บาดเจ็บหนัก [1]

บทที่ 8

เข้าวันที่แปดของการย้อนเวลา เหมยกุ้ยใช้ชีวิตอยู่กับลูก ๆ โดยไร้เงาสามี ซ่งอวิ๋นเซียวก็ยังไม่กลับบ้านเสียที ที่ผ่านมาเขาจะกลับบ้านตรงเวลาตลอด ทว่าครั้งนี้เลยวันที่บอกไว้ถึงสองวัน ไร้ข่าวคราวของเจ้าตัว ทำให้เหมยกุ้ยเริ่มอยู่ไม่สุข

สิ่งที่นางกลัวก็คือ กลัวว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝัน เช่นนั้นการเปลี่ยนชะตาของนางก็ล้มเหลวน่ะสิ ยุคสมัยนี้การจะหาสามีที่รักมั่นคงและอดทนเช่นซ่งอวิ๋นเซียวหาได้ง่ายเสียที่ไหน

ขนาดบิดาจน ๆ มีดีแค่หน้าของนางที่ล่วงลับไปแล้ว ยังหนีตามภรรยาน้อยได้เลย ก็เพราะว่ามีใบหน้าที่เหมือนกับบิดามากนั่นแหละ จึงทำให้จงไฉ่เกลียดลูกตัวเองเข้าไส้ ยิ่งทารุณกายและใจบุตรสาวได้มากเท่าไร จงไฉ่ก็ยิ่งรู้สึกสะใจมากเท่านั้น

คิดถึงเรื่องนี้แล้วก็ยิ่งโมโห แม่แบบนี้ตนในอดีตก็ยังอยากจะกลับไปหาอีกหรือ ไม่คิดบ้างหรือว่า การได้แยกบ้านออกมาถือว่ามีบุญวาสนามากแค่ไหนแล้ว เพราะฉะนั้นนางจะต้องเกาะซ่งอวิ๋นเซียวให้ดี อย่าได้ปล่อยคนดี ๆ เช่นนี้หลุดมือเป็นอันขาด

เมื่อรอแล้วรอเล่าสามีก็ไม่กลับบ้านเสียที เหมยกุ้ยจึงให้บุตรชายคนโตไปที่บ้านตู้เย่ สหายร่วมทางและเป็นสหายสนิทของสามี เผื่อว่าทางนั้นจะรู้ข่าวอะไรบ้าง ทว่าคนบ้านตู้กลับบอกว่าตู้เย่ก็ยังมิได้กลับเช่นกัน

“เป็นเช่นไรบ้าง”

“ท่านอาเย่ก็ยังไม่กลับเช่นกันขอรับ ข้าไปถามที่บ้านคนอื่น ๆ มาแล้ว ก็ยังไม่มีใครที่กลับมาขอรับ”

เหมยกุ้ยนิ่งเงียบพลางใช้ความคิด คณะล่าสัตว์ที่ไปด้วยกันก็ยังไม่มีผู้ใดกลับมา เช่นนั้นคงเป็นตัวนางที่คิดมากไปเอง

“คนอื่นยังไม่กลับ คงไม่เป็นไรหรอก เราไปไร่กันก่อนดีกว่า”

“ขอรับ”

“เจ้าค่ะ”

หญิงสาวจึงตามเด็ก ๆ ออกไปทำงานไร่ คิดเสียว่าระหว่างนี้จะขุดผักป่ามาขาย เก็บเล็กผสมน้อยรอซ่งอวิ๋นเซียวกลับมา หลังจากนั้นจะให้เขาพาเข้าป่าลึกกว่านี้

หลังจากเหมยกุ้ยและลูก ๆ ออกไปทำงานในไร่ได้สองชั่วยาม มีคนกลุ่มหนึ่งยืนออกันอยู่หน้าบ้าน แต่ละคนต่างก็มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก เพราะด้านหลังพวกเขายังมีคนเจ็บหนักนอนรอการรักษา

“เหมยกุ้ยอยู่หรือไม่”

ตู้เย่และพวกช่วยกันหามซ่งอวิ๋นเซียวที่อาการหนัก ยืนรอหน้าบ้านไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าไป ทว่ารออย่างไรก็ไม่มีเสียงตอบรับเสียที ได้แต่มองไปที่สหายด้วยความเป็นห่วง หากเหมยกุ้ยรู้ว่าอวิ๋นเซียวบาดเจ็บหนักกลับมา นางจะไล่ให้ไปรักษาที่อื่นไหม

“เหมยกุ้ยอยู่หรือไม่ ข้าเอง ตู้เย่”

ทุกคนต่างเงียบเมื่อไม่ได้รับการตอบกลับ ได้แต่นึกสงสารสหาย มีคนให้เลือกมากมายเหตุใดถึงได้จมปลักอยู่กับคนเช่นนี้ แต่จะวางเขาไว้ที่นี่ก็ทำไม่ลง ที่พวกเขารอดจากหมูป่ามาได้ ก็เพราะอวิ๋นเซียวช่วยไว้

“ตู้เย่ ข้าว่าเหมยกุ้ยนางไม่เปิดประตูให้เราแล้วกระมัง”

“นั่นน่ะสิ แล้วเราจะเอาอย่างไรดี”

สหายที่มาด้วยกันต่างก็พากันคิดหนัก บ้านพวกเขาดูแลคนเพิ่มอีกไม่ไหวหรอก ลำพังสมาชิกในครอบครัวก็กินกันแทบจะไม่ค่อยอิ่มอยู่แล้ว แต่ครั้นจะให้ปล่อยสหายไว้เช่นนี้ก็คงไม่ได้เช่นกัน ได้กลายเป็นคนเนรคุณเป็นแน่

“หรือเราจะเอาเขาไปที่บ้านผู้เฒ่าฝู แล้วค่อยตามหมออีกที”

“อืม ข้าเห็นด้วย ถึงให้อวิ๋นเซียวอยู่ที่นี่ก็ใช่ว่าจะรอด ทำตามที่เจ้าว่าเถอะ ไปบ้านผู้เฒ่าฝูกัน” ตู้เย่ไม่มีทางเลือก หากพาไปที่บ้านตน คงได้ทะเลาะกับภรรยาบ้านแตกเป็นแน่ นางยิ่งไม่ถูกกับเหมยกุ้ยอยู่ด้วย

ทุกคนในกลุ่มต่างเห็นพ้องต้องกัน เตรียมยกเปลไม้ หามซ่งอวิ๋นเซียวกลับไปบ้านบิดาของเขา อย่างน้อยก็มีท่านผู้เฒ่าคอยดูแล ส่วนเรื่องค่ารักษาพวกเขาจะช่วยออกเงินเอง

ซ่งอวิ๋นเซียวที่ยังคงแสร้งหลับ เขาได้ยินทุกคำพูด ที่ทำเช่นนี้ก็เพราะรู้ว่า ผลจะออกมาเป็นเช่นไร คำพูดของสหายล้วนเป็นความจริงทั้งนั้น นั่นเป็นสิ่งที่ตัวเขาเลือกเอง กระนั้นก็ไม่อยากให้ผู้ใดมองด้วยความสงสารและสมเพช จึงเลือกที่จะแกล้งหลับต่อไป

ทว่าห่างออกไปไม่ไกลนัก เหมยกุ้ยกับเด็ก ๆ กำลังกลับจากการพรวนดินไร่ข้าวโพด เนี่ยนจินเด็กน้อยตาดีจับสังเกตได้ก่อนใคร แต่เขาก็มองเห็นไม่ค่อยชัด มีชายหลายคนก้ม ๆ เงย ๆ อยู่หน้าบ้าน จึงคิดว่าคนพวกนั้นต้องเป็นขโมยแน่ ๆ เด็กน้อยจึงรีบร้องบอกมารดาเสียงดัง

“ท่านแม่ ๆ ดูนั่นสิ ไม่ใช่ว่าขโมยเข้าบ้านเราหรือขอรับ”

“พูดอะไรของเจ้า บ้านเรามีอะไรให้ขโมยด้วยหรือ”

เหมยกุ้ยตอบกลับเนิบนาบอย่างไม่ใส่ใจ พลางหรี่ตามองตามทิศทางที่บุตรชายบอก แม้ตอนแรกจะไม่ค่อยชัดเท่าไร แต่เมื่อเพ่งมองให้ดี หนึ่งในกลุ่มนั้นช่างคุ้นตานางยิ่งนัก

นั่นตู้เย่นี่ แล้วคนที่ถูกหามอยู่เล่า อย่าบอกนะว่าเป็นอวิ๋นเซียว