ANMELDENเพียงชั่วเวลาไม่ถึงเดือน ภัยพิบัติก็โหมกระหน่ำเข้าใส่แคว้นต้าเยี่ยนอย่างเงียบเชียบและเลือดเย็น...
เพียงชั่วเวลาไม่ถึงเดือน ภัยพิบัติก็โหมกระหน่ำเข้าใส่แคว้นต้าเยี่ยนอย่างเงียบเชียบและเลือดเย็น...อากาศที่เคยอบอุ่นแปรเปลี่ยนเป็นความแห้งแล้งทารุณ แม่น้ำสายหลักแห้งขอดจนเห็นดอนทราย แม่น้ำลำคลองในเขตเมืองหลวงและรอบนอกระเหยจนเหลือเพียงรอยแตกระแหงบนพื้นดินพืชผลที่เพิ่งตากแดดเหี่ยวเฉาตายคาต้น สภาพอากาศไร้หยาดฝนติดต่อกันหลายสิบวันส่งผลให้ราคาข้าวสารและธัญพืชในเมืองหลวงพุ่งสูงขึ้นเป็นเท่าตัว ชาวบ้านยากไร้เริ่มอดมื้อกินมื้อ เด็กน้อยและคนชราพากันอิดโรยหมดแรงล้มป่วยตามริมถนนความเดือดร้อนนี้ ลุกลามพุ่งตรงเข้าสู่วังหลวงราวกับไฟลามทุ่ง ในที่ประชุมขุนนางเช้าทุกวันเต็มไปด้วยเสียงถกเถียงกันอย่างเผ็ดร้อน พระราชโองการบรรเทาทุกข์ถูกส่งออกไปทุกทิศทาง ทว่าคลังหลวงกลับไร้ซึ่งเสบียงสำรองเนื่องจากเหล่าขุนนางกังฉินกักตุนและยักยอกไปก่อนหน้านี้จวินลู่เอินในฐานะองค์หญิงใหญ่ ผู้เป็นเสาหลักแห่งราชวงศ์ ส่งประกาศด่วนไปทั่วทั้งแคว้นเพื่อกว้านซื้อเสบียงจากเหล่าพ่อค้าวาณิชอย่างเร่งด่วน โดยราชสำนักยินดีรับซื้อข้าวสารในราคาสูงกว่าท้องตลาดถึงสองเท่า พร้อมมอบสิทธิพิเศษเว้นการเก็บภาษีการค้า
ยามเมื่อประตูบานใหญ่ของจวนสกุลเสิ่นปิดลง เสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาก็ก้าวเข้ามาเคียงข้าง อิ่งซานค้อมกายลงต่ำเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนอบน้อม“ทูลท่านอ๋อง... เรื่องการนำเสบียงไปฝากไว้ที่คลังสินค้าสกุลเสิ่น เรียบร้อยดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”มุมปากของมู่หรงเจวี๋ยยกเหยียดยิ้มเย็นชา นัยน์ตาคมกริบทอประกายลุ่มลึกยากจะคาดเดา “เรียบร้อยดี... สตรีผู้นั้นตกหลุมพรางเรียบร้อยแล้ว”มู่หรงเจวี๋ยแค่นหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ยามนึกถึงความใสซื่อ... ที่แทบจะซื่อสัตย์ราวกับสุนัขที่วิ่งตามก้นเจ้าของของเสิ่นหยางมี่...สิ่งที่อิ้งอ๋องกำลังกว้านซื้อหาใช่เพียงวัตถุดิบหมักสุราไม่ แต่มันคือเสบียงอาหารปริมาณมหาศาลที่เขาจัดเตรียมไว้แจกจ่ายราษฎร เพื่อรับมือกับภัยแล้งครั้งใหญ่ที่กำลังจะมาถึง!ด้วยสายสืบของเรารายงานม้าเร็วมาจากชายแดนเหนือแล้วว่าภัยแล้งน่าจะมาถึงเร็วกว่าที่เคย อีกทั้งยังทวีความรุนแรงมากกว่าเดิมอีกด้วย ซึ่งสิ่งเหล่านี้... ไม่ได้อยู่ในรายงานของขุนนางที่ส่งตรงถึงเมืองหลวงเลยแม้แต่น้อย!เพราะการอ่านสัญญาณทางธรรมชาติเหล่านี้ ล้วนแต่ต้องเป็นคนที่อาศัยอยู่ในชา
เสิ่นหยางมี่เบิกตากว้างด้วยความฉงน พลางเอ่ยด้วยความสงสัย “เหตุใดเล่าเพคะ? ท่านอ๋อง... แม้พี่หญิงใหญ่จะดูแลคลังเสบียงของโรงเหล้าเสิ่นเชียน แต่นางมีความคิดกว้างขวาง มิเคยคิดกีดกันหรือมองผู้ใดเป็นคู่แข่ง ยิ่งเป็นท่านอ๋องที่ได้ช่วยชีวิตหม่อมฉันไว้ถึงสองครั้งสองครา พี่หญิงใหญ่ย่อมต้องยินดีต้อนรับอย่างแน่นอนเพคะ”“นั่นแหละคือสิ่งที่ข้ากังวล...” มู่หรงเจวี๋ยระบายลมหายใจยาว แสร้งทำสีหน้าลำบากใจและเครียดขรึม “คุณหนูสาม... เจ้ามองการณ์ใกล้ไปหน่อยแล้ว ยามนี้ ข้าเป็นเพียงขุนนางที่กุมกำลังทหารชายแดนไว้ หากมีข่าวเล่าลือออกไปว่าข้านำเสบียงและวัตถุดิบมากมายหลายร้อยเกวียนเข้ามาเก็บตุนไว้ที่โรงเหล้าของเจ้าโดยตรง...”“เหล่าขุนนางฝ่ายตรงข้ามในราชสำนักที่จ้องจับผิดข้า ย่อมต้องนำเรื่องนี้ไปกราบทูลฝ่าบาทว่าข้ากำลังกักตุนเสบียงตบตาหรือแอบสะสมเสบียงเพื่อก่อการกบฏอย่างแน่นอน!”“!!!” ใบหน้างามพลันซีดลงเล็กน้อย น้ำเสียงละล่ำละลักถามทันที “ท่านอ๋องเพียงแต่ต้องการทำการค้า มิใช่เพื่อก่อการมิดีเสียหน่อยนะเพคะ!”มู่ห
“หามิได้เลยเพคะ! เหตุใดหม่อมฉันจะต้องรังเกียจด้วยเล่า!” เสิ่นหยางมี่รีบวางถ้วยชาลงแล้วเอ่ยปฏิเสธเสียงสูงอย่างลนลาน ใบหน้างามซับสีระเรื่อด้วยความรักและหลงใหลอย่างรุนแรง “ท่านอ๋องปัญญาลึกล้ำ มีใจรักในการค้าขาย สุราชายแดนเหนือย่อมต้องแปลกใหม่และเป็นที่นิยมแน่นอนเพคะ”“พี่หญิงใหญ่เคยกล่าวว่าธุรกิจสุรานั้นเป็นธุรกิจอิสระ ผู้ใดจะเปิดขายย่อมทำได้อยู่แล้วเพคะ โรงเหล้าเสิ่นเชียนของพวกเราเพียงแต่บุกเบิกและทำมาก่อนเท่านั้นเอง การที่ทำให้ทุกคนได้ลิ้มรสสุราแปลกใหม่ นั่นต่างหากคือวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของโรงเหล้า” เสิ่นหยางมี่ฉีกยิ้มกว้าง เมื่อนึกถึงพี่สาวคนโตของตน“นี่จึงเป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่พี่หญิงใหญ่ของหม่อมฉันคอยคิดตำรับสุราใหม่ ๆ ออกมาเสมอเพคะ”มู่หรงเจวี๋ยถึงกับผิวปากในใจ เมื่อได้ยินเสิ่นหยางมี่เอ่ยถึงเสิ่นม่านอวี้เช่นนั้น “นับว่าคุณหนูใหญ่เสิ่นมีความคิดที่เปิดกว้างทีเดียว...”เขานึกทึ่งไปกับความคิดแปลกใหม่ที่ไม่หวงธุรกิจของเสิ่นม่านอวี้ รวมถึงการคิดถึงและเทิดทูนพี่สาวในสายเลือดของเสิ่นหยางมี่ เพราะตั้ง
เสิ่นหยางมี่เดินตามหลังอิ้งอ๋องไปขึ้นรถม้าของเขาอย่างว่าง่าย ภายในรถม้าคันหรูตกแต่งอย่างงดงามอบอุ่น ชายหนุ่มส่งถ้วยชาอุ่น ๆ และขนมกุ้ยฮวาให้นาง พลางนั่งรักษาระยะห่างตรงข้ามอย่างสุภาพมือเล็กเอื้อมไปยกถ้วยชาขึ้นดื่ม ร่างกายยังคงสั่นสะท้าน แต่ทว่าเมื่อรู้ตัวแล้วว่ายามนี้ นางปลอดภัยดีแล้ว ความผิดฉกรรจ์ที่นางได้ลงมือทำลงไปก็พลันปะทุขึ้น!เหตุใดท่านอ๋องถึงได้มาช่วยข้าเล่า? มิใช่ว่าท่านกำลังตามหาหลินหว่านฉิงอยู่หรือ?ริมฝีปากของเสิ่นหยางมี่อ้าขึ้นเตรียมจะถามตามเสียงในหัว แต่ก็ต้องหยุดชะงักไว้!ไม่ได้! ข้าจะถามถึงหลินหว่านฉิงไม่ได้เด็ดขาด!หากข้าถามออกไปว่าแล้วหลินหว่านฉิงล่ะ ท่านอ๋องย่อมต้องสงสัยเป็นแน่ว่าเหตุใดข้าถึงรู้ว่ามีสตรีอีกคนถูกจับตัวมาด้วย ทั้งที่ข้าถูกจับมาอยู่ในรถม้านั่นเพียงลำพัง ดังนั้น ข้าควรจะรู้แค่เรื่องของตัวเอง!ลมหายใจของนางสูดลึกพยายามประคองสติที่กำลังตบตีกันอย่างวุ่นวาย ก่อนจะแสร้งทำเป็นยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตา สะอื้นไห้โอดครวญด้วยท่าทางน่าสงสารเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ“ขอบพระคุณท่านอ๋องที่ทรงยื่นมือเข้าช่วยชีวิตของ
แสงสว่างแรกที่กะพริบตาตื่นขึ้นมาถูกแทนที่ด้วยความมืดมิดและกลิ่นอับของคราบเหงื่อไคลผสมควันไหม้ เสิ่นหยางมี่รู้สึกตัวพร้อมกับอาการปวดรวดร้าวที่ต้นคอร่างบางของนางถูกพันธนาการด้วยเชือกป่านเส้นหนา มัดมือมัดเท้าอย่างแน่นหนาจนขึ้นรอยแดง ร่างกายเคลื่อนไหวขยับเขยื้อนมิได้เลยแม้แต่น้อย ผ้าผืนหนาปิดทับริมฝีปากจนส่งได้เพียงเสียง อื้อ อื้อ ในลำคอเสียงล้อไม้บดขยี้หินกรวดและแรงโคลงเคลงของรถม้าคันเล็กที่กำลังวิ่งด้วยความเร็วสูง ทำให้นางตระหนักได้ทันทีว่ายามนี้นางกำลังถูกลักพาตัว!ความหวาดกลัวจับขั้วหัวใจถาโถมเข้าใส่คุณหนูสามตระกูลเสิ่นจนน้ำตาไหลทะลักออกจากเบ้าไม่ขาดสายไม่นะ! ไม่เอา! ไอ้พวกโจรชั่ว ข้าสั่งให้เจ้าจับนังหลินหว่านฉิงไปขายที่หอนางโลม เหตุใดเจ้าจึงไร้จรรยาบรรณลักพาตัวผู้จ้างวานมาด้วยเล่า!?ไม่เอานะ ข้าไม่อยากไปจบชีวิตที่หอนางโลมเฉกเช่นนังนั่น ใครก็ได้ช่วยข้าด้วย!พี่หญิงใหญ่... พี่หญิงใหญ่ช่วยข้าด้วย!นางดิ้นรนทุรนทุรายในเงามืด หัวใจเต้นระทึกราวกระดิ่งต้องลมพายุ ความหวาดกลัวแผ่ซ่านไปทั่วทั้งสรรพางค์ หยาดน้ำตาไหลรินไม่ขาดสายชั่วขณ







