ตอนที่ 3

“เจ้าบอกว่าข้าพลัดตกน้ำ…อย่างนั้นหรือ?” เสียงของเนี่ยฮุ่ยเฟยเอ่ยขึ้นเบา ๆ แต่เฉียบคม ในขณะที่มองตรงไปยังสาวใช้คนสนิทนามว่า “เสี่ยวจู” เด็กสาววัยราวสิบหกผู้เติบโตมากับนางมาตั้งแต่ยังเล็ก

 

เสี่ยวจูสะดุ้งเฮือก สีหน้าละล้าละลัง

“ขะ…ขออภัยเจ้าค่ะคุณหนู ข้าน้อย…ข้าไม่กล้าบอกความจริง…ข้ากลัว…” นางทำท่าจะคุกเข่า

 

เนี่ยฮุ่ยเฟยยื่นมือขึ้นห้ามไว้ สีหน้านิ่งสนิท

 

“ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ผิด ข้าเพียงต้องการความจริง ข้าจำได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งสายตาของเขา…ที่ยืนมองข้าโดยไม่แม้แต่จะเอื้อมมือมาช่วย” น้ำเสียงของนางแผ่วเบา แต่ทุกถ้อยคำเฉียบคมดังใบมีด

 

“ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป เสี่ยวจู เจ้าจงเป็นหูเป็นตาให้ข้า…ฟังทุกคำที่พวกเขาพูด ข้าต้องการรู้ทุกเรื่องของจวนนี้”

 

เสี่ยวจูเงยหน้าขึ้นช้า ๆ มองคุณหนูของตนด้วยแววตาไม่เชื่อสายตา

 

“คุณหนู ท่าน…ท่านดูไม่เหมือนเดิมเลยเจ้าค่ะ”

 

เนี่ยฮุ่ยเฟยเพียงยิ้มมุมปากเล็กน้อย “เพราะข้าตายไปครั้งหนึ่ง และต่อไป ข้าจะทำให้ทุกคนรู้ว่า ‘เนี่ยฮุ่ยเฟย’ ที่เขาเคยเหยียบย่ำคนนั้น ได้ตายจากไปแล้วจริง ๆ”

 

 

อีกสองวันถัดมา ขณะที่อากาศยังเย็นจัดเพราะฝนยามเช้าตกโปรยลงมา กลิ่นหอมของบัวหิมะนึ่งน้ำผึ้งกับยำดอกเหมยหมักซอสถั่วเหลืองกลับลอยอบอวลออกมาจากเรือนครัว บ่าวไพร่จำนวนหนึ่งยืนมุงดูอย่างประหลาดใจ

 

“ใครทำ?” เสียงผู้ดูแลครัวเอ่ยขึ้นอย่างเหลือเชื่อ

 

หญิงสาวในชุดผ้าไหมเรียบง่ายคนหนึ่งกำลังนึ่งซี่โครงย่างน้ำแดงอยู่ด้วยท่วงท่าคล่องแคล่ว กลิ่นที่ลอยออกมานั้นเข้มข้นเกินจะมองข้าม

 

“คุณหนูใหญ่?”

 

เมื่อเสียงร่ำลือว่า คุณหนูใหญ่แห่งจวนเนี่ยลงครัวเองไปถึงหูของ ฟู่ซื่อ นางถึงกับเอ่ยดูแคลนลูกเลี้ยงของตนทันที

 

“หึ…คิดจะทำให้ข้าขายหน้าในวันไหว้บรรพชนงั้นหรือ?” ก่อนจะออกคำสั่งเรียกบ่าวคนสนิทมาทันที

 

“ให้คนไปดูว่านางกำลังคิดอะไรอยู่ หากลงมือในครัวจริง ๆ …ก็ปล่อยให้นางทำ ข้าจะรอดูว่าสิ่งที่นางทำจะดีพอให้บิดาของนางใส่ใจหรือไม่”

 

วันพิธีมาถึงเร็วเกินคาด ท่ามกลางโต๊ะเครื่องเซ่นหลายสิบโต๊ะจากเรือนต่าง ๆ ในจวน มีเพียงโต๊ะเล็กด้านหลังที่จัดโดยเนี่ยฮุ่ยเฟยซึ่งเดิมทีไม่มีใครใส่ใจ

ทว่าเมื่อลมพัดมากลิ่นซี่โครงหมูย่างน้ำแดงร้อน ๆ สีทองประกายเคลือบหนา บรรดาญาติผู้น้อยต่างก็หันมองเป็นสายเดียวกัน

“กลิ่นอะไรน่ะ? ใครทำ?”

“จากโต๊ะของคุณหนูใหญ่…เจ้าค่ะ”

ฟู่ซื่อขมวดคิ้ว ทว่าเนี่ยหย่งซาน…บิดาของนาง กลับชะงักเมื่อได้กลิ่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสายตาคู่นั้นซึ่งเคยไม่สนใจลูกสาวคนโตเลยสักนิด กลับสั่นไหวเล็กน้อยแต่เพียงแวบเดียวก็เลือนหายไป

คืนยามจื่อ (23.00–00.59 น.)

 

ภายในห้องเรือนหลังซ้ายที่มืดสนิท มีเพียงแสงตะเกียงน้ำมันหนึ่งดวงวางอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือ แสงไหวริบหรี่ตามแรงลมที่ลอดช่องหน้าต่างแม้จะรู้ว่าบัดนี้ตนเองจะต้องใช้ชีวิตในโลกใบใหม่นี้ ทว่านางก็ยังไม่มั่นใจว่าตนเองจะเดินไปในทิศทางใด

 

 

 

สองวันต่อมา

 

เสียงกลองยามเช้าจากหน้าประตูใหญ่ของจวนเนี่ยดังขึ้นหนึ่งระลอก ตามด้วยเสียงบ่าวสาวเร่งรีบปัดกวาด ล้างลาน เดินขวักไขว่ประหนึ่งมีเหตุสำคัญ และนั่นคือความจริงวันนี้เป็นวันเกิดปีที่ห้าสิบของท่านอาจารย์หลัวฉางไท่ ขุนนางในราชสำนักผู้เป็นทั้งสหายเก่าและผู้มีพระคุณของบิดา

บิดาของนางจึงจัดงานเลี้ยงรับรองแขกสำคัญจากทั่วเมือง ณ ศาลาหลักของจวนตระกูลเนี่ย

 

ที่เรือนพักของนางเสี่ยวจูเดินเข้ามาพร้อมกับห่อผ้า

 

“คุณหนู ฮูหยิน ส่งชุดไปให้เจ้าค่ะ บอกว่า…เป็นของขวัญสำหรับงานเลี้ยงวันนี้เจ้าค่ะ ” เสี่ยวจูเปิดผ้าห่ออย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นผ้าไหมบางละเอียดสีชมพูอ่อน ปักลายดอกเหมยบานด้วยด้ายทอง

 

เนี่ยฮุ่ยเฟยมองเพียงครู่ก่อนถอนหายใจบาง ฟู่ซื่อ…เจ้ายังคิดว่าข้าโง่พอจะรับไมตรีจากผู้วางยาฆ่าแม่ตัวเองได้อีกหรือ

 

นางกล่าวเสียงเรียบ “เผามันซะ”

 

“คุณหนู…” แม้ว่าเสี่ยวจูจะไม่เข้าใจในสิ่งที่เจ้านายของตนเองกระทำ แต่นางก็ทำตามคำสั่งแต่โดยดี

 

 

และเมื่อถึงเวลาเนี่ยฮุ่ยเฟยปรากฏกายในชุดผ้าไหมแท้สีม่วงอมน้ำเงิน ประดับลายดอกมู่ตานสีฟ้าบนชายเสื้อ ชุดซึ่งเคยเป็นของมารดานาง อดีตฮูหยินเอกผู้ล่วงลับ

 

เมื่อนางก้าวเข้าศาลา แขกในงานพลันหันมอง ทั้งเพราะความงามของชุดและสายตาแน่วแน่ที่ไม่หวั่นไหว

 

แม้แต่ “ฟู่ซื่อ” ผู้ยืนอยู่กลางศาลาด้านในก็ต้องชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะแย้มยิ้มแผ่ว พูดคุยกับบรรดาแขกที่มาร่วมงานต่อไป

 

ในระหว่างงานเลี้ยง แขกมากหน้าหลายตาต่างกล่าวชมเรื่องความเจริญรุ่งเรืองของตระกูลเนี่ย พลางจิบสุราอุ่นในถ้วยหยก แต่ในจังหวะที่สายลมพัดแรงจนม่านผ้าไหววูบขึ้นนั้น ร่างหนึ่งปรากฏตรงทางเดินด้านหลังศาลา

 

ชายหนุ่มผู้สวมชุดคลุมสีดำสนิท คลุมหน้าไว้ด้วยผ้าพันบาง เผยเพียงดวงตาเรียวลึกเย็นชา เขาก้าวเข้ามาช้า ๆ และโค้งคำนับต่อหน้า อาจารย์หลัวและ เนี่ยหย่งซาน