INICIAR SESIÓNล้านนา รีสอร์ตที่พักของพ่อเลี้ยงวรเมธ ไม่ได้เป็นเพียงที่อยู่อาศัย แต่เป็นนิยามของความสง่างามและความมั่งคั่งที่ตั้งตระหง่านอยู่บนที่ดินผืนงามในจังหวัดเชียงราย หากล้านนาคือรีสอร์ตหรู เชียงรายธาราวีก็เป็นโรงแรมที่ถูกสลักเสลาขึ้นด้วยรสนิยมอันเลิศหรูเช่นกัน
รีสอร์ตแห่งนี้ตั้งอยู่ระหว่างหุบเขาจึงรายล้อมไปด้วยภูเขาและป่าไม้ ให้ความรู้สึกเงียบสงบและเป็นส่วนตัว อากาศเย็นสบายตลอดปี ยิ่งช่วงหน้าหนาวที่พักของที่นี่ก็จะมีคิวจองเต็มยาวเหยียด ตัวรีสอร์ตและห้องพักเป็นสไตล์ล้านนาประยุกต์ถูกออกแบบอย่างมีเอกลักษณ์ ผสมผสานกับความทันสมัย ถึงแม้จะเป็นกระท่อมไม้แบบชนบทก็ตามแต่มีสิ่งอำนวยความสะดวกที่ครบครัน ทั้งสระว่ายน้ำกลางแจ้งขนาดใหญ่ สปา ฟิตเนส ร้านอาหาร และคาเฟ่
จุดเด่นที่สุดของที่นี่คือ สวนดอกไม้และพฤกษชาติขนาดใหญ่ที่ได้รับการดูแลอย่างดีเยี่ยม มีการจัดแต่งภูมิทัศน์แบบสไตล์อังกฤษ ทำให้ผู้มาเยือนได้เพลิดเพลินกับสีสันของดอกไม้นานาพันธุ์ตลอดทั้งปี โดยเฉพาะในช่วงฤดูหนาว
พื้นที่บริเวณรีสอร์ตถูกจัดแบ่งออกเป็นสองส่วนอย่างชัดเจนโดยมีฝั่งของรีสอร์ตที่เอาไว้บริการสำหรับนักท่องเที่ยว และฝั่งที่เป็นที่อยู่อาศัยส่วนตัวของพ่อเลี้ยงวรเมธและครอบครัว
รีสอร์ตที่ยิ่งใหญ่แห่งนี้เป็นของตระกูลธาราวี และได้กลายมาเป็นมรดกตกทอดสู่สองพี่น้องตระกูลธาราวีหลังจากผู้เป็นบิดาและมารดาถึงแก่กรรมเมื่อหลายสิบปีก่อน จะว่าไปแล้วที่นี่ก็มีอดีตและความหลังมากมาย
วรมัญน้องชายของพ่อเลี้ยงวรเมธที่รักสนุกและสำมะเลเทเมา เขาคบผู้หญิงไม่เลือกหน้าและใช้เงินเป็นว่าเล่น ทั้ง ๆ ที่มีเขามีภรรยาเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว จนกระทั่งเขาเสียชีวิตไปเพราะกรณีชู้สาว วรมัญถูกคู่อริยิงจนเสียชีวิต
หลังจากนั้นสถานที่แห่งนี้จึงเต็มไปด้วยชีวิตและความสัมพันธ์อันซับซ้อนราวกับเชือกที่ผูกกันเอาไว้อย่างแน่นหนา วรเมธต้องแก้ปัญหาให้กับน้องชาย เมื่อปิ่นมณีได้ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางงานศพที่เต็มไปด้วยความอึดอัดและโศกเศร้า
เธอมาร่วมงามศพพร้อมกับลูกสาวของเธอ ก่อนที่สองแม่ลูกจะเดินมาแนะนำตัวกับวรเมธอย่างน่าสงสาร แล้วอ้างว่าเด็กผู้หญิงที่เธอพามาด้วยคือลูกสาวของวรมัญ ปิ่นมณีอ้างว่าตนเองอยู่กินกันอย่างลับ ๆ กับวรมัญมาตลอดสิบกว่าปีตั้งแต่สมัยเรียน เธออ้างว่าเธอเป็นเมียของวรมัญอีกคน ในตอนแรกวรเมธยังคงไม่เชื่อ แต่ช่วงเวลานั้นพ่อเลี้ยงหนุ่มก็ไม่ได้ซักถามเพื่อเอาความจริงเพราะเห็นแก่หลานสาว
ในสถานการณ์เช่นนั้นเขาต้องรักษาภาพพจน์ของวงศ์กระตูล ประกอบกับภรรยาตัวจริงของน้องชายก็ยังนั่งอยู่ในงาน เขาจะบอกความจริงนี้ได้อย่างไรกัน
ภายหลังต่อมาวรเมธยอมให้ปิ่นมณีเข้ามาทำงานในในรีสอร์ต เพราะเขาสงสารมะปรางลูกของน้องชายที่เธออ้างว่าคือหลานสาวคนเดียวของเขา ทั้งที่ความจริงแล้ว คำกล่าวอ้างนั้นยังคงเป็นปริศนาที่เขาสงสัยอยู่ลึก ๆ แต่เรื่องราวมันก็ไม่ได้จบลงแค่นั้น เมื่อปิ่นมณีต้องการครอบครองทุกอย่างแม้แต่หัวใจของวรเมธเองก็ตาม
พ่อเลี้ยงหนุ่มได้จัดการหาหน้าที่ที่เหมาะสมในรีสอร์ตให้ โดยช่วงแรกเธอทำงานเป็นแม่บ้านในรีสอร์ต เพราะปิ่นมณีไม่ค่อยมีความรู้มากมายนัก แต่ความทะเยอทะยานของปิ่นมณีก็มีสูง เมื่อเธอเห็นว่าวรเมธชอบพอกับหม้ายสาวคนหนึ่ง เธอชื่อว่าพราวมุกเป็นพนักงานนวดสปาอยู่ที่รีสอร์ต ปิ่นมณีจึงขอย้ายตัวเองไปทำงานนวดสปาบ้าง
เมื่อปิ่นมณีได้รู้จักกับพราวมุกแล้ว วันหนึ่งเธอก็ออกอุบายเพื่อขอไปนวดให้กับพ่อเลี้ยงแทนพราวมุก ซึ่งพราวมุกก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไรและยินยอมที่จะแลกเปลี่ยน
มะปราง ลูกสาวของปิ่นมณีเธอเป็นเด็กมัธยมปลายซึ่งวรเมธก็ให้การส่งเสียเลี้ยงดู ไปพร้อม ๆ กับมิ่งฟ้าลูกสาวของพราวมุก ทั้งสองรุ่นราวคราวเดียวกัน
แต่แล้วไม่นานนักความสูญเสียก็ย่างกรายเข้ามาสู่รีสอร์ตแห่งนี้อีกครั้ง เมื่อพราวมุกผู้เป็นที่รักและเป็นเหมือนแสงสว่างในใจของวรเมธต้องจากโลกนี้ไปอย่างกะทันหันด้วยอุบัติเหตุจากการถูกสิบล้อพุ่งชน การจากไปของเธอทิ้งไว้เพียงความเศร้าและความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจพ่อเลี้ยงหนุ่มที่ไม่เคยแม้แต่จะเปิดเผยความในใจให้เธอได้รับรู้
“ทีนี้เธอเชื่อใจฉันหรือยัง เด็กน้อย!!” เขาถามพร้อมกับกดจมูกลงบนแก้มใสแรงๆ จนเกิดเสียงฟอดใหญ่มิ่งฟ้าที่หนีไปไหนไม่ได้ได้แต่ค้อนขวับใส่เขา แต่หัวใจที่เคยหนักอึ้งกลับเบาสบายขึ้นเมื่อได้รับคำยืนยันที่ชัดเจน“เชื่อก็ได้ค่ะ แต่ห้ามให้หนูเห็นว่าไปนั่งพลอดรักกันอีก” เธอสั่งเสียงเขียวแต่แฝงความอ้อน“ไม่มีแล้วล่ะ ต่อจากนี้ ฉันจะพลอดรักกับเธอคนเดียว”“จริงนะคะ”“จริง...ไม่พลอดรักกับเมียแล้วจะพรอดรักกับใครล่ะ หืม์!!”“คุณเมธคะ หนูมีเรื่องจะเล่าให้ฟังค่ะ”“เรื่องอะไรเหรอ”“เมื่อก่อนคุณปิ่นเธอเคยพูดบางอย่าง ที่คล้าย ๆ กับว่าจะเตือนสติหนู”“พูดยังไงเหรอ” วรเมธเร่งเร้า มิ่งฟ้าสูดหายใจลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจเล่าทุกอย่างที่ปิ่นมณีเคยพูดกรอกหูเธอมาตลอด“คุณปิ่นเคยพูดกับหนูว่า... อีกหน่อยคุณจะต้องพาหนูไปอยู่ด้วย ไปเป็นนางบำเรอ” วรเมธก้มลงจูบหน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน แววตาเต็มไปด้วยความโกรธที่ปิ่นมณีพยายามทำลายความจริงใจของเขาที่มีต่อมิ่งฟ้า“ฉันยอมรับ ว่าตั้งใจจะพาเธอมาอยู่ด้วยจริง ๆ ที่ปิ่นมณีพูดก็คงไม่ผิดนัก แต่นั่นเป็นเพราะฉันรักเธอ รักจนหมดหัวใจ และฉันก็ไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน ฉันพูดจริง
พายุสวาทเพิ่งสงบลงทิ้งไว้เพียงไอร้อนที่ยังคละคลุ้งอยู่ทั่วเตียงกว้าง มิ่งฟ้านอนระทดระทวยอยู่ในอ้อมกอดแข็งแกร่งของวรเมธ ผิวพรรณของทั้งคู่ชื้นไปด้วยหยาดเหงื่อที่อาบไล้เรือนกายจากการตรากตรำบทรักที่แสนยาวนานพ่อเลี้ยงหนุ่มดึงรั้งร่างบางที่ยังสั่นน้อยๆ เข้ามาแนบอก กดจูบที่ขมับชื้นเหงื่ออย่างแสนรักใคร่ มือหนาลูบไล้แผ่นหลังเนียนละเอียดเพื่อปลอบประโลมให้เธอคลายจากความกระสันรัญจวนที่ยังตกค้างมิ่งฟ้าเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาปรือปรอย ก่อนจะเอ่ยทวงถามเรื่องที่ค้างคาใจด้วยน้ำเสียงพร่าเลือน“จะเล่าให้หนูฟังได้หรือยังคะ” วรเมธเลิกคิ้วมองเด็กสาวที่บัดนี้เธอกลายเป็นของเขาแล้ว แววตาคมกริบฉายแววเอ็นดู ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ“ฉันนึกว่าเธอหมดแรง จนลืมไปแล้วซะอีก”“หึ!!..แค่นี้ จิ๊บๆ... ไม่มีวันซะหรอก” มิ่งฟ้าฝืนทำใจกล้าพูดยั่วเย้า ทั้งที่ร่างกายยังอ่อนเปลี้ย“ท้าทายแบบนี้ จัดอีกสักรอบดีมั้ย” เขาแกล้งพลิกกายทาบทับพร้อมกับบดเบียดส่วนแข็งแกร่งเข้าหาต้นขาเนียน จนมิ่งฟ้าร้องอุทานออกมา“อื้ยย!!!...อย่านะ” เธอรีบเบี่ยงกายหนีพลางทำหน้ามุ่ย เมื่อเห็นวรเมธนิ่งไปครู่หนึ่ง มิ่งฟ้าจึงรีบซบหน้าลงกับอกแกร่ง พร้
ริมฝีปากบางห่อครางออกมาไม่เป็นภาษา ท่ามกลางแสงไฟที่ทำให้วรเมธเห็นทุกจังหวะการกระตุกเร้าของร่างบางอย่างชัดเจน เขาปรนเปรอเธอด้วยจังหวะที่ดุดันขึ้นตามแรงอารมณ์ จนมิ่งฟ้ารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้งและแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ภายใต้สัมผัสที่เขาตั้งใจหยิบยื่นให้เป็นรางวัลแด่ความไร้เดียงสาของเธอ“คุณเมธ พอแล้วค่ะ... อื้ยยยย” มิ่งฟ้าครางประท้วงเสียงหลง สองมือน้อยๆ ขยุ้มเส้นผมของเขาไว้แน่นเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านจนเกินจะรับไหววรเมธเงยหน้าขึ้นจากกึ่งกลางกายสาว ใบหน้าคมเข้มชื้นแฉะไปด้วยหยาดหยดแห่งความปรารถนา แววตาของเขาพร่ามัวและดุดันราวกับราชสีห์ที่กำลังกระหายเหยื่อ จ้องมองร่องกลีบกุหลาบที่บวมเป่งและแดงก่ำ ซึ่งบัดนี้อาบไปด้วยน้ำรักสีใสจนฉ่ำเยิ้มทอประกายล้อแสงไฟ“น้ำออกมาเต็มเลย... ดูสิมิ่งฟ้า” เขาเอ่ยเสียงแหบพร่าพลางใช้ปลายนิ้วไล้หยาดน้ำใส ๆ ยื่นให้เด็กสาวดู“รับรองว่าถ้าเอาเข้าไปตอนนี้อีกรอบ... เธอคงไม่เจ็บแล้วล่ะคนดี”มิ่งฟ้าที่นอนบิดกายอยู่ใต้ร่างแกร่ง ใบหน้าหวานแดงซ่านพยายามหลบสายตาคมปลาบนั้นด้วยความขัดเขิน มือเล็กขยุ้มผ้าปูที่นอนแน่นจนยับย่น ร่างกายของเธอสั่นระริกด้วยความเ
เสียงจ๊วบจาบชื้นแฉะดังประสานกับเสียงครางกระเส่าของชายหนุ่ม มิ่งฟ้าเริ่มขยับรัวเร็วขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เธอปรนเปรอสามีคราวพ่อด้วยความรักทั้งหมดที่มี ดูดดึงแก่นกายแข็งขึงนั้นอย่างหื่นกระหายราวกับจะกลืนกินทุกหยาดหยดของเขาเข้าไป“มิ่งฟ้า... พอ... พอก่อน ฉันไม่อยากเสร็จในปากเธอ” เขาพึมพำเสียงพร่า แผ่นอกกว้างสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะหัวใจที่เต้นรัว“ฉันอยากเสร็จในตัวเธอมากกว่า”“คุณเมธ!!!...” มิ่งฟ้าร้องอุทานด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานร้อนผ่าวจนแทบจะไหม้“ทำไม... กลัวท้องเหรอ?” เขาเลิกคิ้วถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสั่นระริกของเด็กสาว“ค่ะ... หนูยังไม่พร้อมจะมีลูกกับคุณตอนนี้” เธอตอบเสียงอ่อย แฝงไปด้วยความกังวล“ฉันเอาออกมาแตกข้างนอกก็ได้นี่... ไม่เห็นต้องกังวลเลย” วรเมธพยายามกล่อมพลางจะโน้มตัวลงมาหา แต่คนตัวเล็กกลับดันอกเขาไว้“ไม่ได้ค่ะ... เพื่อความปลอดภัย คุณใส่ถุงยางได้ไหมคะ” วรเมธชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เขาหยิบซองฟอยล์เล็กๆ ออกมาจากลิ้นชักหัวเตียงแล้วยื่นให้เธอ“ได้... ถ้าเธอต้องการ แต่บอกไว้ก่อนนะมิ่งฟ้า ใส่ถุงยางแล้วฉันจะเสร็จช้ากว่าเดิมหลายเท่า เธอจะทนไหวเหรอ
พ่อเลี้ยงหนุ่มไม่มีทีท่าว่าหยุดเพียงเท่านี้ เมื่อดูดสองเต้าของเธอจนพอใจ เขาก็เลื่อนกายต่ำลงไปเรื่อย ๆ ก่อนจะขยับใบหน้าที่หล่อเหลาแทรกอยู่ระหว่างขาเรียวสวยที่สั่นระริก มือหนาแยกเรียวขาของเด็กสาวออกกว้าง เปิดทางให้เขาได้ชื่นชมความลี้ลับที่แสนงดงาม“อื้อ...คุณเมธขา อย่าเลียนะคะ ตรงนั้น อร๊ายยย!!!”มิ่งฟ้ากรีดร้องออกมาสุดเสียงเมื่อปลายลิ้นร้อนระอุแตะแต้มลงบนจุดกึ่งกลางความเป็นสาวอย่างจัง วรเมธไม่ฟังคำทัดทาน เขาใช้ความเชี่ยวชาญรุกรานกลีบเนื้อนุ่มอย่างหื่นกระหาย ปลายลิ้นเรียวตวัดรัวเร็วสลับกับการดูดดึงจนมิ่งฟ้าสะดุ้งสุดตัว ร่างเล็กบิดเกร็งไปมา ความรัญจวนใจพุ่งปรี๊ดขึ้นถึงขีดสุดจนเธอต้องจิกเล็บลงบนไหล่กว้างของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่าน“อย่าห้ามฉันมิ่งฟ้า... ยิ่งห้ามฉันยิ่งอยากสัมผัสเธอให้ทั่วทุกตารางนิ้ว...” เขาพึมพำเสียงพร่าโดยไม่ยอมละริมฝีปากออกมาจากจุดยุทธศาสตร์ที่แสนหวานฉ่ำวรเมธปรนเปรอเด็กสาวด้วยบทเพลงรักจากปลายลิ้นอย่างต่อเนื่อง ดูดดื่มน้ำหวานจากกายสาวราวกับคนหิวกระหายน้ำกลางทะเลทราย เสียงครางหวานล้ำของมิ่งฟ้าดังระงมไม่ขาดสาย ร่างกายสาวกระตุกเยือกเป็นระยะๆ เมื่อถูกปลุกเร้าจนอารมณ์รัก
เมื่อผิวพรรณนวลเนียนปรากฏสู่สายตา วรเมธกลับยิ่งจ้องมองด้วยความกระหาย เขาฝังใบหน้าลงกับเนินเนื้ออิ่มพรรณ สูดกลิ่นกายหอมกรุ่นเข้าปอดเฮือกใหญ่ ปลายลิ้นร้อนชื้นเริ่มซอกซอนหยอกเย้ากับยอดอกที่ชูชันท้าทายสายตา“อร๊ายยย!!!” มิ่งฟ้าสะดุ้งสุดตัว แอ่นอกรับสัมผัสที่ซาบซ่าน ร่างกายของเธอบิดเร้าไปมาบนที่นอนหนานุ่ม ความเสียวซ่านพุ่งพล่านจนเธอต้องจิกผ้าปูที่นอนริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกั้นเสียงครางที่น่าอาย“ครางออกมาที่รัก อยู่บนเตียงกับฉัน เธอต้องแสดงความร่านออกมา ครางเยอะ ๆ ฉันชอบ ฉันอยากได้ยินเสียงครางหวาน ๆ ของเธอ เด็กน้อย” เขาพึมพำชิดผิวเนื้อ ก่อนจะเลื่อนมือต่ำลงไปใต้ขอบกางเกงนอนขาสั้นตัวบาง ปลายนิ้วร้ายกาจเริ่มร่ายมนตร์ลูบไล้ไปตามโคนขาอ่อน ขณะที่ปากยังคงปรนเปรอส่วนบนอย่างไม่ลดละมิ่งฟ้ารู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะละลายหายไปกับความร้อนแรงของเขา เธอไม่รู้ตัวเลยว่ากางเกงนอนตัวจิ๋วถูกถอดออกไปตอนไหน รู้ตัวอีกทีสัมผัสจากที่นอนหนานุ่มก็แนบชิดกับแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเธอโดยไม่มีสิ่งใดคั่นกลาง ความเย็นของอากาศในห้องแอร์ปะทะกับผิวกายที่ร้อนรุ่ม ทำให้เธอยิ่งเบียดกายเข้าหาอ้อมกอดหนาของชายหนุ่มโดยสั







