LOGINShare
บทที่ 4
Latest chapter
เบื่อชีวิตวุ่นวาย ขอแกล้งตายดีกว่า บทที่ 9
ฉันหลบไม่ทัน ความรู้สึกเจ็บจี๊ดแล่นมาจากท้องไป๋เฉียงเวยที่เพิ่งออกจากคุก ไม่เหลือคราบคุณหนูผู้เย่อหยิ่งแม้แต่น้อยนิด เธอดูซูบซีดจนเหมือนผีเธอกำมีดเหมือนโดนผีเข้า ดันมีดที่ท้องฉันเข้ามาอีก“ไป๋อวิ๋นซู เธออยากตายไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวฉันจะสนองให้เธอเอง!”เธอพึมพำเหมือนคนเสียสติ“ถ้าเธอตายไป ฉันก็จะเป็นลูกสาวคนเดียวของพ่อกับแม่ พ่อแม่ต้องรับฉันกลับบ้านแน่นอน”ฉันเจ็บจนเหงื่อแตกพลั่ก แต่คำพูดเพ้อเจ้อของเธอดันทำให้ฉันโมโหจนกัดฟันกรอด“เธอประสาทเหรอ?”“เธอตั้งสติแล้วคิดให้ดี ฉันคือลูกสาวแท้ๆ ของพ่อกับแม่ เธอหาเรื่องใส่ตัว ทำให้จุดจบของเธอเป็นแบบนี้!”“เธออยากให้ฉันตายเหรอ ต้องขอโทษด้วยนะ ตอนนี้ฉันมีเงินแล้ว ฉันไม่อยากตายสักนิด”สามปีที่ผ่านมา พ่อแม่บังคับให้ฉันเข้าฟิตเนส ฝึกศิลปะป้องกันตัว ร่างกายไม่ได้บอบบางราวกับจะโดนลมพัดปลิวเหมือนเมื่อก่อนแล้วฉันกำด้ามมีดแล้วดึงมีดออกมา จากนั้นยกขาถีบหน้าอกไป๋เฉียงเวยเต็มแรงเธอล้มกระแทกพื้นอย่างแรง ขณะที่เธอกำลังจะลุกขึ้นมา ฉันถีบซ้ำไปอีกหนึ่งทีบอดี้การ์ดตระกูลไป๋วิ่งมาอย่างรวดเร็ว จับตัวไป๋เฉียงเวยกดลงบนพื้นทันทีเธอยังคงดิ้นอย่างบ้าคลั่ง
เบื่อชีวิตวุ่นวาย ขอแกล้งตายดีกว่า บทที่ 8
เนื่องจากหลักฐานมัดตัวจนดิ้นไม่หลุด สุดท้ายไป๋เฉียงเวยถูกตัดสินจำคุก 3 ปีในความผิดฐานพยายามฆ่าตอนศาลพิพากษา เธอโวยวายร้องห่มร้องไห้เหมือนคนเสียสติ รบเร้าจะเจอพ่อกับแม่ให้ได้แต่ตอนนี้พ่อกับแม่กำลังเฝ้าฉันอยู่ในห้องผู้ป่วย ไม่ได้สนใจเรื่องอื่นเลยฉันเพิ่งลืมตาขึ้นมา แม่ก็ถือถ้วยซุปร้อนๆ เดินมาข้างเตียง ค่อยๆ เป่าพลางพูดเอาใจ“อวิ๋นซู รีบกินซุปนกพิราบสิ ครั้งนี้แม่เฝ้าตอนเคี่ยวซุปเองเลย ชิมดูแล้วด้วย ไม่เค็มแน่นอน”ส่วนพ่อยืนอยู่ข้างๆ ค่อยๆ หยิบผลไม้ที่ปอกเปลือกเรียบร้อยมาหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ เอาไม้จิ้มฟันจิ้มแล้วยื่นมาที่ปากฉัน พูดเสียงอ่อนโยนว่า“กินผลไม้เพิ่มวิตามินสักหน่อย”พี่ใหญ่เห็นฉันฟื้นก็ดีใจจนยิ้มไม่หุบเหมือนกัน รีบไปเรียกหมอมาเช็กอาการฉันอีกรอบเมื่อหมอยิ้มแล้วบอกว่าค่าต่างๆ ปกติดี ร่างกายฟื้นตัวได้ดีมาก ทุกคนในบ้านถึงกับถอนหายใจอย่างโล่งอกเห็นท่าทางเป็นห่วงเป็นใยของพวกเขา ฉันรู้สึกว่าตัวเองได้รับความรักจนทำตัวไม่ถูกหมอหัวเราะแล้วพูดแซว“คุณหนูไป๋เป็นแก้วตาดวงใจของพ่อแม่จริงๆ ตั้งแต่คุณเข้าโรงพยาบาล พ่อแม่คุณก็ผลัดกันมาเฝ้าทุกวัน ไม่ได้ไปบริษัทเลยด้วยซ้ำ”“ต้องขอบ
เบื่อชีวิตวุ่นวาย ขอแกล้งตายดีกว่า บทที่ 7
ตอนกลางคืนจู่ๆ ที่โรงพยาบาลไฟดับแม้ไฟสำรองทำงานทันทีที่ไฟดับ แต่ช่วงเวลาไม่กี่นาทีที่กล้องวงจรปิดดับไป เพียงพอให้ไป๋เฉียงเวยแอบเข้ามาในห้องฉันเธอมองฉันที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง ด่าทอฉันด้วยเสียงเบา“นังชั้นต่ำ กลับมาแย่งทุกอย่างในชีวิตฉันทำไม?”“ในเมื่อเธอเติบโตอยู่ข้างนอก เธอก็ควรตายอยู่ข้างนอกสิ”“อีกอย่างพอเธอโผล่มา ทำไมในสายตาพ่อกับแม่ถึงมีแค่เธอ?”เธอพุ่งเข้ามาทุบตีและข่วนฉันเหมือนคนบ้า ระบายความโกรธแค้นทั้งหมดใส่ฉันหลังจากนั้นไป๋เฉียงเวยเห็นว่าเหลือเวลาไม่เยอะแล้ว รีบเอาหมอนกดหน้าฉันพร้อมกับพูดอย่างเคียดแค้น“ตายซะเถอะ เธอตายไปก็ไม่มีใครแย่งความรักกับฉันแล้ว ไม่ต้องห่วงนะ เห็นแก่ที่เราเป็นพี่น้องกัน วันเช็งเม้งปีหน้า ฉันจะเผาแบงก์กงเต็กไปให้เยอะๆ”ไป๋เฉียงเวยยิ่งคิดยิ่งสะใจขึ้นเรื่อยๆแต่ทันใดนั้นประตูห้องผู้ป่วยโดนถีบจนเปิดออกเธอยังไม่ทันตั้งตัวก็โดนพี่ใหญ่ถีบจนกระเด็น ตัวกระแทกลงบนพื้นอย่างแรงพี่ใหญ่ตาแดงก่ำ โมโหสุดขีด“นังสารเลว ตระกูลไป๋เลี้ยงดูเธออย่างดีมา 10 กว่าปี คิดไม่ถึงว่าเธอจะเนรคุณขนาดนี้”“ตอนแรกฉันเห็นว่าเธอก็เป็นน้องสาวฉัน เลยไม่อยากคิดเล็กคิดน้อ
เบื่อชีวิตวุ่นวาย ขอแกล้งตายดีกว่า บทที่ 6
“ถ้าปล่อยไปเรื่อยๆ ก็เหมือนบีบให้เธอตายไม่ใช่เหรอ?”พี่ใหญ่น้ำตาคลอเบ้า พูดประโยคนี้เสียงดังลั่นแม่สั่นไปทั้งตัว จับมือพี่ชายฉันด้วยความตกใจสุดขีด“นายว่าอะไรนะ พูดอีกรอบสิ!”พี่ใหญ่สูดหายใจลึก ก่อนจะพูดย้ำอีกครั้งหลังจากนั้นพี่ใหญ่เอารายงานปึกหนาที่ได้จากนักสืบฟาดลงบนโต๊ะ ร้องไห้น้ำตานองหน้าเพราะรู้สึกผิด“ตอนนั้นเป็นเพราะความประมาทของฉัน ทำให้พลัดหลงกับอวิ๋นซู ฉันรู้สึกผิดกับเธอมาตลอด จึงแอบสืบเรื่องราวตลอด 10 กว่าปีที่ผ่านมา ฉันอยากชดเชยให้เท่าที่ทำได้”“คิดไม่ถึงว่าเธอจะเจอเรื่องหนักหนาสาหัสเยอะขนาดนี้”เขาเปิดอ่านพร้อมเสียงสะอื้น ทุกตัวอักษรบนหน้ากระดาษทำให้รู้สึกใจหาย“แม้มีคนรับน้องเป็นลูกบุญธรรม แต่ชีวิตอัปยศอดสูยิ่งกว่าหมาข้างทาง”“ตอน 3 ขวบเธอถูกขายไปอยู่ที่หมู่บ้านบนดอยห่างไกล เนื่องจากไม่ใช่เด็กผู้ชาย ทำให้ต้องแถมเงินให้คนที่รับตัวเธอไป พ่อแม่บุญธรรมเห็นเธอเป็นทาสที่ทำงานให้ฟรีๆ บังคับให้เธอทำงานหนักทุกวัน”“ตอน 7 ขวบ พ่อบุญธรรมได้ยินว่าเครื่องในคนราคาดีมาก คิดจะขายเธอให้คลินิกเถื่อนเพื่อแลกกับเงิน เธอบังเอิญได้ยินเรื่องนี้พอดี จึงข้ามภูเขาหลายลูกกว่าจะหนีออกมา
เบื่อชีวิตวุ่นวาย ขอแกล้งตายดีกว่า บทที่ 5
เสียงกรี๊ดด้วยความตกใจดังออกมาจากกลุ่มคน“มีคนกระโดดตึก!”กลุ่มคนกรูกันเข้ามามุงดู ล้อมที่เกิดเหตุจนแน่นขนัดตอนแรกพ่อกับแม่ยังงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จนกระทั่งแม่เห็นกำไลหยกบนข้อมือ แม่ถึงกับทรุดลงไปกองกับพื้นมันคือกำไลที่แม่ใส่ให้ฉันเมื่อคืน บอกว่าเป็นมรดกตกทอดของคุณยาย แม่เองยังไม่กล้าใส่เลย“อวิ๋นซู อย่าทำให้แม่ตกใจสิ”“ใครก็ได้ ช่วยลูกสาวฉันด้วย!”แม่กอดฉันแน่น ร้องไห้จนเกือบเป็นลมพ่อก็กดโทรออกอย่างเอาเป็นเอาตาย แผดเสียงดังลั่น“เรียกหมอที่ดีที่สุดในเมืองนี้มาหาฉันทั้งหมด เดี๋ยวนี้เลย!”ฉันถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัดอย่างรวดเร็ว หมอทำการช่วยชีวิตฉันทันทีพ่อยืนตาแดงก่ำอยู่ข้างนอก หมัดถูกกระแทกลงบนผนังอย่างแรง“ทำไม...ทำไมอยู่ดีๆ อวิ๋นซูถึงกระโดดตึก เมื่อกี้เราพูดแรงไปเหรอ?”ไป๋เฉียงเวยกลัวจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว แต่ก็ยังกัดฟันพูดว่า“อาจเป็นเพราะพี่โดนแฉเรื่องแกล้งตาย เลยกระโดดตึกขู่พ่อกับแม่”“พ่อกับแม่อย่าใจอ่อนแล้วโดนหลอกอีกนะ”เธอสูดหายใจแล้วพูดใส่ไฟต่อ“ถึงพี่รอดมาได้ อะไรที่ผิดก็ควรลงโทษ ไม่งั้นต่อไปเอะอะอะไรก็เอาเรื่องตายมาขู่ เราคงบ้าตายกันพอดี”พ่อขมวดคิ้วครุ่น
เบื่อชีวิตวุ่นวาย ขอแกล้งตายดีกว่า บทที่ 4
“ใช่ รีบพาอวิ๋นซูไปโรงพยาบาลก่อน”พ่อกับแม่ไม่โอ้เอ้อีกแล้ว รีบพาฉันไปโรงพยาบาลทันที จัดแพ็กเกจตรวจร่างกายแบบ VIP ที่ตรวจแบบละเอียดยิบให้ฉันแม่จับเสื้อกาวน์ของหมอ“หมอ ลูกสาวฉันเป็นอะไรกันแน่ ตอนตรวจครั้งก่อนหมอบอกว่าเธอมีปัญหาด้านหัวใจ...”หมอเปิดดูผลตรวจสุขภาพแล้วเอ่ยเสียงเรียบ“ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงครับ ค่าต่างๆ ปกติดี สุขภาพแข็งแรงมาก”แม่ถึงกับอึ้ง มองฉันที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงแล้วถามอีกรอบ“แล้วทำไมลูกฉันยังไม่ฟื้นล่ะ?”หมอดันแว่นบนสันจมูกแล้วยกยิ้มมุมปาก“แกล้งตายมั้งครับ เด็กสมัยนี้ชอบแกล้งป่วยเพื่อบีบให้พ่อแม่ทำตามสิ่งที่ตัวเองต้องการ ผมว่าลูกสาวคุณก็คงเหมือนกัน”แม่กำลังจะด่าหมอว่าพูดจามั่วซั่ว แต่ดันเห็นฉันค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งบนเตียง“หนูไม่เป็นไร คือหนูขี้เกียจขยับตัวจริงๆ นั่นแหละ”ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องผู้ป่วยขณะนั้นไป๋เฉียงเวยน้ำตาคลอเบ้า ทำท่าอึกๆ อักๆ เหมือนอยากพูดอะไรสักอย่าง“พ่อแม่ หนูไม่รู้ว่าควรบอกเรื่องนี้กับพ่อแม่ดีไหม”เธอเอารายงานของนักสืบเอกชนออกมาจากกระเป๋าพร้อมกับสูดน้ำมูกเบาๆ“หนูเพิ่งรู้ว่าพี่ชอบแกล้งตายเพื่อโยนความผิดให้คนอื่นตั้งแต่เด็
