คนวงใน

           “วันนี้มีนัดมีตติ้งกับนายญี่ปุ่นไหมครับหัวหน้า ผมย้าก อยากมีตติ้งจังเลย” ตรัยถามท่าทางกระตือรือร้นขณะเดินไปรวมกลุ่มกับเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ที่นั่งจิบกาแฟคุยกันอยู่ตรงชุดโซฟาหลังห้อง

            “ผมย้ากอยากเห็นหน้าล่ามคนใหม่ก็พูดมาเถอะไม่ต้องทำเป็นฟอร์ม หน้าอย่างเอ็งใครๆ เขาก็รู้ทันทั้งนั้นแหละ” ก้องภพดักคอ

            “อ้าวรู้กันแล้วเหรอครับ งั้นก็ตรงๆ เลยแล้วกัน ผมย้ากอยากเห็นหน้าคุณปุ่น คนอะไรไม่รู้น่าร้ากกก ที่สุดใน HANO ถ้าผมขายขนมจีบเขาจะซื้อไหมหนอ อยากลองเป็นพ่อค้าขายขนมจีบดูบ้างจัง” วิศวกรหนุ่มตี๋พูดเพ้อตาลอย

            “ไม่ใช่แค่ขายไม่ออก แต่สาวเจ้ายังจะไม่ชายตาแลพ่อค้าอย่างเอ็งเลยด้วยซ้ำ เพราะงั้นก็เลิกละเมอเพ้อพกซะ มันธ์ลี่รีพอร์ตที่สั่งให้ไปแก้ก็เอามาส่งได้แล้ว” เป็นอนุพงษ์ที่พ่นวาจาดับฝันคนช่างเพ้อ

            ตรัยทำหน้างอ “พี่ต้นคร้าบ ถึงไม่ช่วยเชียร์ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรนะคร้าบ แต่ได้โปรดอย่าพูดจาทำร้ายจิตใจกันแบบนี้ได้ไหม น้องพี่ก็คนมีหัวใจนะคร้าบ แล้วหัวใจของผมนี่มันก็แค่ก้อนเนื้อก้อนหนึ่งเล่นพูดจากรีดใจกันแบบนี้มันเจ็บนะคร้าบพี่ ส่วนมันธ์ลี่รีพอร์ตผมก็วางอยู่บนโต๊ะพี่ไงยังไม่เห็นอีกเหรอครับ”   มือข้างหนึ่งของเขากุมอยู่ที่หน้าอกด้านซ้ายขณะออกปากตัดพ้อเสียงเศร้า

            “เต้ เซ็ตมีตติ้ง CBH2378 ที่เจอ NG ในไลน์ผลิตแล้วหรือยัง” ภควัตที่เพิ่งผลักประตูห้องทำงานเข้ามาถามขึ้น

           “ผมจัดการแล้วพี่ จะมีมีตติ้งตอนสิบโมงวันนี้ พี่ปุ้นจะเข้ามีตติ้งด้วยหรือเปล่าครับ” ตรัยตอบเป็นงานเป็นการเมื่อเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ถามถึงรหัสของสปริงตัวหนึ่งซึ่งเป็นชิ้นส่วนที่ใช้ในการผลิตที่ถูกตรวจพบว่าเป็นของเสียขณะทำการประกอบเข้ากับชิ้นส่วนตัวอื่นๆ ในไลน์ผลิต

           “สิบโมงเหรอ พี่ไม่ว่างว่ะต้องเข้าพบทาคาดะซังพร้อมกับพี่กรณ์ ชิน นายติดอะไรหรือเปล่าเข้ามีตติ้งกับน้องมันหน่อยได้ไหมวะ”

           “ได้ครับ” ชินพัตต์ซึ่งนั่งจดจ่ออยู่หลังจอคอมพิวเตอร์ที่พาร์ทิชั่นของตัวเองไม่ได้ไปรวมกลุ่มอยู่ที่ชุดโซฟาหลังห้องเหมือนเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ตอบรับเสียงเรียบ

           “เรียบร้อยแล้วก็ทำรีพอร์ตส่งพี่ด้วยนะเต้” ภควัตสั่งส่งท้ายขณะนั่งลงที่พาร์ทิชั่นของตัวเองแล้วกดปุ่มเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์

           “ครับพี่ปุ้น” ตรัยรับคำ

           ก้องภพซึ่งนั่งเงียบเรียบร้อยมาสักพักขยับเข้าไปใกล้วิศวกรหนุ่มตี๋ก่อนจะพาดมือข้างหนึ่งลงบนไหล่หนาของอีกฝ่าย

           “ไอ้พี่ปุ้นสั่งอะไรนี่ครับๆ ตลอดไม่เคยมีปัญหาเลยนะเอ็ง แต่ทีกับข้างี้มีปัญหาร้อยแปด ข้าจะบอกให้รู้ไว้นะไอ้เต้ถึงข้ากับไอ้พี่ต้นจะพูดจาทำร้ายจิตใจเอ็งไปบ้างมันก็แค่จิ๊บๆ ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ไอ้พี่ที่เอ็งเห็นหน้าตาหน่อมแน้มเป็นเทพบุตรหนุ่มแว่นนั่นแหละตัวดีต่อให้ไม่พูดหรือไม่ทำอะไรเลยก็กำลังจะเหยียบย่ำหัวใจเอ็งในไม่ช้า เชื่อข้า” บอกพลางพยักพเยิดไปทางหนุ่มแว่นเป้าหมาย

           ภควัตส่ายศีรษะอ่อนใจ เขากับก้องภพคบหากันมานานจนรู้ดีว่าเมื่อไหร่ที่เพื่อนพูดจริงหรือเมื่อไหร่ที่แค่แซวเล่น ซึ่งครั้งนี้ก็คงไม่พ้นแซวกันนั่นแหละ แต่ที่เขายังไม่รู้ก็คืออีกฝ่ายกำลังแซวเรื่องอะไรนี่สิ

           “พล่ามอะไรของแกอยู่วะ อีกสิบห้านาทีก็จะแปดโมงครึ่งแล้วเตรียม    มีตติ้งประจำวันหรือยังไอ้คุณปืน”

           คนพูดพล่ามยักไหล่ “โพรดักส์เมื่อคืนไม่มี NG มีตติ้งวันนี้เลยชิลๆ ว่ะ ว่าแต่แกเถอะไปพบทาคาดะซังวันนี้ใช้ล่ามคนไหนวะ” ยักคิ้วถามท่าทางยียวน

           “ทอไหม” ภควัตตอบกลับแบบไม่ติดใจอะไร

           “ไหงถึงเป็นยายไหม ทำไมไม่เรียกน้องปุ่นล่ะวะ”

           “น้องเขาไม่ว่างต้องตามซาโต้ซังไปพบลูกค้าที่โรจนะ แล้วตอนสิบโมงไหมก็ว่างพอดี” ภควัตตอบตามตรงเช่นเคย

           ก้องภพตบไหล่คนข้างตัวแรงๆ “เห็นไหมวะเจ้าเต้ข้าบอกแล้ว ทีนี้เห็นชัดหรือยังว่าใครกันแน่ที่กำลังฉีกทึ้งหัวใจเอ็งเป็นชิ้นๆ สาวเจ้าจะทำอะไรที่ไหนไอ้พี่ปุ้นของเอ็งก็รู้ไปหมดอย่างนี้จะเพราะอะไรล่ะวะถ้าไม่ใช่คนวงใน…”

           “หัวใจ” เป็นอนุพงษ์ที่ช่วยเติมคำในช่องว่างก่อนจะหันไปยักคิ้วพลางตีมือแบบรู้กันกับก้องภพ

           ตรัยยกมือกุมที่หน้าอกด้านซ้ายแล้วทำท่าจะโผเข้าหาชายหนุ่มรุ่นพี่ แต่ถูกอีกฝ่ายยกมือดันศีรษะเอาไว้ก่อน “จะทำอะไรของเอ็ง”

           “ก็ให้พี่ปืนกอดปลอบไงครับ” ตอบพลางกะพริบตาปริบๆ ทำนองขอความเห็นใจ

           “หยุดเลย ไอ้เวร! พูดซะข้าขนลุกไปหมด” ก้องภพขยับตัวหนีพลางลูบแขนบอกให้รู้ว่าขนแขนของเขากำลังสแตนด์อัพจริงๆ

           ตรัยทิ้งตัวเอาศีรษะพาดบนพนักโซฟา “ทำเป็นพูดดี แต่สุดท้ายก็ใจร้ายกับผมทุกคนเลย”

           ภควัตถอนหายใจเพิ่งถึงบางอ้อว่าถูกเพื่อนแซวเรื่องอะไร “พูดไปเรื่อยเลยนะพวกเอ็ง คนวงในบ้าบออะไรกันวะ จะไปพบนายมันก็ต้องใช้ล่าม และก็ต้องโทรไปถามว่าล่ามคนไหนว่างบ้าง แล้วจะแปลกอะไรถ้าจะรู้ว่าเขาไปทำอะไรที่ไหนในเมื่อมันเป็นแค่ตารางงานธรรมดาแค่นั้น”

           “อ๋อเหรอ” ก้องภพยังยียวนไม่เลิก  

           “ยังไงก็ช่วยแนะนำปุ่นด้วยนะคะพี่ปุ้น” อนุพงษ์พยายามดัดเสียงอ่อนเสียงหวานเลียนแบบคำพูดของหญิงสาวที่ตกเป็นหัวข้อสนทนา

           “ด้วยความยินดีครับน้องปุ่น” ก้องภพตอบรับเป็นลูกคู่

           ภควัตเงยหน้ากลอกตากับเพดาน แค่ก้องภพคนเดียวเขายังลับฝีปากไม่ค่อยจะไหว แต่นี่ยังแท็คทีมมาเป็นแพ็คคู่ เถียงไปก็รังแต่จะเสียน้ำลายเปล่าๆ เขาจึงเลือกที่จะเงียบไม่เต้นไปตามแรงยั่วของผู้เป็นเพื่อน ซึ่งมันก็ได้ผล พอยั่วไม่ขึ้นคู่ดูโอจอมกวนก็หุบปากไปเอง

           “แก้วว่าพี่ปุ้นอือออรับสมอ้างไปก็ดีนะคะ พวกคนขี้อิจฉาแถวนี้จะได้รูดซิปปากสนิทไม่กล้าแซวอีก คุณปุ่นเองก็ออกจะน่ารักสดใส ผู้ชายที่ได้ใจเธอไปครองน่ะโชคดีจะตาย”

           หลังจากฟังหนุ่มๆ เขาพูดแซวกันเองอยู่นานกีรฎาก็อดรนทนไม่ได้ขอมีส่วนร่วมบ้าง

           ...TBC...