงมืออบคุกกี้ต่อเป็นถาดที่สอง จากถาดแรกที่แค่ทดลองทำ รสชาติของมันใช้ได้เลย เขาได้คุกกี้สูตรนี้มาจากในเน็ต คุกกี้นูเทล่า มีใครบางคนออดเขาเสียงอ่อนเสียงหวานเมื่อสองวันก่อน ว่าเธออยากกิน
นั่นล่ะ น้องอยากได้อะไร คนเป็น ‘พี่’ ก็เลยต้องหาประเคนให้ เขาหยุดตามใจน้องคนนี้ไม่ได้จริงๆ ก็ตั้งแต่ตอนอายุเท่าไหร่แล้วนะ
แม่เด็กน้อยแก้มแดงที่มุดรั้วบ้านแหวกมาหาเขา เรียกว่าบุกรุกบ้านของหมอหนุ่ม ในวันที่เขากำลังนั่งตัดแต่งกิ่งไม้ให้พ่ออยู่ เจ้าเด็กน้อยตัวยุ่งก็มุดต้นข่อยออกมาโผล่ปุ๊อยู่ตรงหน้าเขา ต้นข่อยนั้นเป็นรั้วต้นไม้กั้นระหว่างบ้านเขากับข้างบ้าน เจ้าของบ้านคนเก่าไม่ได้ทำรั้วกั้นระหว่างกัน เพราะสนิทสนมกับบ้านของเขาดีเป็นสิบปี มีเพียงรั้วต้นข่อยที่คอยช่วยกันตัดแต่งให้สวยงาม ผลัดกันตัดกิ่งตัดใบตามข้อตกลง แต่พ่อของเขาก็คิดอยู่ว่าควรจะล้อมรั้วไหม? เพราะตอนนี้เจ้าของบ้านคนใหม่ไม่ใช่เพื่อนบ้านคนเดิมแล้ว
แล้วแม่เด็กคนนี้ก็โผล่มา...
ตาโตแป๋วแหวว ปากนิดจมูกหน่อยเหมือนตุ๊กตา ผิวขาวอมชมพูลออตา ผมของหล่อนยาวหยักศกเล็กน้อยเป็นสีน้ำตาลอ่อน...แขนป้อมๆ สั้นๆ ดูน่าเอ็นดู หมอปัญภัทรเอ็นดูเจ้าตุ๊กตาตัวน้อยมีชีวิตนี้ในทันที เจ้าหล่อนอายุเพียงหกขวบในวันแรกเจอ ช่างพูด ช่างถาม ด้วยความที่ละแวกบ้านไม่มีเด็กวัยเดียวกับเจ้าหล่อนเลย ปัญภัทรในตอนนั้นจึงกลายเป็นเพื่อนเล่นของหล่อนไปเสียอย่างนั้น ซึ่งเขาก็แสนจะเต็มใจเพราะเจ้าหล่อนน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน เขาเป็นลูกชายคนเดียวที่อยากมีน้องสาวตัวน้อยมานานแล้ว หล่อนเข้ามาทำให้เขาได้สวมบทพี่ชายเต็มที่ พาน้องเล่น ดูแลน้อง สนุกกันทั้งคู่ หล่อนเหมือนเจ้าหญิงตัวเล็ก ส่วนเขาคืออัศวินคอยปกป้อง เมื่อเด็กๆ ของสองบ้านสนิทกัน ก็พลันทำให้ผู้ใหญ่สนิทกันไปด้วย สรุปแล้วจนถึงทุกวันนี้บ้านของเขากับบ้านของหล่อนก็มีเพียงรั้วต้นข่อยสูงเทียมอกกั้นไว้ ด้วยข้อตกลงเดิมว่าจะช่วยกันตัดแต่งกิ่งให้สวย ช่วยกันดูแลให้ดี
แรกๆ ก็เอ็นดูเจ้าตัวน้อยนัก
พอหล่อนเริ่มโตขึ้น
น้องเริ่มโตเป็นสาว หัวใจคนเป็นพี่ก็เริ่มเต้นแรง...ขึ้นทุกที
รู้ใจตัวเองแล้ว...ก็ทำให้ทั้งกลุ้ม ทั้งสุขในเวลาเดียวกัน
หมอปัญภัทรคิดจะรออีกนิด รออีกหน่อยให้น้องโต แล้วค่อยๆ รุก...
เขาบอกย้ำกับตัวเองไว้แบบนั้น หล่อนเพิ่งจะอายุ 18 หมาดๆ ส่วนเขานั้น 30 เขาควรจะรอให้หล่อนเรียนจบก่อนอย่างน้อย ระหว่างนี้หมอปัญจะต้องเริ่มๆ ค่อยเผยใจให้น้องรู้ ว่าเขาคิดยังไง
เขากลัวว่าน้องจะไม่รักเขาแบบที่เขารักน้อง
สอนรักไปทีละนิดละหน่อย
เผยใจไปทีละน้อยว่าเขาคิดแบบไหน
มันจะดีกว่า หรือว่าจะไม่ดีนะ
ถ้าเกิดน้องคิดไม่ตรงกันล่ะ?
เขาจะทำยังไง
เฮ้อ...
พักนี้หมอหนุ่มก็ถอนใจรัวๆ เพราะความสับสน เขาหวังจะเลี้ยงต้อยน้องไว้ค่อยๆ ให้น้องโต แม้ว่าเพื่อนรักจะกรอกหูว่าน้องโตตั้งแต่สิบห้าล่ะ ขืนมัวช้ามัวรอหมาคาบไปแดกพอดี เขาเองก็ยังเย็นใจ เพราะน้องยังไร้ผู้ชายมาเกาะแกะ ก็เขาน่ะเฝ้ารับส่งเท่าที่ตัวเองทำได้น่ะสิ ก็รู้ก็เห็น ว่าถึงน้องจะเป็นดาวโรงเรียน แต่ก็ยังใส ไร้หนุ่มมาเกาะแกะ ส่วนหนึ่งเพราะน้องนั้นยังไม่ได้เรียนรู้เรื่องรักมากมายนักในความคิดของเขา เขาจึงใจเย็นอดทน รอเวลามาอีก
รอให้น้องโต
น้องเข้ามหาวิทยาลัยก่อน ค่อยสารภาพรัก
จริงๆ ที่เตะถ่วงเพราะกลัวว่าน้องจะตอบว่าหนูไม่ได้รักพี่ปัญ แล้วเขาจะทำใจไม่ได้นั่นแหละ จากพี่ชายข้างบ้านแสนสนิท ที่เห็นมาแต่เล็กแต่น้อย ยัยน้องของเขา...จะคิดกับเขามากเกินพี่ได้ไหมนะ
เฮ้อ...
ถอนใจอีกแล้ว
ไอ้หมีตราหน้าว่าเขาเป็นโลลิค่อน เขาเปล่าเสียหน่อย เขารอจนน้องโต เขารักที่น้องเป็นน้อง ไม่ได้อยากจะกัดกินความไร้เดียงสาของน้อง เขารอได้ รอวันที่น้องโตเต็มที่
ถ้าน้องบอกว่าไม่รักล่ะ
ไอ้หมอเอ๋ย ทำใจได้ไหมวะ
นี่ล่ะถึงได้ยังยึกๆ ยักๆ เนียนไปแบบนี้ ไม่กล้าสักที ว่าพี่รักน้องมาตั้งแต่ 14 แล้ว นั่นแหละน้องอายุสิบสี่เขาก็รู้ตัวล่ะว่าเริ่มรัก ขนาดว่าไปลองมีสาวอื่นมาแทนน้อง เพราะคิดว่ามันไม่เหมาะ แต่ก็คบพวกหล่อนเหล่านั้นได้ไม่นานเลยสักคน ใจวนเวียนหาแต่ยัยน้องของเขา สุดท้ายก็ต้องเลิกกลับมาทำขนมให้ยัยน้องกิน พายัยน้องไปเที่ยว นี่ล่ะความสุขของคนเป็นพี่ พี่ที่แอบรักน้อง
เสียงประตูครัวเปิด โดยไม่เคาะ เดาไม่ยากว่าเป็นใคร ประตูห้องครัวนั้นติดต่อไปยังพื้นที่สวนของบ้าน ที่อยู่ติดกับบ้านของยัยน้องของเขา
“พี่ปัญขา หอมจังเลย ทำขนมอะไรให้น้องกิน” เสียงหวาน พร้อมกับร่างเพรียวที่ก้าวเข้ามาหาเขา ทำให้หมอหนุ่มยิ้มกว้างตอบรับ พร้อมกับผายมือไปยังขนมอบที่ตัวเองลุกขึ้นมาทำในวันหยุดของเขา
“คุกกี้นูเทล่าจ้ะ”
“ว้าว...”
เจ้าตัวยุ่ง ยิ้มให้เขาจนตาหยี เขายื่นส่งขนมให้เธอ มือแตะกันเล็กน้อย แค่นั้นหมอหนุ่มก็ใจฟูแปลกๆ เธอถือโหลคุกกี้เดินเข้าไปในบ้านเขาอย่างคุ้นชิน ว่าอะไรอยู่ตรงไหน โดยมีเขาเดินใกล้ๆ มือโอบไหล่น้องไปด้วย เขาหยุดแตะต้องน้องไม่ได้จริงๆ พักนี้ยิ่งอาการหนัก...กลัวตัวเองเหลือเกินจะอดใจไม่ไหวปล้ำเอาสักวัน
ก็น่ะ
ยิ่งโต
ยิ่งสวยสะพรั่งเหลือเกิน
ยัยน้องของพี่ปัญ
“เอ๋? มันออกใหม่แล้วหรือคะ นี่มันเล่มเก่านะพี่ปัญ มิ้มอ่านแล้วนะ” เธอว่า ท่าทางตื่นเต้นสุดขีดดูคลายลงทันที เมื่อเขายื่นหนังสือให้ หล่อนจับมันไปพลิกดู แล้วบ่นพี่ชายข้างบ้านเสียงงุ้งงิ้งเหมือนแมว “พี่ปัญอะ หลอกให้มิ้มดีใจเก้อ ก็ว่าอยู่ว่าตามเพจของอาจารย์แบบติดตูดขนาดนั้น ทำไมถึงพลาดถ้าอาจารย์มีเรื่องใหม่ออกมา” “โอ๋ๆ พี่ขอโทษนะคะ พี่นึกว่ามิ้มยังไม่ได้อ่าน ก็รีบเอามาให้อ่าน เบลอไปนิดหนึ่ง” เขาว่า แล้วชวนเธอโอ้เอ้คุยเกี่ยวกับการ์ตูนเรื่องโปรดอีกสองสามประโยค ได้ผลว่าสาวน้อยของเขาเผลอคุยยาวๆ ยามหลงในภวังค์ความชอบแล้ว แม่ตัวเล็กของเขาจะเป็นแบบนี้ล่ะ ลืมทุกอย่าง “น้องมิ้ม น้องมิ้มครับ” เสียงห้าวทุ้มเรียกดังขึ้น เมื่อลูกศิษย์ของเขาหายไปนาน พิสุทธิ์เลยลุกขึ้นมาตาม เขาได้ยินเสียงคุยกันดังที่ตรงนี้เลยเดินมา เมื่อสายตาของเขาปะทะกับใครบางคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ กับวาริสา ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วมองอีกฝ่ายแบบหัวจรดเท้าอย่างรวดเร็ว อื้อหือ... ถ้าเกิดว่าเขาเป็นแมวมองดาราล่ะก็ เขาคงจะส่งหมอนี่เข้าไปแคสติ้ง บทหนุ่มหน้าสวยคงไม่พลาด ตอนนี
“วันนี้หมอกลับไวจังค่ะ” เสียงนางพยาบาลทัก เมื่อเห็นเขาเดินสวนมา เขายิ้มนิดหนึ่งให้ แล้วไม่ตอบด้วยซ้ำก่อนจะเดินเร่งฝีเท้าไปยังรถที่จอดไว้ อาการรีบร้อนทำให้นางพยาบาลคนนั้นนึกสงสัย ว่าเหตุใดจึงเร่งรีบถึงขนาดไม่ทักหล่อนตอบ ผิดวิสัยหมอปัญที่มักจะอารมณ์ดี และทักทายยิ้มแย้มแจ่มใส “รีบไปไหนของเขานะ” เขามองนาฬิกาข้อมือ แล้วเม้มปาก หัวร้อนไปหมดเมื่อเห็นว่าตัวเองสายแล้ว แอบถามยัยน้องว่าจะเรียนพิเศษกี่โมง จะยังไงเขาก็ต้องสกรีนก่อนล่ะ ว่าไอ้ครูสอนพิเศษคนนี้ เป็นยังไงเหมาะสมไหมที่จะมาสอนเด็กของเขา ใช่... เด็กของเขา ทำไมเขาถึงได้รู้สึกเหมือนมีไฟสุมหัวขนาดนี้นะ หมอปัญผู้เฉื่อยนิดๆ ด้วยซ้ำ เพราะเขาไม่ใช่คนเร่งร้อนรีบเร่ง วันนี้แค่รถติดไฟแดง เขาก็แทบอยากจะแบกรถวิ่ง...ฝ่าการจราจรไปถึงบ้านไวๆ ต้นเหตุของการหัวร้อน ก็หึงนั่นแหละ ถ้าไอ้หมีรู้ว่าเขาหัวฟัดหัวเหวี่ยงเหมือนคนบ้าแบบนี้คงจะขำ แล้วก็คงจะบอกว่า กูบอกแล้วให้มึงรีบๆ สารภาพกับเด็กมันไปซะ เขาเหยียบคันเร่งรถเร็วขึ้นอีกนิดเมื่อพ้นการจร
วาริสาเดินกัดขนมกินไปพลาง ฝีมือของพี่หมอยังไม่ตก อยากกินอะไรเป็นอันต้องได้กินทุกหน...แม้ระยะหลังนี้บางหนจะห่างกันเพราะเขาทำงานหนัก ตัวเธอเองก็เรียนปีสุดท้ายก็เรียกได้ว่าหนักพอสมควร แต่วันหยุดของเขานั้นเธอมักจะมาขลุกอยู่ด้วย เหมือนชดเชยเวลาที่ไม่ได้อยู่กับเขา เพราะว่าตอนนี้เธอปิดอ่านหนังสือก่อนเข้าสนามสอบ เธอรู้สึกวูบวาบน้อยๆ ยามที่เขาแตะต้องแบบนี้ ตอนนี้พี่หมอปัญโอบเธอไว้แล้วพาเธอเดินไปที่ห้องนั่งเล่นของบ้าน ความรู้สึกเหมือนไฟช็อตนิดๆ นี่คืออะไรกันนะ ไหนจะกลิ่นกายของเขาที่เป็นกลิ่นเฉพาะตัว พี่หมอปัญใช้แต่น้ำหอมกลิ่นนี้ มันก็ตั้งแต่ที่เธอเลือกให้เขาในวันเกิดอายุครบ 25 ปีแล้วกระมัง เขาก็ใช้มันมาตลอด จนกลายเป็นกลิ่นเฉพาะตัว น้ำหอมกลิ่นเหมือนขนม อาจจะหวานไปด้วยซ้ำสำหรับผู้ชาย แต่หมอหนุ่มก็ใช้มันมาตลอด กลิ่นเด่นคือวานิลากับซีตรัส ผสมกับกลิ่นเปรี้ยวนิดๆ ของผลไม้ตระกูลเบอรี่ มันทำให้เขากลายเป็นผู้ชายน่ากิน...กลิ่นหอมสะอาด ไม่แรงมาก หอมหวานเหมือนขนม มันทำให้คนได้กลิ่นสดชื่น...ปนหิวนิดๆ ก็คนใช้น่ะน่ากินเสียขนาดนั้น ใบหน้าเรียวได้รูป คิ้วของเขาเข้
หมอปัญภัทรลงมืออบคุกกี้ต่อเป็นถาดที่สอง จากถาดแรกที่แค่ทดลองทำ รสชาติของมันใช้ได้เลย เขาได้คุกกี้สูตรนี้มาจากในเน็ต คุกกี้นูเทล่า มีใครบางคนออดเขาเสียงอ่อนเสียงหวานเมื่อสองวันก่อน ว่าเธออยากกิน นั่นล่ะ น้องอยากได้อะไร คนเป็น ‘พี่’ ก็เลยต้องหาประเคนให้ เขาหยุดตามใจน้องคนนี้ไม่ได้จริงๆ ก็ตั้งแต่ตอนอายุเท่าไหร่แล้วนะ แม่เด็กน้อยแก้มแดงที่มุดรั้วบ้านแหวกมาหาเขา เรียกว่าบุกรุกบ้านของหมอหนุ่ม ในวันที่เขากำลังนั่งตัดแต่งกิ่งไม้ให้พ่ออยู่ เจ้าเด็กน้อยตัวยุ่งก็มุดต้นข่อยออกมาโผล่ปุ๊อยู่ตรงหน้าเขา ต้นข่อยนั้นเป็นรั้วต้นไม้กั้นระหว่างบ้านเขากับข้างบ้าน เจ้าของบ้านคนเก่าไม่ได้ทำรั้วกั้นระหว่างกัน เพราะสนิทสนมกับบ้านของเขาดีเป็นสิบปี มีเพียงรั้วต้นข่อยที่คอยช่วยกันตัดแต่งให้สวยงาม ผลัดกันตัดกิ่งตัดใบตามข้อตกลง แต่พ่อของเขาก็คิดอยู่ว่าควรจะล้อมรั้วไหม? เพราะตอนนี้เจ้าของบ้านคนใหม่ไม่ใช่เพื่อนบ้านคนเดิมแล้ว แล้วแม่เด็กคนนี้ก็โผล่มา... ตาโตแป๋วแหวว ปากนิดจมูกหน่อยเหมือนตุ๊กตา ผิวขาวอมชมพูลออตา ผมของหล่อนยาวหยักศกเล็กน้อยเป็นสีน้ำตาลอ่อน...แขน
กลิ่นขนมอบโชยฟุ้งไปทั่วบ้าน ทำให้ชายร่างใหญ่ที่กำลังเดินแกมวิ่งลงมาจากชั้นสองชะงัก แล้วทำจมูกฟุดฟิด ก่อนจะเดินไปยังที่มาของกลิ่น เขายืนกอดอกอยู่ตรงกรอบประตู ความสูงของเขาทำให้ศีรษะเกือบจะถึงขอบประตู เขามองไปตรงคนที่กำลังสาละวนกับหน้าเตา แล้วยิ้มที่มุมปากนิดๆ ผู้ชายร่างสูงพอๆ กับเขา แต่รูปร่างเพรียวกว่าไม่หนาเท่ากับมิลินท์ ที่เขานั้นออกกำลังเพาะกล้ามจนกล้ามเนื้อแน่นปั๋งไปทั้งตัว ผิวของหมอนั่นก็ขาวสะอ้านสะอาด ตรงกันข้ามกับเขาที่ผิวมีสีแทนเพราะออกแดดตากลมอยู่ตลอดเวลา ชายผู้นั้นคือสีขาว ส่วนเขาก็คือสีดำ...มั้ง? อาชีพการงานก็แตกต่างกันนัก เขามีงานประจำคือเทรดหุ้น เป็นที่ปรึกษาการลงทุนให้กับบริษัทของบิดา มีหุ้นในบริษัทของท่าน เขาชอบนักเรื่องการลงทุนการเสี่ยง กล้าได้กล้าเสียแต่มีสติและใช้สมอง การลงทุนของมิลินท์มักจะได้มากกว่าเสีย ตอนนี้จึงมีคนไว้วางใจให้เขาเป็นที่ปรึกษาเพิ่ม กินเงินเดือนประจำอีกสองแห่ง มันทำให้เขาใช้ชีวิตได้ค่อนข้างอิสระ เขามีงานเพิ่มคือการทำ vlog ชีวิตของเขาลงยูทูป มียอดติดตามจำนวนมากพอสมควรทำให้เขาได้รับค่าตอบแทนจากยูทูปในแต่ล่ะเ
![พิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






