ตอนที่ 1 อยากมาหา

วรเมธ ธาราวี (พ่อเลี้ยงเมธ) เจ้าของอาณาจักรโรงแรมเชียงรายธาราวี โรงแรมหรูระดับห้าดาวในจังหวัดเชียงราย อายุ 40 ปี รูปหล่อ แต่นิ่งขรึม เก็บซ่อนความปรารถนาต้องห้ามที่มีต่อมิ่งฟ้าไว้เด็กในปกครองเอาไว้ภายใต้ความเมตตาที่แสดงออก

มิ่งฟ้า เด็กสาวในความดูแลของพ่อเลี้ยงเมธ เด็กสาววัย 20 ปี หน้าตาดี สวยสะพรั่ง ไร้เดียงสา แต่ต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่บีบคั้นและจำใจรับข้อเสนอการแต่งงานกับพ่อเลี้ยงเมธ เพื่อหาที่พึ่งและได้รับการปกป้องจากพ่อเลี้ยง

มะปราง เด็กวัย 20 ปี หลานสาวของพ่อเลี้ยงเมธ ที่เมื่อรู้ความจริงก็แสดงออกถึงความรักที่มีต่อพ่อเลี้ยงออกมาอย่างเปิดเผย เธอเต็มไปด้วยความริษยาและร่วมมือกับแม่เพื่อกำจัดมิ่งฟ้าให้พ้นทาง

ปิ่นมณี น้องสะใภ้ของเมธ แม่ของมะปราง หญิงหม้ายผู้มีความทะเยอทะยาน เธอเคยทอดสะพานให้พ่อเลี้ยงเมธ แต่เขาไม่สนใจ เลยต้องการให้ลูกสาวได้แต่งงานกับเมธเพื่อครอบครองทรัพย์สินและอาณาจักรโรงแรมเชียงรายธาราวีทั้งหมด

ณิชา เลขาสาวสวยของพ่อเลี้ยงเมธ เธอพยายามใช้เสน่ห์และโอกาสในการทำงานใกล้ชิดเพื่อจับเจ้านายสุดหล่อ และยังเป็นคู่ปรับที่มักจะปะทะคารมกับมะปรางและปิ่นมณีอยู่เป็นประจำ

ลลิตา คู่ค้าทางธุรกิจกับพ่อเลี้ยงเมธ ที่มีใจให้พ่อเลี้ยง

เชียงรายธาราวี อาณาจักรโรงแรมหรูระดับห้าดาวที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมแม่น้ำกก สถาปัตยกรรมแบบล้านนาร่วมสมัยผสานเข้ากับงานศิลปะชั้นเลิศ ท่ามกลางทัศนียภาพที่ด้านหลังเป็นขุนเขาอันงดงามเงียบสงบ ภายใต้การดูแลของวรเมธ ธาราวี ผู้เป็นเจ้าของ หรือคนที่นี่ต่างเรียกเขาว่า...พ่อเลี้ยงเมธ

อาคารหลักใช้ไม้สักสีเข้มทอดตัวยาว ตัดกับกระจกใสผืนใหญ่ หลังคาทรงกาแลอันวิจิตรตระการตาเชิดชูความสง่างามท่ามกลางแมกไม้เขียวขจี บ่งบอกถึงความมั่งคั่งและรสนิยมอันไม่ธรรมดาของผู้ครอบครองเมื่อก้าวเข้าสู่ที่นี่ ร่างระหงของหญิงสาวสวยคนหนึ่งถูกโอบล้อมไว้ด้วยความโอ่อ่าและกลิ่นหอมของดอกไม้อบอวลอยู่ในโถงล็อบบี้อันหรูหรา

ลลิตา หญิงสาวผู้เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจในชุดเดรสผ้าไหมที่บ่งบอกรสนิยมยืนสง่าอยู่หน้าเคาน์เตอร์แผนกต้อนรับ โคมไฟระย้าคริสตัลสาดส่องลงมากระทบผิวของเธอให้ดูเปล่งปลั่ง

“ฉันมาหาคุณวรเมธ” เสียงหวานเอ่ยถามอย่างนุ่มนวล ภายในดวงตาคู่สวยมีความคาดหวังที่สูงลิบลิ่ว พนักงานสาวหน้าเคาน์เตอร์ก้มศีรษะลงเล็กน้อยด้วยความเกรงใจและรักษามารยาทตามแบบฉบับของโรงแรมหรู ก่อนจะเอ่ยตอบอย่างสุภาพ

“คุณวรเมธ น่าจะ...ออกไปข้างนอกได้สักพักแล้วล่ะค่ะ”

ความรู้สึกผิดหวังและหงุดหงิดแล่นเข้าสู่อารมณ์ของลลิตาอย่างรวดเร็ว เธอไม่ได้แสดงออกด้วยสีหน้า เพียงแต่ขมวดคิ้วเล็กน้อยเท่านั้น เพราะต้องรักษาภาพพจน์อันน่าเชื่อถือต่อหน้าพนักงานของเขา มือเรียวของเธอกำสายกระเป๋าสะพายแน่น เพื่อระงับความไม่พอใจที่การรอคอยของเธอกำลังจะต้องยืดเยื้อออกไปอีก

“เค้าไม่ได้บอกเหรอว่า...จะไปไหน” ลลิตาพยายามคุมโทนเสียงไม่ให้แสดงออกถึงความไม่พอใจ

“คุณวรเมธไม่ได้บอกไว้ค่ะ” พนักงานตอบอย่างนอบน้อมที่สุด พร้อมกับยิ้มขอโทษ

“คุณลลิตาไม่ได้นัดเอาไว้เหรอคะ” พนักงานสาวถามกลับอย่างระมัดระวัง เพื่อตรวจสอบความผิดพลาดที่อาจเกิดขึ้น

“ไม่ค่ะ ไม่ได้นัด” ลลิตาตอบเสียงเรียบ การมาของเธอครั้งนี้เป็นการบุกมาเพื่อสร้างเซอร์ไพรส์กับเขา เพราะหลายวันมานี้ เขาไม่ค่อยรับโทรศัพท์ของเธอเลย และเพื่อพิสูจน์ความสำคัญของตัวเอง เธอจึงต้องมาที่นี่ด้วยตัวเองก่อนจะถูกเมินเฉย ลลิตาพลางสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ ก่อนจะเอ่ยตอบ

“ไม่เป็นไรค่ะ งั้นเดี๋ยวฉัน...เดิน ๆ รอแถวนี้ล่ะกัน” เธอกล่าวทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ดูสบาย ๆ ที่สุด แม้ในใจจะร้อนรุ่มด้วยความโกรธและความกระวนกระวายอยู่ก็ตาม

หญิงสาวหมุนตัวเดินออกจากเคาน์เตอร์ไปอย่างช้า ๆ มุ่งหน้าไปตามทางสู่สวนสวยและสระน้ำอินฟินิตี้ เธอต้องการหาที่สงบเพื่อรอคอยเขา และอาจจะใช้โอกาสนี้ค้นหาร่องรอย ว่าพ่อเลี้ยงซ่อนตัวอยู่ไหนกันแน่ เพราะเธอรู้ดีว่า พ่อเลี้ยงเมธ มักจะอยู่ใกล้... แต่ไม่เคยอยู่ตรงหน้า หากเขาไม่ต้องการให้ใครพบ