เกรียนตัวพ่อ

           ก้องภพยกมุมปากขึ้นนิดๆ “เรื่องน่ารักสดใสน่ะพี่ไม่เถียงหรอก แต่… มีแค่นั้นจริงๆ เหรอ หรือว่าไงวะไอ้ต้น”

           อนุพงษ์ยักไหล่ “ก็ไม่รู้สินะ ถามรุ่นพี่ร่วมมหา’ลัยเขาน่าจะดีกว่า”

           คนเป็นรุ่นพี่ร่วมมหาวิทยาลัยถอนหายใจหน่ายๆ วกกลับมาแซวอีกจนได้สิน่า “แค่บังเอิญเรียนที่เดียวกันเท่านั้นโว้ย ไม่ได้บังเอิญสอดรู้สอดเห็นไปทั่วเหมือนพวกเอ็ง”

           “บังเอิญช่างสังเกตโว้ย ไม่ใช่สอดรู้สอดเห็น” ก้องภพแถก่อนจะไหวไหล่น้อยๆ

           “ถามไอ้เต้ก็คงไม่ได้เรื่องอะไร เพราะตาตี่ๆ ของมันกำลังพร่ามัวจาก ออร่าของเจ้าหล่อนไปเต็มๆ ส่วนไอ้รุ่นพี่ร่วมสถาบันถึงไม่พูดอะไรแต่ก็ดูรู้ว่าเข้าข้างกันเห็นๆ เพราะงั้นถามคนนี้ดีกว่า”

           วิศวกรหนุ่มผิวเข้มยิ้มมีเลศนัย “เฮ้ย! คิดว่าไงวะชิน ล่ามคนใหม่ในสายตาเอ็ง แค่น่ารักใสๆ อย่างที่แก้วว่ารึเปล่า”

           “ไม่ทราบครับ ผมไม่ได้สนใจ” ชินพัตต์ส่งแค่เสียงตอบกลับมาเรียบๆ โดยไม่แม้แต่จะละสายตาออกจากหน้าจอคอมพิวเตอร์

           อนุพงษ์หัวเราะเยาะ “เจอเกรียนตัวพ่อแล้วไหมล่ะเอ็ง”

           ก้องภพได้แต่ถลึงตากลับเมื่อเพื่อนที่เคยทำตัวเป็นลูกคู่เข้าขากันมาตลอดทำท่าจะแปรพักตร์

           “ถ้าคุณปุ่นไม่ใช่แค่น่ารักสดใสอย่างที่แก้วว่า แล้วพี่ปืนเห็นว่าเธอเป็นยังไงล่ะคะ” เห็นท่าทีมีเลศนัยของเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ที่ควบตำแหน่งคนรักด้วยแล้วกีรฎาก็อดถามขึ้นมาไม่ได้

           ก้องภพยิ้ม “อย่าทำเสียงซีเรียสอย่างนั้นสิครับแก้ว มันไม่มีอะไรเลวร้ายหรอก ถ้าดูแค่หน้าใสๆ ท่าทางยิ้มง่ายนั่นเขาก็ดูน่ารักสดใสอย่างที่แก้วว่านั่นแหละ แต่ถ้าสังเกตเพิ่มอีกนิดอย่างตอนที่โดนจับได้ว่าไม่กินผักแล้วพี่ยั่วเขาด้วยเมนูสารพัดผักแก้วจะเห็นว่าตาโตๆ นั่นน่ะเอาเรื่องมากเชียวล่ะ ท่าทางดูเหมือนคุณหนูจอมวีนไม่มีผิด

           แล้วถ้าแก้วอยากพิสูจน์ว่าพี่พูดถูกหรือเปล่า เวลาพี่ยั่วโมโหเขาแก้วก็ต้องทำนิ่งๆ เนียนๆ เข้าไว้อย่าเพิ่งมาดุพี่ รับรองว่า  แก้วจะได้เห็นคนน่ารักใสๆ หลุดแอ๊บปรี๊ดแตกแน่ๆ” เขาบอกอย่างนึกสนุก

           กีรฎาส่ายศีรษะสีหน้าบอกชัดว่ารู้สึกเอือมระอา “พี่ปืนคิดได้ยังไงคะเนี่ย สงสัยแก้วต้องคิดทบทวนให้ดีซะแล้วว่าควรจะคบพี่ปืนต่อไปดีไหม นิสัย!”

           ตรัยพยักหน้าหงึกหงัก “ผมเห็นด้วย พี่แก้วคบกับพี่ปืนได้ไงอะ นิสัยคนละขั้วกันเลย ว่ากันว่าคนจะเป็นเนื้อคู่กันต้องมีศีลเสมอกันไม่ใช่เหรอครับ อย่างนี้พี่แก้วกับพี่ปืนก็ไม่ใช่เนื้อคะ…โอ๊ย!”

           พูดยังไม่ทันจบประโยคก็ต้องร้องออกมาเสียงดังเพราะถูกฝ่ามืออรหันต์ของคนข้างๆ ทุบลงกลางศีรษะ

           “โทษฐานที่พูดจาไม่เป็นมงคล” ก้องภพบอกง่ายๆ หลังจากประทุษร้ายคนที่เป็นทั้งลูกน้องและลูกไล่จนพอใจแล้ว ซึ่งอีกฝ่ายก็ได้แค่ค้อนตาแทบกลับเพราะโต้ตอบเขาไม่ได้ หรืออีกนัยหนึ่งก็คือไม่กล้าหือนั่นแหละ

           จากนั้นวิศวกรผิวเข้มก็ยักไหล่พูดโดยไม่มีท่าทีจะสำนึกสักนิดเลยว่า “ก็ไม่รู้สินะ เห็นตาโตๆ เอาเรื่องนั่นทีไรมันอดสงสัยไม่ได้ ไม่รู้ว่าน่ารักใสๆ จริงๆ หรือแค่แอ๊บ เลยอยากจะยั่วดูเผื่อว่าล่ามสาวน่ารักใสๆ ในสายตาของใครๆ จะหลุดแอ๊บ”

           “พี่ว่ามันไม่ใช่แค่ศีลไม่เสมอกันกับแก้วเหมือนที่เจ้าเต้ว่าแล้วล่ะ แต่ไอ้นี่มันโรคจิตแหงๆ ทางที่ดีพี่ว่าแก้วรีบเลิกกับมันเหอะ” ได้รับรู้ความคิดของเพื่อนแล้วภควัตก็อดว่าไม่ได้จริงๆ

           “อ้าว ไอ้คุณปุ้นพูดจาไม่เป็นมงคลแบบนี้ไม่เห็นหรือไงวะว่าไอ้เต้น้องรักเพิ่งโดนอะไรไป”

           “เห็น แล้วไงวะ”

           “โอ๊ะ โอ วอนซะแล้วไอ้นี่”

           “แกก็พอกันนั่นแหละ แก้วพี่ฝากสั่งสอนมันที”

           “ได้เลยค่ะพี่ปุ้น นี่แน่ะ! คนโรคจิต!”

           “เฮ้ย! โอ๊ย! แก้วครับ พี่เจ็บนะ แก้วเป็นแฟนพี่นะครับ ทำไมถึงไปฟังคำไอ้ปุ้นมันล่ะ”

           “ก็ไม่รู้สิคะ แก้วกำลังคิดว่าเราควรจะคบกันต่อไปดีไหม”

           “แก้วคร้าบ พี่ผิดไปแล้วคร้าบ อย่าทำอย่างนี้เลยนะคร้าบน้องแก้วคนสวย”

            …

           ...TBC...