EP.7 เสี้ยนหนาม 2/2

เอลฟ์...

" เจอละ "

ผมยิ้มมุมปากนิดๆก่อนจะเดินลงไปยังชั้นล่างที่เหล่าผีเสื้อราตรีกำลังโยกย้ายส่ายสะโพกไปมาตามเสียงเพลงแต่ไม่ลืมที่จะหันกลับไปยังโต๊ะเพื่อมองหาไอ้เอิร์ธด้วย แต่ในเวลานี้ที่ห้องน้ำคิวคงยาวแหละมันคงยังไม่กลับมาตอนนี้หรอก

" นี่ยัยน้ำแข็งแกเมามากแล้วอะ ปะฉันจะพาแกไปนั่งก่อน " เสียงเพื่อนผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ผมเห็นว่าเธอมางานวันเกิดรุ่นพี่ด้วยกันพูดขึ้นพลางเขย่าตัวน้ำแข็งไปด้วยเมื่อน้ำแข็งนั่งหลับกับพื้น สงสัยจะดื่มไปเยอะสินะแบบนี้ก็ดีสิ

" มาเดี๋ยวพี่ช่วย " ผมเดินตรงเข้าไปอุ้มน้ำแข็งขึ้นมาจนเพื่อนของเธอมองผมอย่างอึ้งๆก่อนจะเปลี่ยนแววตาเป็นสงสัย

" อะเอ่อ คุณเป็นใครคะ "

" พี่ชื่อเอลฟ์เป็นเพื่อนสนิทไอ้เอิร์ธพี่ชายน้ำแข็งวันนี้พี่พาน้ำแข็งมาที่นี่" ผมตอบคนตรงหน้าที่กำลังสงสัยอยู่พลางส่งยิ้มที่คิดว่าเป็นมิตรที่สุดให้เธอ

" อ๋อค่ะ ว่าแต่พี่จะกลับเลยมั้ยหนูจะฝากเพื่อนหนูกลับด้วย" คนตรงหน้าถามต่อ

" สักพักก็กลับครับแต่พี่ว่าให้น้ำแข็งกลับกับแฟนเขาดีกว่ามั้ย"

" แต่ยัยน้ำแข็งไม่มีแฟนนะคะ "

" ก็คนนั้นไงเห็นว่ากำลังตามง้อกันอยู่ พี่ว่าเราน่าจะช่วยให้เขาคืนดีกันนะ" ผมไม่พูดเปล่าแต่บุ้ยหน้าไปหาผู้ชายคนหนึ่งซึ่งกำลังเดินมาทางนี้เหมือนตามหาใครสักคน

“ ไว้ใจได้หรอคะพี่ ” คนตรงหน้าถามต่อ

“ เท่าที่พี่รู้จักเขาก็เป็นคนดีนะดูรักน้ำแข็งมากด้วย ” ผมตีเนียนตอบ

" อืมแล้วพี่เอิร์ธพี่ชายน้ำแข็งจะไม่ว่าหรอคะ" เธอพูดกับผมด้วยสีหน้าเป็นกังวล นี่ไอ้เอิร์ธมันหวงน้ำแข็งขนาดนี้เลยหรอวะแบบนี้ผมชักอยากจะกำจัดมารหัวใจไปให้พ้นทางซะแล้วสิ

" ไอ้เอิร์ธเพื่อนพี่เดี๋ยวพี่จัดการเองอีกอย่างวันนี้กลุ่มเราก็มาด้วยกันนี่ถ้าออกไปด้วยกันก็ดูไม่แปลกนะ น้ำแข็งอาจจะคิดว่าตัวเองดื่มจนเมาแล้วไปกับแฟนก็ได้ " ผมพูดพลางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เพื่อนของน้ำแข็งซึ่งเธอก็ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ตอบกลับมาให้ผม แล้วเธอก็เดินตรงไปยังแฟนเก่าน้ำแข็งโดยมีผมเดินอุ้มน้ำแข็งตามหลังไปติดๆ

ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันผิดแต่คุณต้องเคยเป็นเหมือนผมแน่นอน ทำทุกอย่างเพื่อที่เราจะไม่ต้องเสียคนที่รักไปและเพื่อไม่ให้ใครหน้าไหนมายุ่งกับคนที่เรารัก ผมเลวผมยอมรับ มันต้องมีสักครั้งแหละที่รู้ว่าผิดแต่ก็ยังทำลงไป

" หวัดดีเราชื่อแฟนเป็นเพื่อนยัยน้ำแข็ง " เมื่อเพื่อนน้ำแข็งเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าแฟนเก่าน้ำแข็งเธอก็แนะนำตัวกับมัน คนบ้าอะไรวะชื่อแฟน

" อืม " มันตอบกลับสั้นๆก่อนจะหันซ้ายขวาเหมือนมองหาอะไรสักอย่าง

" ฝากด้วยนะอยากให้เพื่อนมีผัวไปล่ะ " เพื่อนของน้ำแข็งพูดจบก็เบี่ยงตัวให้ผมที่ยืนอุ้มน้ำแข็งอยู่ด้านหลัง

คนตรงหน้าทำหน้าตกใจเล็กน้อยที่เห็นผมอุ้มน้ำแข็งแต่ผมไม่ได้พุดอะไรนอกจากก็ส่งน้ำแข็งให้มันไปอุ้มต่อ ซึ่งมันก็รับไว้แบบงงๆหลังจากนั้นผมกับเพื่อนของน้ำแข็งเราจึงแยกย้ายจากกัน

คงไม่มีอะไรหรอกมั้งเคยเป็นแฟนกันคงไม่เสียหายอะไรหรอกผมกลับมานั่งคิดอะไรเพลินๆเพื่อปัดเป่าความผิดของตัวเอง แต่ก็รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยโทรหาคนของป๊าผมให้คอยตามเอาไว้

" ไอ้เชี้ยเอลฟ์มึงเห็นน้ำแข็งป่ะ " พอไอ้เอิร์ธกลับมาก็ถามหาน้ำแข็งพลางมองซ้ายทีขวาที ไอ้ห่านี่ลืมหรือไงว่ามากับผม

" อืม กลับไปกับเพื่อนแล้วม้างง " ผมตอบพลางแกล้งเมาไปด้วย

" ไอ้สัส แดกเยอะไปแล้วมึงอะพอเลยๆ" มันเข้ามาแย่งแก้วเหล้าจากผมไปส่วนผมก็ทำท่ายกขวดยกแก้วไม่ยอมหยุด อันที่จริงผมเพิ่งดื่มไปแก้วเดียวและคืนนี้ผมว่าจะมอมมันให้เมาแล้วจับทำเมียแต่มันน่ะสิไม่ดื่มเลยกลายเป็นว่าผมจะแกล้งเมาเพื่อจับมันทำเมียแทน

" กูยางม่ายมาววว "

" มึงเป็นเชี้ยไรวะอยู่ดีๆถึงได้แดกจนเมาแบบนี้ "

" ก็มึงแมร่ง ฮือๆ ไม่สนใจกูมึงมันใจร้าย "

" ไอ้เชี้ยเอลฟ์มึงจะแหกปากหาป๊าที่ฮ่องกงมึงหรือไงวะ เมาก็กลับลุก!! " คนข้างๆพูดเสียงดุพลางกระชากแขนผมให้ลุกจากโต๊ะ แต่ผมยังดื้อที่จะนั่งอยู่ไหนๆก็ได้แสดงแล้วเอาให้ได้ตุ๊กตาทองไปเลย

" กูไม่กลับ!! มึงแมร่งไม่สนใจกูมึงไม่รักกูมึงสนใจแต่คนอื่น ฮือๆ"

" เฮ้อ!! " มันถอนหายใจแรงๆพลางทิ้งตัวนั่งลงข้างๆผมก่อนจะแสดงสีหน้าเบื่อหน่ายแล้วมองหน้าผมด้วยสีหน้าเซ็งๆ

" มึงไม่รักกู ฮือๆ "

" แล้วกูบอกมึงตอนไหนว่าไม่รักกูพูดยังห๊ะ "

" มึงอะ อะไรๆก็น้ำแข็งๆแมร่งไม่สนใจเชี้ยไรกูเลย ฮือๆ "

" ก็น้ำแข็งเป็นผู้หญิงน้องเขาไม่มีพ่อไม่มีแม่ เขามาอยู่บ้านกูกูก็ต้องดูแลเขาป่าววะ"

" มึงเห็นเขาสำคัญมากกว่ากู ฮือๆ "

“ ก็น้ำแข็งเป็นน้องกูเป็นหลานแม่กูเขาก็ต้องสำคัญดิแล้วนี่มึงเป็นเชี้ยไรงี่เง่าว่ะ”

“... ”

“ มึงอะเป็นทั้งเพื่อนทั้งแฟนแล้วตอนนี้มึงก็เป็นผัวกูไหนมึงบอกกูมาสิตำแหน่งใครเยอะกว่ากัน พูด!” คนข้างถามเสียงดุ ก็ผมไงครับชนะเห็นๆ หึๆน้ำแข็งเอ๋ยเธอจงไปเสวยสุขกับแฟนเก่าเธอซะอย่ามายุ่งกับเมียผมอีกเลย เหอะๆ

" ฮือๆ แต่มึงไม่เคยพูดดีๆกับกูเลยเอะอะด่าเอะอะถีบ ฮือๆ"

“ แล้วมึงจะให้กูพูดยังไงกับมึงห๊ะ ในเมื่อมึงกับกูก็พูดกันแบบนี้มาตั้งนานล่ะแล้วที่กูถีบมึงบ่อยๆอะก็มึงมันกวนตีนไงชอบกวนประสาท”

“ ... ”

“ ไอ้เชี้ยแล้วบางทีกูก็เขินแต่กูไม่รู้ต้องทำตัวยังไงกูก็เลยถีบๆมึงไป มึงจะให้กูเขินแล้วนั่งบิดตัวไปมาทำท่าเอียงอายงี้หรอสัส!! แค่คิดกูก็สยองตัวเองล่ะ ”

แต่จะว่าไปถ้าให้ผมนึกสภาพผู้ชายตัวเท่าควายมานั่งเขินบิดตัวไปมาทำหน้าอาโนเนะก็คงสยองเหมือนที่มันว่านั่นแหละ งั้นให้มันถีบผมต่อไปอะดีแล้ว

" เอลฟ์มึงเลิกดื่มได้ล่ะ ป่ะกลับบ้านพรุ่งนี้กูต้องเข้าบริษัทตอนเช้า" พูดจบมันก็ลุกขึ้นยืนพลางดึงแขนผมให้ลุกด้วยแต่ผมยังนั่งนิ่งไม่ขยับ

" มึงตอบคำถามกูแล้วกูจะกลับนะเมียจ๋าา " ผมพูดยิ้มๆ

" เรื่องมากนะมึงตอนเป็นเพื่อนว่าเรื่องมากแล้วตอนเป็นผัวนี่เรื่องมากคูณสองเลยไอ้เวร"

" มึงรักกูมั้ยตอบดีๆด้วยไม่งั้นกูเปิดขวดเพิ่ม"

" เออๆ รัก "

" หนึ่งปีที่กูหายไปมึงคิดถึงกูบ้างป่ะ" ผมจ้องหน้ามันในใจก็ลุ้นไปด้วย

" ก็...คิดถึงทุกวันแหละ " คนข้างๆหันหน้าไปมองทางอื่นพลางอมยิ้มนิดๆไหนบอกว่าเขินแล้วจะถีบไงทำไมหันหน้าหนีวะ

" กูก็รักมึงนะรักมากด้วย ตลอดหนึ่งปีที่กูอยู่ฮ่องกงกูก็คิดถึงมึงเหมือนกัน " ผมบอกคนข้างๆที่ยังคงไม่หันหน้ากลับมาแต่แอบอมยิ้มอยู่คนเดียว

" เออจบแล้วใช่มั้ยคำถามกูจะได้กลับบ้านไปนอน ง่วงแล้ว "

" หอมแก้มทีดิแล้วจะรีบลุกเลย " ผมพูดก่อนจะชี้นิ้วมาที่แก้มตัวเองเมื่อมันหันกลับมาแล้ว

ฟอด...

" เฮ้ย รอกูด้วย " พอไอ้เอิร์ธหอมแก้มผมไปทีนึงด้วยความเร็วแสงมันก็รีบลุกขึ้นแล้วรีบเดินออกจากโต๊ะทันที นี่มันลืมไปหรือเปล่าว่าผมเมาอยู่เดินไม่ไหวถึงจะแค่แกล้งเมาก็เถอะ