LOGINShare
ปิดตาตีงู [2]
publish date:
2026-10-01 15:53:43บทที่ 7
พลันสายตาของเอ้อเหนียงเหลือบไปเห็นผู้เฒ่าซ่ง พ่อสามีของเหมยกุ้ย มุมปากก็ยกยิ้มอย่างเจ้าเลศนัย ก่อนจะกอดอกแล้วเดินเข้าหาเหมยกุ้ย จีบปากจีบคอพูดจาเสียดสี ทว่าสายตากลับเอาแต่เหล่มองถุงผงซักฟอก
“ตายแล้ว นั่นตาเฒ่าซ่งไม่ใช่หรือ แก่ป่านนี้แล้วกลับถูกทิ้งให้ใช้ชีวิตอยู่คนเดียว มีสะใภ้ไม่ดีก็เช่นนี้ ชีวิตนี้ก็คงจะจบสิ้นแล้วกระมัง”
เหมยกุ้ยมองตามทันที นางลืมเรื่องพ่อสามีไปเสียสนิทเลย ยังมีอีกคนที่แม้ว่านางในอดีตทำไม่ดีด้วยมากแค่ไหน แต่ท่านก็ไม่เคยจะซ้ำเติมยามทุกข์ยาก คอยเอาเสบียงอาหารมาให้ตลอด ทั้งที่ตัวเองก็ขัดสน
เอ้อเหนียงฉวยโอกาสยามที่ทุกคนหันไปทางเฒ่าซ่ง แอบกำเอาผงซักฟอกหนึ่งกำใหญ่แล้วรีบซุกไว้ในกระเป๋ากางเกง หากใช้ดีจริงไว้วันหลังค่อยชวนแม่สามีไปขอเพิ่ม
“หยุด! วางลงเดี๋ยวนี้ อย่าคิดว่าข้าไม่เห็น” เหมยกุ้ยชี้หน้าด้วยไม้ตีผ้า นางเห็นนะว่าแอบขโมยผงซักฟอกไปตั้งหนึ่งกำมือ
“พูดเรื่องอะไรของเจ้า คิดจะชวนข้าทะเลาะเพื่อกลบเกลื่อนเรื่องไม่ดีของตัวเองล่ะสิ”
“ข้าเตือนแล้วนะว่าให้เอาของคืนมา”
“ข้าไม่ได้หยิบของเจ้าไปเสียหน่อย มีคนเห็นหรือว่าข้าหยิบไป เจ้า เจ้า แล้วก็เจ้า เห็นหรือ” เอ้อเหนียงชี้ไปยังชาวบ้านคนอื่น เมื่อครู่ไม่มีใครเห็นหรอก เพราะมัวแต่หันไปทางเฒ่าซ่งกันหมด ผลที่ได้ก็เป็นไปตามคาด พวกเขาต่างส่ายหน้ากันหมด
เหมยกุ้ยกัดฟันกรอด จะเข้าไปแย่งตรง ๆ ภาพลักษณ์ที่นางพยายามเปลี่ยนให้ดีขึ้นก็จะยิ่งยาก นังงูพิษนี่ คอยดูเถอะสักวันชาวนาผู้นี้ จะตีหัวนังงูพิษให้ตาย
“จิ๊ก ๆ เถียงไม่ออกล่ะซี่ ลูกสะใภ้เช่นเจ้า คนทั้งหมู่บ้านรู้กันหมดนั่นแหละว่าเห็นแก่ตัว ทิ้งครอบครัวสามี ไม่สนใจลูกผัว ยังจะอยากให้แม่สามีข้ารับกลับบ้านอีก ไม่ดูตัวเองเอาเสียเลย”
เด็กทั้งสามที่ทนฟังไม่ได้ ทิ้งผ้าในมือแล้วปรี่เข้าหาป้าสะใภ้ หวังจะให้อีกฝ่ายขอโทษ แต่ก็ต้องหยุดการกระทำนั้นไว้ เมื่อมารดาห้ามพวกเขา
“หยุดนะ”
“ท่านแม่ ป้าสะใภ้พูดไม่ดีนะขอรับ นางพูดไม่จริงเลย ข้าจะให้นางขอโทษท่านแม่” ซือฮั่นฮึดฮัดด้วยรู้สึกขัดใจ ท่านพ่อเคยบอกว่าเพราะท่านแม่หัวอ่อน และมีปมเรื่องความรักภายในครอบครัว ที่ทำทุกอย่างก็เพื่อที่จะได้ความรักจากท่านยาย เป็นคนพวกนี้ต่างหากที่คอยแต่จะมาเอาเปรียบ
“พอเถอะ ที่พี่สะใภ้พูดก็ถูก ข้าก็เป็นเช่นนี้ กลับไปซักผ้าได้แล้ว”
“แต่ว่าจะปล่อยไปเช่นนี้จริงหรือขอรับ”
“ซือฮั่น ถ้าเจ้าว่างนักก็ไปเอาผ้าของท่านปู่มาซักไป”
“ขอรับ”
เด็กหนุ่มกำมือแน่น มองหน้าป้าสะใภ้ด้วยความโกรธ อยากจะตอกหน้ากลับไปสักคำ กระนั้นก็ต้องตัดใจ หันหลังเดินไปหาท่านปู่ เอาผ้ามาซักด้วยความจำยอม
“หึ! ถือว่ารู้ความอยู่บ้าง”
เอ้อเหนียงเห็นว่าเหมยกุ้ยยอมแพ้ นางก็ยิ่งได้ใจ เชิดหน้ากลับไปหยิบเอาผ้าที่ซักเสร็จ แล้วเดินกลับบ้านไปอย่างมีชัย คนขี้แพ้อย่างไรก็คือคนขี้แพ้อยู่วันยังค่ำนั่นแหละ ก็แค่ทำเป็นเก่งให้คนอื่นดูก็เท่านั้น
ท่าทีลำพองใจของเอ้อเหนียง ทำเอาเหมยกุ้ยแทบอยากจะหัวเราะให้ฟันร่วงนัก คิดหรือว่านางจะปล่อยไปง่าย ๆ
ร่างบางเข้าไปนั่งข้างบุตรชายบุญธรรม ก่อนจะกระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคน
“ซือฮั่น คืนนี้เตรียมกระสอบไว้สักใบ แต่งตัวปกปิดใบหน้าสักหน่อยเล่า แล้วเจอกันยามซวี”
“ท่านแม่จะทำอะไรหรือขอรับ”
“ข้าจะพาไปตีงู”
“ขอรับ” เด็กหนุ่มมองมารดาด้วยความมึนงง ตีงูอะไรมืดค่ำ จะมองเห็นหรือ
ด้านเฒ่าซ่งที่ถูกแย่งงานไป นั่งมองลูกสะใภ้อยู่ใต้ร่มไม้ อดีตทหารปลดประจำการยกมุมปากเล็กน้อย พลางคิดว่าเมื่อก่อนเหมยกุ้ยจะนิสัยเสียจนกู่ไม่กลับ เห็นทีต้องมองนางใหม่เสียแล้ว อย่างน้อยวันนี้ก็ได้เห็นการเปลี่ยนแปลงในตัวลูกสะใภ้เล็กน้อย
ยามซวี*
สองเงาตะคุ่ม ๆ ซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้เพื่อดักรอเอ้อเหนียง นางรู้มาว่าทุก ๆ สามวัน เอ้อเหนียงจะมาอาบน้ำคนเดียวที่ริมคลองเสมอ วันนี้ก็พอเหมาะพอดี เมื่อเห็นเป้าหมาย เหมยกุ้ยจึงสะกิดบุตรชายแล้วพยักหน้า เป็นสัญญาณบอกว่าให้เริ่มแผนการตีงูได้เลย
สองร่างเดินย่องตามหลังเอ้อเหนียง ซือฮั่นกระทำอย่างคล่องแคล่ว ใช้กระสอบคลุมหัวเป้าหมาย ตามมาด้วยเหมยกุ้ยที่ใช้ทั้งเท้า ศอก เข่า กำปั้น กระหน่ำใส่ไม่ยั้ง เด็กหนุ่มเห็นดังนั้นก็ตาลุกวาว อยากร่วมวงบ้าง
ป้าสะใภ้คนนี้ทำเขาอัดอั้นตันใจมานานแล้ว ขอสักทีให้หายแค้นเถอะ
“โอ๊ย! ใครทำข้า พวกเจ้าเป็นใคร โอ๊ย ปล่อยข้าไปเถอะ ข้าทำอะไรให้”
ตุบ ตับ
“โอ๊ย อย่าตีข้าเลย”
พลั่ก ตุบ
“อ๊า...เบ้าตาข้า”
เหมยกุ้ยคิดว่าสั่งสอนแค่นี้ยังไม่สาสมกับที่ตนโดนกระทำ เมื่อก่อนก็เป็นเอ้อเหนียงนี่แหละ ที่คอยเป่าหูคนทั้งหมู่บ้านให้ชิงชัง แม้แต่เพื่อนรักเพียงคนเดียวก็ยังเลิกคบตน หญิงสาวจึงใช้เงินที่เหลือในระบบ ซื้อผงคันแกล้งคนมาหนึ่งซอง เทใส่ตัวเอ้อเหนียงครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งใส่ลงในเสื้อผ้าในกะละมัง
ฮึ! อย่าคิดว่าคืนนี้แกจะได้นอนเลย เอ้อเหนียง...
*ยามซวี” (19.00-20.59)
Latest chapter
เปลี่ยนชะตาย้อนเวลามาพร้อมระบบพิเศษ คนบาปหนา [3]
บทที่ 15ชุนหว่านยังคงจำได้ดี เมื่อห้าปีก่อนหลังจากกินขนมที่เหมยกุ้ยให้มาโดยไม่คิดอะไร จากนั้นทุกอย่างก็ดับวูบ ตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนกับตู้เย่นอนอยู่ด้วยกันที่กระท่อมปลายนาเสียแล้วไม่นานก็มีชาวบ้านหลายคนแห่กันมาเห็นพวกตนได้พอดิบพอดี มารู้ภายหลังว่าเป็นเหมยกุ้ยที่เอาเรื่องของตนไปป่าวประกาศ ชื่อเสียงป่นปี้ ถูกครอบครัวรังเกียจซึ่งเรื่องราวความขัดแย้งก็ไม่ได้มีเพียงเท่านั้น เดิมทีตนกับตู้เย่ก็ยังไม่ได้ชอบพอกัน แต่มารักกันภายหลังต่างหาก หรือจะเรียกให้ถูกก็คือก่อนจะตัดสินใจหนีตามกัน มันเกิดเรื่องไม่งามผิดศีลธรรม ทำให้ครอบครัวขายหน้าเป็นขี้ปากชาวบ้าน“ชุนหว่านเจ้าฟังข้านะ ข้าสาบานได้ ไม่เคยคิดวางแผนทำลายชื่อเสียงของเจ้าแม้แต่นิดเดียว”“ทำไมจะไม่ใช่เจ้า เจ้าก็รู้ว่าตอนนั้นข้าชอบพี่อวิ๋นเซียว เจ้าก็เช่นกัน ก็เลยวางแผนกำจัดคู่แข่งหัวใจใช่ไหมเล่า” ชุนหว่านตาแดงก่ำ ถึงตอนนั้นจะชอบบุรุษคนเดียวกัน แต่ตนก็ไม่ใช่คนที่ไม่ยอมรับความจริง หากสู้กันซึ่ง ๆ หน้า ไม่ทำกันลับหลังเช่นนี้ ความเป็นเพื่อนคงไม่ลงเอยด้วยการเป็นศัตรู“เราเป็นสหายกันมาตั้งแต่จำความได้นะ ข้าเป็นคนเช่นนี้หรือ ลองตรองดูให้ดี ก่อนหน้าที่เ
เปลี่ยนชะตาย้อนเวลามาพร้อมระบบพิเศษ คนบาปหนา [2]
บทที่ 15ทว่าคำขอของซ่งอวิ๋นเซียวก็คงจะไม่สมหวังเสียทีเดียว เพราะชุนหว่านกับตู้เย่ ได้มาเยือนถึงที่ ทันทีที่มาถึงตู้เย่ก็รีบขอโทษขอโพยเสียยกใหญ่ ทั้งสองบ้านต่างรู้กันดีว่าภรรยาไม่ถูกกัน“ขอโทษที่มารบกวนนะ พอดีชุนหว่านรบเร้าให้พามาน่ะ”“ไม่เป็นไร เราก็คนกันเองทั้งนั้น” ซ่งอวิ๋นเซียวกล่าวอย่างเนิบนาบ หากเขาไม่ได้พูดคุยกับภรรยามาก่อนหน้า ก็คงจะมีอาการกระอักกระอ่วนไม่ต่างกับตู้เย่ ชุนหว่านที่หลบอยู่หลังสามี รวบรวมความกล้าก้าวออกมาด้านหน้า ก่อนจะชี้ไปที่อดีตสหายรัก เชิดหน้ามองอีกฝ่ายอย่างไว้ตัว นางสะกิดสามีให้วางกระบุงที่สะพายมาลง“เห็ดพวกนี้ ยังรับอยู่ใช่ไหม”“รับสิ” เหมยกุ้ยตอบกลับอย่างรวดเร็ว มองเห็ดที่อัดแน่นเต็มกระบุงตาวาว ประเมินด้วยสายตาก็น่าจะได้สักประมาณเกือบสิบกิโลได้กระมัง ดีจริง อยู่ ๆ ก็มีเงินวิ่งเข้ามาหาถึงบ้าน“แต่ว่า... ข้าจะขอรับเงินไปก่อนได้หรือไม่” ชุนหว่านถามไม่เต็มเสียงนัก เข้าใจดีว่าเหมยกุ้ยต้องสำรองจ่ายไปก่อน แต่ว่านางมีความจำเป็นต้องใช้เงินจริง ๆ ตอนนี้เจ้าของที่นามาทวงเงินที่ค้างถึงบ้าน หากไม่มีจ่ายวันนี้ ปีหน้าก็คงไม่มีข้าวเก็บไว้กินแน่“ไม่มีปัญหา”“เจ้าพูดจริงใ
เปลี่ยนชะตาย้อนเวลามาพร้อมระบบพิเศษ คนบาปหนา [1]
บทที่ 15ทันทีที่มาถึงบ้าน เหมยกุ้ยกับซือฮั่นต่างพากันปล่อยเสียงหัวเราะเต็มที่ พลางนึกถึงภาพของหย่าถิงที่เอาแต่ดีดดิ้นราวกับไส้เดือนโดนแดด ทั้งสองก็เอาแต่หัวเราะท้องคัดท้องแข็งเสียงของพวกเขาดังไปจนถึงคนที่อุดอู้อยู่แต่ในบ้านมาหลายวัน ถึงกับต้องใช้ไม้ค้ำยันฝืนร่างกายออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น ถึงทำให้หัวเราะกันเสียงดังได้ขนาดนี้ ซ่งอวิ๋นเซียวยืนเกาะขอบประตูด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างจับไม้ค้ำยันไว้มั่น มองคนทั้งสองด้วยความสงสัยใคร่รู้“มีเรื่องอะไรน่าสนุกนักหรือ ถึงได้หัวเราะกันเสียงดังเชียว”“ท่านพี่ ลุกยืนได้แล้วหรือเจ้าคะ” เหมยกุ้ยรีบวางข้าวของไว้ข้างแคร่กลางลานบ้าน ก่อนจะทำท่าทางวี้ดว้ายไม่เก็บกิริยา ปรี่เข้าหาสามีไม่ได้อยากจะจับแขนล่ำ ๆ กล้ามเป็นมัดหรอกนะ ที่ทำไปก็เพราะห่วงว่าเขาจะล้มต่างหาก “อืม... ลุกขึ้นมาขยับตัวบ้าง จะได้หายเร็วขึ้น วันนี้ได้อะไรกลับมาบ้างเล่า”“ได้มาเยอะเชียวเจ้าค่ะ ท่านพี่เดินระวังนะเจ้าคะ”ซ่งอวิ๋นเซียวพยักหน้าทำทีเป็นไม่รู้สึกอะไร ทว่าใบหูกลับแดงระเรื่อ เมื่อคนข้างกายเข้ามาโอบต้นแขนตนเอาไว้แน่น เหมยกุ้ยรู้สึกถึงอาการสั่นเล็กน้อย นางจึงเข้าใจไปว่าสามีร่างกายยัง
เปลี่ยนชะตาย้อนเวลามาพร้อมระบบพิเศษ แผนตื้น ๆ [2]
บทที่ 14ด้านเหมยกุ้ยหลังจากเดินแยกตัวออกมา นางได้เดินหาเห็ดอยู่ครึ่งค่อนวัน จึงตัดสินใจชวนบุตรชายกลับบ้าน วันนี้ครึ่งวันนางสามารถหาเงินได้ถึงสิบหกตำลึงกับอีกหกร้อยอีแปะ โชคดีที่หลังแยกจากชุนหว่าน ก็มาเจอกับเห็ดชนิดอื่น จึงได้เงินเพิ่มมาถึงห้าตำลึง เมื่อรวมกับของเดิมก็ได้สิบหกตำลึง หกร้อยอีแปะทว่าถึงจะหาเงินสิบหกตำลึงหกร้อยอีแปะมาได้ แต่ก็ไม่ได้ทำให้นางรู้สึกพอใจเลยสักนิดไหนเล่าเห็ดหลินจือที่วาดฝัน เดินจนปวดน่อง ไม่เห็นเจอสักดอก คิดถึงตรงนี้จากที่เดินไหล่ตรงมาตั้งแต่เช้า กลับห่อเหี่ยวลงด้วยความผิดหวัง ความจริงกับนิยายมันก็แค่เรื่องเพ้อฝันสินะ ทว่าในตอนที่เดินมาถึงครึ่งทาง ก็มีเด็กสาวนางหนึ่งโผล่มาดักหน้า พลางตีหน้าเศร้ากล่าวทักทาย“พี่ซือฮั่นเพิ่งกลับจากหาของป่าหรือเจ้าคะ”“อืม”เสียงใสกังวานที่ดังตามหลัง ทำเอาเหมยกุ้ยหันขวับ นางไม่เก็บอาการเลยสักนิด มองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าที่ยากจะบรรยาย ที่แท้สตรีที่ปรากฏอยู่ในสายตาของเหมยกุ้ยก็คือ หย่าถิง หลานสาวของเอ้อเหนียงจากหมู่บ้านข้าง ๆ นี่เองยังดีที่ซือฮั่นแม้จะดูซื่อ ๆ แต่ก็ไม่ได้หลงไปกับมารยาสตรี เด็กหนุ่มแสดงท่าทีเคร่งขรึมไม่เล่นด้วย แม้อ
เปลี่ยนชะตาย้อนเวลามาพร้อมระบบพิเศษ แผนตื้น ๆ [1]
บทที่ 14“เดี๋ยวก่อนชุนหว่าน” เดิมทีคิดว่าเอาไว้ค่อยปรับความเข้าใจใหม่ภายหลัง ทว่าเมื่อเห็นสภาพของสหายรักตอนนี้แล้ว ก็ไม่อาจปล่อยผ่าน โดยที่ไม่ยื่นมือเข้าช่วยเหลืออะไรเลย“มีธุระอะไรกับข้าอีก จะพูดก็รีบพูดมาเถอะ ข้ารีบ ไม่มีเวลามาทะเลาะกับเจ้าหรอกนะ” ชุนหว่านหยุดชะงักไป ก่อนจะหันกลับมาด้วยสีหน้าไม่เต็มใจนัก“วันก่อนสามีเจ้าช่วยข้าไว้ ยังไม่ได้ตอบแทนน้ำใจเลย ไหน ๆ ก็เจอเจ้าแล้ว ฝากของแทนคำขอบคุณไปให้พี่ตู้เลยก็แล้วกัน”เหมยกุ้ยเลิกเสแสร้ง นางทำทีเป็นควานหาของในกระบุง ทว่าแท้จริงแล้วกำลังซื้อของในระบบ สหายรักก็มีชีวิตคู่ที่ไม่ค่อยดีนัก เจอเรื่องหนัก ๆ ยิ่งกว่านางเสียอีกก่อนหน้าที่จะเกิดความวุ่นวาย ครอบครัวของชุนหว่านได้หมั้นหมายนางให้กับบุรุษเสเพล บุตรชายเจ้าของเขียงหมูในเมือง ด้วยคิดว่าสู้ให้แต่งไปกับคนมีอันจะกิน ดีกว่าคนไม่มีอะไรเลย ทว่ายังไม่ทันได้แต่งเข้าบ้านเถ้าแก่เขียงหมู ก็เกิดเรื่องชู้สาวระหว่างชุนหว่านกับตู้เย่เสียก่อนส่วนตู้เย่ก็มิได้มีใจปฏิพัทธ์ต่อชุนหว่าน เขาก็แค่ถูกดึงเข้ามาเกี่ยวกับสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก แต่ด้วยเป็นบุรุษมีความรับผิดชอบสูง จึงไม่อาจทำให้สตรีคนหน
เปลี่ยนชะตาย้อนเวลามาพร้อมระบบพิเศษ สหายรัก [2]
บทที่ 13เหมยกุ้ยผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก ที่ซือฮั่นไม่ถามให้นางรู้สึกลำบากใจ เมื่อเด็กหนุ่มเดินห่างออกไปแล้ว นางจึงรีบขายต้นหุ่ยเชียง แล้วจึงเร่งฝีเท้าเดินตามให้ทันระหว่างทางก็เอาแต่คิดเรื่องเงิน ขายหน่อไม้และต้นหุ่ยเชียงตอนนี้รวมแล้วได้สิบเอ็ดตำลึงกับหกร้อยอีแปะ ถือว่าการขึ้นเขาครั้งนี้คุ้มไม่น้อย หากเดินหาของป่าอีกสักหน่อยค่อยกลับ ก็ไม่แน่ว่าจะได้เงินเพิ่มอีกสักห้าตำลึงเงินก็ได้ติ๊ง![ตรวจพบเห็ดมันปู รับซื้อกิโลกรัมละหนึ่งตำลึงเงิน]“ซือฮั่นเก็บเห็ดพวกนี้เร็วเข้า ดอกที่ยังเล็กอยู่อย่าเก็บเล่า ให้มันโตก่อนพรุ่งนี้เราค่อยมาเก็บ” ร่างบางวีดว้ายดีใจ คิดถึงเงิน เงินก็มา นางรีบชี้ไปที่เห็ดมันปูกลุ่มใหญ่ เหลืองอร่ามละลานตาไปหมด“ขอรับ”สองแม่ลูกช่วยกันเก็บเห็ดอย่างเพลิดเพลิน แค่เห็ดกลุ่มนี้นางต้องขายได้มากแน่ ๆ ขั้นต่ำก็น่าจะราว ๆ สักสามตำลึงเงินได้ ไม่คิดว่าราคาเห็ดจะมากขนาดนี้ มากกว่าหน่อไม้เสียอีกกระนั้นในระหว่างที่ทั้งสองกำลังช่วยกันเก็บเห็ดมันปู ก็ได้มีบุคคลที่สามโผล่มาจากที่ใดก็ไม่รู้ ยังไม่ทันที่เหมยกุ้ยจะโยนเห็ดในมือลงกระบุง สตรีคนนั้นก็ปัดเห็ดในมือนางทิ้งไปเสียได้ ทำเอาหญิงสาวโม
You May Also Like
ทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของสามีพิการ
หิมะที่ปลิดปลิว96.8K viewsย้อนรักทวงแค้น
วิ๋นเจิง239.8K viewsเสร็จพ่อสุดจะฟลุคเพราะแอบฟังความคิดลูกสาวจอมป่วน
อันอี่หราน115.2K viewsยอดหญิงในเงามาร
ฉินอันอัน173.9K viewsสามีผู้ลืมเลือน
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน247 viewsชายาตาบอดของทรราช
ต้นไม้แห้ง186 viewsคำสาปรักฮูหยินตัวร้าย
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน14 viewsเถ้าแก่เนี้ยมือทองคือมารดาของตัวร้าย
จินอวี้หมิ่น (อรวรา)14 views
