로그인“เอ๋? มันออกใหม่แล้วหรือคะ นี่มันเล่มเก่านะพี่ปัญ มิ้มอ่านแล้วนะ”
เธอว่า ท่าทางตื่นเต้นสุดขีดดูคลายลงทันที เมื่อเขายื่นหนังสือให้ หล่อนจับมันไปพลิกดู แล้วบ่นพี่ชายข้างบ้านเสียงงุ้งงิ้งเหมือนแมว
“พี่ปัญอะ หลอกให้มิ้มดีใจเก้อ ก็ว่าอยู่ว่าตามเพจของอาจารย์แบบติดตูดขนาดนั้น ทำไมถึงพลาดถ้าอาจารย์มีเรื่องใหม่ออกมา”
“โอ๋ๆ พี่ขอโทษนะคะ พี่นึกว่ามิ้มยังไม่ได้อ่าน ก็รีบเอามาให้อ่าน เบลอไปนิดหนึ่ง”
เขาว่า แล้วชวนเธอโอ้เอ้คุยเกี่ยวกับการ์ตูนเรื่องโปรดอีกสองสามประโยค ได้ผลว่าสาวน้อยของเขาเผลอคุยยาวๆ ยามหลงในภวังค์ความชอบแล้ว แม่ตัวเล็กของเขาจะเป็นแบบนี้ล่ะ ลืมทุกอย่าง
“น้องมิ้ม น้องมิ้มครับ”
เสียงห้าวทุ้มเรียกดังขึ้น เมื่อลูกศิษย์ของเขาหายไปนาน พิสุทธิ์เลยลุกขึ้นมาตาม เขาได้ยินเสียงคุยกันดังที่ตรงนี้เลยเดินมา เมื่อสายตาของเขาปะทะกับใครบางคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ กับวาริสา ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วมองอีกฝ่ายแบบหัวจรดเท้าอย่างรวดเร็ว
อื้อหือ...
ถ้าเกิดว่าเขาเป็นแมวมองดาราล่ะก็ เขาคงจะส่งหมอนี่เข้าไปแคสติ้ง บทหนุ่มหน้าสวยคงไม่พลาด ตอนนี้ซีรีส์วายกำลังฮิตสุดๆ เสียด้วย...รับรองว่าดังไกลแน่ๆ หน้าตาสูสีกันกับดาราจีนคนหนึ่งที่ดังเพราะซีรีส์นี้เลยล่ะ
หน้าตาหมอนี่ควรไปเป็นต้นแบบของหนุ่มที่อยากศัลยกรรมให้ตัวเองหล่อเหมือนเทพปั้น
ทางนั้นเองก็มองเขาด้วยนัยน์ตาคมกริบ หรี่ลงเล็กน้อย ปากของเขาเม้ม หน้าเชิดขึ้นนิดๆ สีหน้าแบบนี้ไม่เป็นมิตรเลยสักนิด เขาสังหรณ์แปลกๆ ว่าไอ้หมอนี่ กับลูกศิษย์พิเศษคนนี้ อาจจะมีอะไรพิเศษต่อกัน
ออร่าศัตรูพุ่งมาขนาดนั้นแค่มองตา
“ใครน่ะ”
เสียงห้วนเล็กน้อยดังจากปากหมอปัญภัทร เขาก้าวไปอีกนิดชิดกับน้อง แล้วเชิดหน้าใส่หมอนั่นเหมือนประกาศกลายๆ ว่านี่เด็กเขา ถ้าทำได้คงจะโอบน้องเข้าหาตัวไปล่ะ แต่ยั้งไว้ก่อน...น้องเงยหน้ามองเขาแล้วเอ่ยแนะนำเสียงใส
“อ้อ ครูสอนพิเศษของมิ้มเองค่ะพี่ปัญ อุ๊ย...ขอโทษค่ะพี่พีท น้องลืมไปเลยอะว่ากำลังเรียนกันอยู่ พี่พีทคะ นี่พี่หมอปัญค่ะ”
“สวัสดีครับ ผมพีทครับ มาสอนพิเศษให้กับน้องครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
เขาพนมมือไหว้อีกฝ่าย เพราะดูตัวเองจะอ่อนอาวุโสกว่า ถึงดูผาดๆ จะหน้าตาใกล้เคียงอายุกันก็เถอะ
“ผมหมอปัญครับ พี่ชายของมิ้ม ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
เขาแนะนำตัวเอง แล้วกอดอก หรือรับไหว้อีกฝ่ายทำให้พิสุทธิ์เสียหน้าเล็กน้อย แต่ก็หันไปสนใจวาริสาแทน หมอนี่ดูประหลาด ท่าจะหวง...ไหนแนะนำว่าเป็นพี่ชายหว่า ที่รู้จักจากน้องสาวเขา วาริสาเป็นลูกคนเดียว แล้วหมอนี่งอกมาจากไหนนะ
“กลับไปแก้โจทย์ได้แล้วครับ”
เขาว่า แล้วเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ
“อย่าลืมว่าถ้าแก้ได้พี่มีรางวัลให้นะ ไอศกรีมรออยู่ แต่ถ้าแก้ไม่ได้ พี่ก็จะให้โจทย์เพิ่มจนกว่าจะแก้ได้ ถ้าเราแก้โจทย์เลขฐานสองได้แล้ว เราจะเริ่มลงเรียนต่อคือทบทวนเรื่องการเขียนโปรแกรมขั้นต้น”
“เรียนพิเศษเหรอ พี่รบกวนหรือเปล่า”
แกล้งว่า แล้วยิ้มเลยไปให้กับครูสอนพิเศษของน้อง พร้อมกับเอ่ยเสียงเป็นมิตรมากขึ้น ทั้งที่อยากจะขู่ตะคอกแล้วก็ไล่หมอนี่ออกไปจากบ้านน้องแล้วเต็มแก่
“เอ่อ...ได้ยินว่าคุณสอนคอมพิวเตอร์มิ้ม เกี่ยวกับเรื่องการเขียนโปรแกรมหรือครับ”
“ครับ ตามนั้น”
“จะเป็นอะไรหรือเปล่าครับ ถ้าเกิดว่าผมจะขอเรียนด้วย ขอจ่ายค่าเรียนด้วยนะครับ ไม่ได้ให้สอนฟรี”
“เอ๊ะ พี่ปัญจะเรียนคอมกับน้องหรือคะ?”
ยัยน้องของเขาเงยหน้ามองเขา สีหน้าประหลาดใจขั้นสุด หมอปัญภัทรยักไหล่ แล้วตอบเสียงหนักแน่น
“ครับ พี่อยากเรียนด้วย เอาไว้เผื่อ...เอ่อ...”
สมองคิดเร็วจี๋ ว่าจะทำยังไงดีถึงได้เสนอหน้าเรียนกับน้องได้จนจบหลักสูตร
“เอาไว้เผื่อเขียนโปรแกรมเกี่ยวกับทางการแพทย์น่ะ คือเผื่อพี่ทำแอพ ทำอะไรให้กับคนไข้...”
“นั่นมันจะต้องเรียนนานเลยนะครับ ถ้าคุณอยากจะรู้ลึกขนาดนั้น อีกอย่างหนึ่งผมมาสอนน้องก็แค่ขั้นต้นพื้นฐานของเด็กที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยนะครับคุณหมอ”
“ก็ขั้นต้นก่อนก็ได้ครับ ถ้าคุณไม่สะดวกสอนต่อผมก็ค่อยไปเรียนต่อเอา”
ตอบแบบแปลกๆ แหะ
“พี่เรียนเป็นเพื่อน ยัยน้องจะได้ไม่เหลวไหลยังไงล่ะ”
เขาว่า แล้วจับมือน้องเดินนำเข้าบ้านไปเสียด้วย เล่นเอาพิสุทธิ์มองตามแล้วตาเป็นประกายขึ้นมาทันที
แบบนี้...
มันไม่ใช่อาการของพี่ชายธรรมดาแล้วล่ะ
“เอ๋? มันออกใหม่แล้วหรือคะ นี่มันเล่มเก่านะพี่ปัญ มิ้มอ่านแล้วนะ” เธอว่า ท่าทางตื่นเต้นสุดขีดดูคลายลงทันที เมื่อเขายื่นหนังสือให้ หล่อนจับมันไปพลิกดู แล้วบ่นพี่ชายข้างบ้านเสียงงุ้งงิ้งเหมือนแมว “พี่ปัญอะ หลอกให้มิ้มดีใจเก้อ ก็ว่าอยู่ว่าตามเพจของอาจารย์แบบติดตูดขนาดนั้น ทำไมถึงพลาดถ้าอาจารย์มีเรื่องใหม่ออกมา” “โอ๋ๆ พี่ขอโทษนะคะ พี่นึกว่ามิ้มยังไม่ได้อ่าน ก็รีบเอามาให้อ่าน เบลอไปนิดหนึ่ง” เขาว่า แล้วชวนเธอโอ้เอ้คุยเกี่ยวกับการ์ตูนเรื่องโปรดอีกสองสามประโยค ได้ผลว่าสาวน้อยของเขาเผลอคุยยาวๆ ยามหลงในภวังค์ความชอบแล้ว แม่ตัวเล็กของเขาจะเป็นแบบนี้ล่ะ ลืมทุกอย่าง “น้องมิ้ม น้องมิ้มครับ” เสียงห้าวทุ้มเรียกดังขึ้น เมื่อลูกศิษย์ของเขาหายไปนาน พิสุทธิ์เลยลุกขึ้นมาตาม เขาได้ยินเสียงคุยกันดังที่ตรงนี้เลยเดินมา เมื่อสายตาของเขาปะทะกับใครบางคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ กับวาริสา ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วมองอีกฝ่ายแบบหัวจรดเท้าอย่างรวดเร็ว อื้อหือ... ถ้าเกิดว่าเขาเป็นแมวมองดาราล่ะก็ เขาคงจะส่งหมอนี่เข้าไปแคสติ้ง บทหนุ่มหน้าสวยคงไม่พลาด ตอนนี
“วันนี้หมอกลับไวจังค่ะ” เสียงนางพยาบาลทัก เมื่อเห็นเขาเดินสวนมา เขายิ้มนิดหนึ่งให้ แล้วไม่ตอบด้วยซ้ำก่อนจะเดินเร่งฝีเท้าไปยังรถที่จอดไว้ อาการรีบร้อนทำให้นางพยาบาลคนนั้นนึกสงสัย ว่าเหตุใดจึงเร่งรีบถึงขนาดไม่ทักหล่อนตอบ ผิดวิสัยหมอปัญที่มักจะอารมณ์ดี และทักทายยิ้มแย้มแจ่มใส “รีบไปไหนของเขานะ” เขามองนาฬิกาข้อมือ แล้วเม้มปาก หัวร้อนไปหมดเมื่อเห็นว่าตัวเองสายแล้ว แอบถามยัยน้องว่าจะเรียนพิเศษกี่โมง จะยังไงเขาก็ต้องสกรีนก่อนล่ะ ว่าไอ้ครูสอนพิเศษคนนี้ เป็นยังไงเหมาะสมไหมที่จะมาสอนเด็กของเขา ใช่... เด็กของเขา ทำไมเขาถึงได้รู้สึกเหมือนมีไฟสุมหัวขนาดนี้นะ หมอปัญผู้เฉื่อยนิดๆ ด้วยซ้ำ เพราะเขาไม่ใช่คนเร่งร้อนรีบเร่ง วันนี้แค่รถติดไฟแดง เขาก็แทบอยากจะแบกรถวิ่ง...ฝ่าการจราจรไปถึงบ้านไวๆ ต้นเหตุของการหัวร้อน ก็หึงนั่นแหละ ถ้าไอ้หมีรู้ว่าเขาหัวฟัดหัวเหวี่ยงเหมือนคนบ้าแบบนี้คงจะขำ แล้วก็คงจะบอกว่า กูบอกแล้วให้มึงรีบๆ สารภาพกับเด็กมันไปซะ เขาเหยียบคันเร่งรถเร็วขึ้นอีกนิดเมื่อพ้นการจร
วาริสาเดินกัดขนมกินไปพลาง ฝีมือของพี่หมอยังไม่ตก อยากกินอะไรเป็นอันต้องได้กินทุกหน...แม้ระยะหลังนี้บางหนจะห่างกันเพราะเขาทำงานหนัก ตัวเธอเองก็เรียนปีสุดท้ายก็เรียกได้ว่าหนักพอสมควร แต่วันหยุดของเขานั้นเธอมักจะมาขลุกอยู่ด้วย เหมือนชดเชยเวลาที่ไม่ได้อยู่กับเขา เพราะว่าตอนนี้เธอปิดอ่านหนังสือก่อนเข้าสนามสอบ เธอรู้สึกวูบวาบน้อยๆ ยามที่เขาแตะต้องแบบนี้ ตอนนี้พี่หมอปัญโอบเธอไว้แล้วพาเธอเดินไปที่ห้องนั่งเล่นของบ้าน ความรู้สึกเหมือนไฟช็อตนิดๆ นี่คืออะไรกันนะ ไหนจะกลิ่นกายของเขาที่เป็นกลิ่นเฉพาะตัว พี่หมอปัญใช้แต่น้ำหอมกลิ่นนี้ มันก็ตั้งแต่ที่เธอเลือกให้เขาในวันเกิดอายุครบ 25 ปีแล้วกระมัง เขาก็ใช้มันมาตลอด จนกลายเป็นกลิ่นเฉพาะตัว น้ำหอมกลิ่นเหมือนขนม อาจจะหวานไปด้วยซ้ำสำหรับผู้ชาย แต่หมอหนุ่มก็ใช้มันมาตลอด กลิ่นเด่นคือวานิลากับซีตรัส ผสมกับกลิ่นเปรี้ยวนิดๆ ของผลไม้ตระกูลเบอรี่ มันทำให้เขากลายเป็นผู้ชายน่ากิน...กลิ่นหอมสะอาด ไม่แรงมาก หอมหวานเหมือนขนม มันทำให้คนได้กลิ่นสดชื่น...ปนหิวนิดๆ ก็คนใช้น่ะน่ากินเสียขนาดนั้น ใบหน้าเรียวได้รูป คิ้วของเขาเข้
หมอปัญภัทรลงมืออบคุกกี้ต่อเป็นถาดที่สอง จากถาดแรกที่แค่ทดลองทำ รสชาติของมันใช้ได้เลย เขาได้คุกกี้สูตรนี้มาจากในเน็ต คุกกี้นูเทล่า มีใครบางคนออดเขาเสียงอ่อนเสียงหวานเมื่อสองวันก่อน ว่าเธออยากกิน นั่นล่ะ น้องอยากได้อะไร คนเป็น ‘พี่’ ก็เลยต้องหาประเคนให้ เขาหยุดตามใจน้องคนนี้ไม่ได้จริงๆ ก็ตั้งแต่ตอนอายุเท่าไหร่แล้วนะ แม่เด็กน้อยแก้มแดงที่มุดรั้วบ้านแหวกมาหาเขา เรียกว่าบุกรุกบ้านของหมอหนุ่ม ในวันที่เขากำลังนั่งตัดแต่งกิ่งไม้ให้พ่ออยู่ เจ้าเด็กน้อยตัวยุ่งก็มุดต้นข่อยออกมาโผล่ปุ๊อยู่ตรงหน้าเขา ต้นข่อยนั้นเป็นรั้วต้นไม้กั้นระหว่างบ้านเขากับข้างบ้าน เจ้าของบ้านคนเก่าไม่ได้ทำรั้วกั้นระหว่างกัน เพราะสนิทสนมกับบ้านของเขาดีเป็นสิบปี มีเพียงรั้วต้นข่อยที่คอยช่วยกันตัดแต่งให้สวยงาม ผลัดกันตัดกิ่งตัดใบตามข้อตกลง แต่พ่อของเขาก็คิดอยู่ว่าควรจะล้อมรั้วไหม? เพราะตอนนี้เจ้าของบ้านคนใหม่ไม่ใช่เพื่อนบ้านคนเดิมแล้ว แล้วแม่เด็กคนนี้ก็โผล่มา... ตาโตแป๋วแหวว ปากนิดจมูกหน่อยเหมือนตุ๊กตา ผิวขาวอมชมพูลออตา ผมของหล่อนยาวหยักศกเล็กน้อยเป็นสีน้ำตาลอ่อน...แขน
กลิ่นขนมอบโชยฟุ้งไปทั่วบ้าน ทำให้ชายร่างใหญ่ที่กำลังเดินแกมวิ่งลงมาจากชั้นสองชะงัก แล้วทำจมูกฟุดฟิด ก่อนจะเดินไปยังที่มาของกลิ่น เขายืนกอดอกอยู่ตรงกรอบประตู ความสูงของเขาทำให้ศีรษะเกือบจะถึงขอบประตู เขามองไปตรงคนที่กำลังสาละวนกับหน้าเตา แล้วยิ้มที่มุมปากนิดๆ ผู้ชายร่างสูงพอๆ กับเขา แต่รูปร่างเพรียวกว่าไม่หนาเท่ากับมิลินท์ ที่เขานั้นออกกำลังเพาะกล้ามจนกล้ามเนื้อแน่นปั๋งไปทั้งตัว ผิวของหมอนั่นก็ขาวสะอ้านสะอาด ตรงกันข้ามกับเขาที่ผิวมีสีแทนเพราะออกแดดตากลมอยู่ตลอดเวลา ชายผู้นั้นคือสีขาว ส่วนเขาก็คือสีดำ...มั้ง? อาชีพการงานก็แตกต่างกันนัก เขามีงานประจำคือเทรดหุ้น เป็นที่ปรึกษาการลงทุนให้กับบริษัทของบิดา มีหุ้นในบริษัทของท่าน เขาชอบนักเรื่องการลงทุนการเสี่ยง กล้าได้กล้าเสียแต่มีสติและใช้สมอง การลงทุนของมิลินท์มักจะได้มากกว่าเสีย ตอนนี้จึงมีคนไว้วางใจให้เขาเป็นที่ปรึกษาเพิ่ม กินเงินเดือนประจำอีกสองแห่ง มันทำให้เขาใช้ชีวิตได้ค่อนข้างอิสระ เขามีงานเพิ่มคือการทำ vlog ชีวิตของเขาลงยูทูป มียอดติดตามจำนวนมากพอสมควรทำให้เขาได้รับค่าตอบแทนจากยูทูปในแต่ล่ะเ







