ANMELDENสองวสันตฤดูผันผ่าน สองเหมันต์ร่วงโรย กาลเวลาประดุจเกลียวคลื่นในแม่น้ำฉางเจียง[1]ที่พัดพาเอาฝุ่นผงแห่งอดีตอันขมขื่นให้เลือนหายไปจนสิ้น บัดนี้เมืองหลินอันแห่งแคว้นเจียงหนานได้ประจักษ์ถึงความยิ่งใหญ่ของหอการค้าเยว่ซินที่ถือกำเนิดจากการควบรวมกิจการร้านขนมเยว่ซินจายและโรงน้ำชาโรงน้ำชาจิ่งซินเข้าด้วยกัน อาคารไม้สี่ชั้นตระหง่านประดับโคมแดงสลักอักษรมงคล ลูกค้าและพ่อค้าวาณิชจากทั่วทุกสารทิศต่างหลั่งไหลมาเยือนดุจสายน้ำไร้จุดสิ้นสุดภายในห้องโถงบัญชีใหญ่ด้านหลังหอการค้า บุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มปักดิ้นเงินลายเมฆมงคลกำลังก้มหน้าดีดลูกคิดรางหยกด้วยความรวดเร็ว นิ้วมือหยาบกร้านที่เคยจับเพียงง้าวมังกรสับสังหารศัตรูกลับพลิ้วไหวอยู่บนลูกคิดอย่างคล่องแคล่วหาตัวจับยาก“เถ้าแก่หลี่ ใบชาเหมาเจี้ยนที่ส่งมาเมื่อวานความชื้นสูงเกินไปสองส่วน ซ้ำกลิ่นยังคละคลุ้งไปด้วยดินโคลน” เซียวจิ่งหยางเอ่ยโดยไม่เงยหน้า นัยน์ตาคมกริบจดจ้องเพียงตัวเลขในสมุดบัญชีปกคราม “หากหอการค้าเยว่ซินนำของพรรค์นี้ไปชงรับรองแขก ชื่อเสียงของภรรยาข้าคงป่นปี้หมดสิ้น นำกลับไปเถิด และข้าจะหักเงินมัดจำครึ่งหนึ่งตามสัญญา”เถ้าแก่ร้าน
ปลายวสันตฤดู แสงตะวันสีทองอาบไล้ผืนน้ำในคลองชิงสุ่ยจนทอประกายระยิบระยับ ทว่าสิ่งที่สว่างไสวยิ่งกว่าแสงตะวันในยามนี้คือสีแดงฉานของผ้าแพรพรรณซึ่งถูกประดับประดาตลอดยาวสองฝั่งถนนชิงสุ่ยแห่งเมืองหลินอันตั้งแต่หัวถนนจดท้ายตรอกโคมกระดาษสีชาดสลักอักษรความสุขคู่ถูกแขวนเรียงรายพลิ้วไหวตามสายลม เสียงประทัดดังกึกก้องกังวานขับไล่สิ่งชั่วร้าย ควันสีขาวพวยพุ่งผสมผสานกับกลิ่นดอกท้อที่เบ่งบานสะพรั่ง วันนี้คือวันมงคลสมรสของสองเถ้าแก่แห่งร้านชื่อดัง เยว่ซินจายและโรงน้ำชาจิ่งซิน งานมงคลที่ชาวเมืองหลินอันต่างโจษจันว่ายิ่งใหญ่และคึกคักประดุจงานฉลองสิบหลี่หงจวง[1]ณ ลานหลังร้านเยว่ซินจายบรรยากาศเต็มไปด้วยความวุ่นวายที่แสนจะชื่นมื่น โม่เหยียนในชุดผ้าไหมสีน้ำตาลเข้มกำลังแบกหีบไม้บรรจุสินสอดทองหมั้นใบแล้วใบเล่าจัดเรียงไว้กลางลานกว้างอย่างแข็งขัน เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมเข้ม“พี่ชายโม่พักดื่มน้ำชาเจวี๋ยหมิงจื่อ[2]แก้กระหายเสียหน่อยเถิดเจ้าค่ะ ท่านแบกหีบหนัก ๆ มาตั้งแต่ยามอิ๋นแล้วนะ”เสียงหวานใสของปั้นเซี่ยดังขึ้น สาวใช้หน้าจิ้มลิ้มในชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนก้าวเข้ามาหา ในมือประคองถาดไม้ที่มีถ้วยชาอุ่น ๆ พร้อ
รัตติกาลคลี่ม่านสีนิลเจือประกายดาราปกคลุมเมืองหลินอัน ความเงียบสงัดเข้าแทนที่ความอึกทึกของถนนชิงสุ่ย ภายในห้องบัญชีของเยว่ซินจายแสงตะเกียงน้ำมันสลัวทาบทับเสี้ยวหน้างดงามของอวิ๋นเยว่ซิน นางในชุดกระโปรงสีจันทน์กะพ้อกำลังจรดพู่กันหมาป่าลงบนสมุดบัญชีปกสีคราม ปลายนิ้วเรียวขาวดีดลูกคิดเสียงดังกังวานเป็นจังหวะทว่าสมาธิของเถ้าแก่เนี้ยคนงามกลับถูกรบกวนด้วยฝีเท้าหนักแน่นอันคุ้นเคย บานประตูไม้แกะสลักถูกผลักออกอย่างแผ่วเบา ปรากฏร่างสูงใหญ่ของเซียวจิ่งหยางในชุดสีครามเข้ม ชายหนุ่มก้าวเดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ในมือประคองกล่องไม้สลักลายหงส์คู่มังกรใบกะทัดรัดทว่าดูมีน้ำหนักไม่น้อย“ดึกดื่นป่านนี้เถ้าแก่ร้านน้ำชายังไม่ยอมหลับยอมนอน หรือว่าชาปี้หลัวชุนค้างโกดังจนทำให้ท่านร้อนใจ” อวิ๋นเยว่ซินเอ่ยหยอกเย้าโดยไม่เงยหน้าจากหน้ากระดาษเซียวจิ่งหยางหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอ เขาวางกล่องไม้ลงบนโต๊ะบัญชี นัยน์ตาคมล้ำลึกทอดมองสตรีตรงหน้าด้วยประกายอ่อนโยน“ชาในร้านข้าขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ทว่าสิ่งที่ทำให้ข้านอนไม่หลับคือการที่สมบัติเหล่านี้ยังไม่ได้เปลี่ยนมือเจ้าของต่างหาก”อวิ๋นเยว่ซินเลิกคิ้วเรียวขึ้น ละสายตาจากลูกคิด
ลมวสันต์พัดพลิ้วโชยผ่านลานหินซึ่งเชื่อมต่อระหว่างหลังร้านเยว่ซินจายและโรงน้ำชาจิ่งซิน กิ่งหลิวลู่ลมหยอกเย้ากับแสงแดดสีทองอบอุ่น บรรยากาศเงียบสงบปราศจากความวุ่นวายของหน้าร้าน อวิ๋นอวี่เจ๋อในชุดสีฟ้าครามตัวน้อยนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะหินอ่อน บนโต๊ะมีแท่นฝนหมึกและกระดาษวางแผ่หลาก้อนแป้งน้อยขมวดคิ้วมุ่นจนแทบผูกเป็นปม มือเล็กจ้อยที่กำพู่กันขนหมาป่าสั่นเทาเล็กน้อยขณะพยายามตวัดลากเส้นอักษร ทว่าน้ำหมึกที่ชุ่มเกินไปกลับหยดแหมะลงบนกระดาษ กลายเป็นรอยด่างดวงสีดำสนิททำลายตัวอักษร ‘ฟู่’ ที่เขาเพียรพยายามคัดลอกมาเกือบครึ่งชั่วยามให้พังทลายลงในพริบตา“โธ่เอ๊ย! ไฉนจึงเขียนยากเขียนเย็นถึงเพียงนี้ ข้าเขียนอักษร ‘หมู่’ ได้งดงามตั้งนานแล้วแท้ ๆ” เด็กน้อยเบะปาก พึมพำกับตนเองด้วยความหงุดหงิดพลางวางพู่กันลงอย่างท้อแท้“การเขียนอักษรฟู่นั้นขีดบนต้องกว้างและครอบคลุม ประดุจแผ่นฟ้าที่กางกั้นพายุฝนให้แก่ครอบครัว ส่วนขีดล่างต้องหนักแน่นและหยั่งลึก ประดุจขุนเขาที่ค้ำจุนไม่ให้ผู้ใดล้มลง”น้ำเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลดังขึ้นจากเบื้องหลังพร้อมกับกลิ่นหอมจาง ๆ ของชาปี้หลัวชุนที่ลอยแตะจมูก อวี่เจ๋อสะดุ้งเล็กน้อ
กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผัน ผ่านพ้นมรสุมนองเลือดแห่งเมืองหลวงมาได้หนึ่งเดือนเต็ม วสันตฤดูสาดกระจายความอบอุ่นปกคลุมทั่วแคว้นเจียงหนาน ถนนชิงสุ่ยแห่งเมืองหลินอันกลับมาคึกคักมีชีวิตชีวาอีกครา เสียงเจรจาค้าขายของเหล่าพ่อค้าวาณิชดังเซ็งแซ่แข่งกับเสียงนกที่เกาะร้องอยู่บนกิ่งต้นหลิวริมคลองอวิ๋นเยว่ซินในชุดกระโปรงสีกลีบเหลียนฮวาอ่อนสวมทับด้วยเสื้อคลุมผ้าโปร่งลายมงคลกำลังก้มหน้าก้มตาสับเปลี่ยนป้ายราคาขนมหน้าโด๊ะไม้ ริมฝีปากอวบอิ่มแต้มชาดสีชาดแย้มยิ้มบางเบา บรรยากาศรอบกายสตรีผู้นี้ดูผ่อนคลายและงดงามเปล่งปลั่งขึ้นหลายส่วนปัง! ปัง! ปัง! ซ่า!เสียงประทัดนับพันนัดดังสนั่นหวั่นไหวมาจากตึกหอคอยสามชั้นที่ตั้งอยู่ติดกับกำแพงฝั่งขวาของเยว่ซินจาย ควันสีขาวพวยพุ่งคลุ้งไปทั่วบริเวณ ตามมาด้วยเสียงตีฆ้องร้องป่าวของคณะเชิดสิงโตที่คึกครื้นจนชาวบ้านร้านตลาดต่างพากันละทิ้งการงานชะโงกหน้ามามุงดูกันอย่างเนืองแน่น“เกิดอันใดขึ้นปั้นเซี่ย! เรือนรกร้างสกุลหลี่ข้าง ๆ เราถูกขายไปตั้งแต่เมื่อใด ไฉนจึงมีงานมงคลเอิกเกริกปานนี้” อวิ๋นเยว่ซินขมวดคิ้วมุ่น วางป้ายไม้ลงแล้วชะเง้อมองผ่านช่องหน้าต่างไม้ฉลุลายปั้นเซี่ยวิ่งกระหื
สายลมวสันตฤดูพัดโชยเอื่อย หอบเอากลิ่นหอมระรื่นของดอกท้อที่กำลังเบ่งบานสะพรั่งมาตามสายลม ณ ศาลาอี้หรานบนยอดเขาชิงอวิ๋น นอกเมืองหลินอันบรรยากาศเงียบสงบตัดกับความตึงเครียดของบุคคลทั้งสองที่ยืนเผชิญหน้ากันอยู่ภายในศาลาเกากงกง หัวหน้าขันทีคนสนิทเบื้องพระยุคลบาทยืนประสานมือด้วยท่วงท่าสำรวม ทว่าใบหน้าที่อุดมไปด้วยรอยเหี่ยวย่นกลับฉายแววว้าวุ่นและเสียดายอย่างสุดซึ้ง เบื้องหน้าของเขาคือบุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดผ้าฝ้ายสีครามเรียบง่ายปราศจากลวดลายดิ้นทองหรือเครื่องประดับล้ำค่าใด ๆ ทว่ากลิ่นอายองอาจและบารมีที่แผ่ซ่านออกมากลับไม่ได้ลดทอนลงไปแม้แต่น้อยเซียวจิ่งหยางวางกล่องไม้สลักลายมังกรลงบนโต๊ะศิลา ภายในนั้นบรรจุตราพยัคฆ์ทองคำซึ่งเป็นป้ายอาญาสิทธิ์บัญชาการทหารนับแสน และป้ายหยกจิ่งหนิงโหวอันเป็นสัญลักษณ์แห่งบรรดาศักดิ์ที่บุรุษทั่วทั้งแคว้นต่างหมายปอง“ท่านโหว” เกากงกงเอ่ยเสียงพร่า สองมือไม่กล้ายื่นไปรับกล่องไม้ใบนั้น “ฝ่าบาททรงมีรับสั่งชัดเจน คดีของสกุลไป๋กระจ่างแล้ว บัดนี้ราชสำนักไร้ซึ่งเสี้ยนหนาม ฝ่าบาททรงต้องการมือขวาที่แข็งแกร่งที่สุดกลับไปยืนหยัดเคียงข้างพระองค์ ทรงตรัสว่าหากท่านยอมกลับเมืองหลวง
ดวงตะวันยามเว่ยทอแสงสีทองอมส้มสาดส่องผ่านระแนงไม้ไผ่เหนือเรือนปีกซ้าย หลังจากปัดกวาดเช็ดถูจนฝุ่นธุลีมลายสิ้น อวิ๋นเยว่ซินก็ผลัดเปลี่ยนชุดผ้าฝ้ายหยาบสีครามเข้มทะมัดทะแมง รวบเรือนผมดำขลับปักด้วยปิ่นไม้เรียบง่ายไร้ลวดลาย ส่วนอวิ๋นอวี่เจ๋อสวมชุดผ้าฝ้ายสีเทาอ่อน ใบหน้าจิ้มลิ้มเปื้อนยิ้มกว้าง สองแม่ลูกจู
กาลเวลาลื่นไหลหยดผ่านดั่งทรายในหลอดแก้ว ยี่สิบแปดราตรีของการรอนแรมฝ่าฟันเฟิงเฉิน ในที่สุดขบวนสินค้าสำนักเจิ้นหย่วนก็เดินทางล่วงเข้าสู่เขตดินแดนเจียงหนาน[1] ทัศนียภาพสองข้างทางที่เคยเป็นทิวเขาแห้งแล้งและป่าโปร่งสีหม่น แปรเปลี่ยนเป็นท้องทุ่งนาสีเขียวขจีสลับซับซ้อน ท้องฟ้าเปิดกว้างไร้เมฆหมอกทะมึน ลมวส
กงล้อไม้หุ้มเหล็กกล้าบดเบียดลงบนเส้นทางถนนโบราณที่ใช้สัญจรมายาวนานอันขรุขระ รถม้าเทียมล่อโคลงเคลงไปมาตามจังหวะการย่ำเท้าของสัตว์พาหนะ เสียงกระดิ่งทองเหลืองที่ผูกติดกับเกอกระทบกันดังกังวาน ผสานกับเสียงตะคอกต้อนฝูงม้าของเหล่าผู้คุ้มภัยแห่งสำนักเจิ้นหย่วน ท่ามกลางสายลมหนาวที่พัดพาเอาฝุ่นผงแห่งการเดินท
ยามเหม่านั้นลมเหมันต์ที่เคยเกรี้ยวกราดเมื่อค่ำคืนเริ่มสงบลง แสงอรุณรุ่งสีทองอ่อนสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างกระดาษหน้าต่างบานกรุด้วยกระดาษทาบทับลงบนเตียงไม้ในห้องปีกซ้ายของเป่าอันถัง กลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรขู่เซินและตังกุยลอยอวลผสมผสานกับไออุ่นจากเตาถ่านหลิวหลีอวิ๋นเยว่ซินสะดุ้งตื่นจากการหลับใหลอันตื้น







