Masukหากมิได้เห็นด้วยตาของตนเอง เหยียนเหวินจิ้งก็มิอาจเชื่อว่าคุณหนูไป๋จะตบหน้าตนเองจริง ๆ หากมองกันผิวเผินคงจะคิดว่าคุณหนูพานห้าเป็นผู้ที่หาเรื่องก่อน เพราะนางเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาและเปิดช่องให้อีกฝ่ายต่อว่า แต่ใครจะไปรู้ นางเพียงเดินเข้าไป แต่อีกฝ่ายยังไม่ทันพูดอะไรก็ทักทายด้วยวาจาที่ไม่สู้ดีนัก
จนสุดท้ายคุณหนูพานห้า ตอบโต้ด้วยวาจาเชือดเฉือนที่ไร้คำหยาบ จนอีกฝ่ายยืนตัวชาทนไม่ไหว แล้วต้องแสดงละครฉากใหญ่ต่อหน้ารัชทายาทและคนอื่น ๆ
แต่กระนั้นเหยียนเหวินจิ้งเองก็ยังคิดเข้าข้างไป๋ซูเอ๋อ นั่นเป็นเพราะที่ผ่านมา คุณหนูพานห้ามักจะเป็นผู้ที่เข้าไปหาเรื่องทะเลาะวิวาทกับผู้อื่นก่อน สิ่งที่เกิดขึ้นนั่นเป็นเพราะคุณหนูไป๋ต้องปกป้องตนเองต่างหาก
แต่เดิมนิสัยของคุณหนูไป๋มิได้เป็นเช่นนี้ แต่เพราะถูกกระตุ้นจากพานเยี่ยนซิน นางจึงเป็นเช่นนั้น หากนางไม่เป็นฝ่ายเริ่มก่อนก็คงหนีไม่พ้นถูกคุณหนูพานห้ารังแกเหมือนทุก ๆ ครั้ง คุณหนูไป๋ช่างดียิ่งนัก ประสบการณ์ที่ผ่านมาคงสอนให้นางรู้จักสู้คนสินะ
ในคราวแรกเขาจะออกไปช่วยคุณหนูไป๋เป็นพยานเท็จให้ แต่กลายเป็นว่าพานเยี่ยนซินนั้นฉลาดนักมองจุดอ่อนได้ทะลุปรุโปร่ง อัครเสนาบดีหนุ่มจึงเลือกที่จะอยู่นิ่ง ๆ ประกอบกับรัชทายาทซูลิ่งอี้ปรากฏตัวพอดี เขาจึงมิได้ออกหน้าช่วยเหลือหญิงงาม
“นายท่านจะให้ทำอย่างไรต่อดีขอรับ” องครักษ์ของเหยียนเหวินจิ้งที่ยืนอยู่ด้านหลังถาม
“ไม่ต้องเข้าไปยุ่ง รอดูสถานการณ์ต่อไปก่อน” เหยียนเหวินจิ้งเงียบไปก่อนที่จะคิดสิ่งใดออก “ของที่เตรียมไว้เรียบร้อยแล้วหรือยัง”
กงหยุนหยิบขวดกระเบื้องสีน้ำตาลใบหนึ่งออกมา
“นี่ขอรับ ยาที่นายท่านต้องการ”
เหยียนเหวินจิ้ง มองขวดยาสีน้ำตาลพลางแย้มรอยยิ้มชั่วร้าย
“ดีมาก... จากนี้ไปก็รอฟังคำสั่งของข้าก็พอ”
เมื่อเหตุการณ์วุ่นวายสงบลง อาเสว่ก็พาพานเยี่ยนซินไปที่ลานประลองสำหรับหัวข้อวันนี้ นางเตรียมตัวมาเป็นอย่างดีแต่ก็น่าเสียดายที่เมื่อครู่นี้นางเสียเวลาไปกับเรื่องไม่เป็นเรื่องทำให้สมาธิและความคิดสร้างสรรค์ถูกอารมณ์ขุ่นมัวทำลายสิ้น
“คุณหนู” อาเสว่ลูบแผ่นหลังคุณหนู พลางมอบเตาพกที่เพิ่งจุดขึ้นมาให้นางใช้อุ่นมือ
“ไม่ต้องหรอก ข้าใช้อันเดิม” อันเก่าที่นางมียังใช้ได้อยู่ ถ่านที่อยู่ในเตายังไม่มอด
“มิได้นะเจ้าค่ะ จากนี้ไปท่านจะต้องไปวาดรูปประชันกับพวกนางหากมือเย็นขึ้นมาจะวาดออกมาได้อย่างไร” อาเสว่เตือน
“ก็จริงของเจ้า”
มีเพียงช่วงเวลาที่อยู่กับอาเสว่เท่านั้นที่พานเยี่ยนซินได้เป็นตัวของตัวเอง นางรักอาเสว่เหมือนกับพี่น้องตน เมื่อคิดถึงพี่น้องตนในจวนสกุลพาน พานเยี่ยนซินก็พลันเศร้าใจ ทุกคนต่างก็ต่อสู้แย่งชิงเพื่อเป็นอันดับที่หนึ่ง ไม่ว่าจะพี่น้องคนใดในบ้านก็ล้วนมองกันเป็นศัตรู ก็จะมีแต่พี่ชายร่วมอุทรของนางเท่านั้น ที่ยังพอจะมองเห็นว่านางเป็นน้องสาวของเขาบ้าง เขาสัญญากับนางว่าวันพรุ่งนี้จะพานางไปไหว้พระที่วัด
ก็ได้แต่ภาวนาว่าเขาอย่ามีงานด่วนเข้ามา ไม่ลืมคำสัญญาที่ให้ไว้กับนาง และไม่มีอุปสรรคใด ๆ ทั้งสิ้น เพราะเขาเป็นเพียงผู้เดียวที่จำได้ว่าวันพรุ่งนี้คือวันเกิดของนาง
พูดคุยกันได้สักครู่หนึ่ง พระพันปีและองค์รัชทายาทก็เสด็จมาถึง ตามมาด้วยเหล่าคุณหนูที่จะประชันวาดรูปกันในวันนี้ แน่นอนว่าต้องมีไป๋ซูเอ๋อรวมอยู่ในพวกนางด้วย
“เวลานี้เป็นช่วงของเทศกาลชมดอกเบญจมาศ อีกไม่นานก็จะเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว นี่จะเป็นช่วงเวลาสุดท้ายก่อนที่ใบไม้จะผลัดใบ ดังนั้นข้าจึงจัดงานเทศกาลนี้ขึ้น” พระพันปีตรัสด้วยสุรเสียงที่แฝงไปด้วยความเมตตา ที่อยู่เคียงข้างกันเป็นองค์รัชทายาท
สายพระเนตรของชายหนุ่มมองไปยังไป๋ซูเอ๋อ ราวกับว่าในโลกใบนี้มีเพียงนางเพียงผู้เดียวเท่านั้น
“เชิญคุณหนูทุกท่านนั่งประจำที่ของตนเอง” ขันทีผู้หนึ่งเดินออกมาด้านหน้าแล้วผายมือให้พวกนางนั่งลงในตำแหน่งที่จัดเตรียมเอาไว้
แน่นอนว่าพานเยี่ยนซินเป็นธิดาขุนนางชั้นเอก ย่อมถูกจัดให้นั่งในตำแหน่งที่ดี ส่วนไป๋ซูเอ๋อแม้จะเป็นบุตรสาวราชบัณฑิต แต่นับว่าห่างชั้นจากคุณหนูคนอื่น ๆ จึงได้นั่งในตำแหน่งที่ลดหลั่นลงไป
เมื่อเหล่าคุณหนูเลือกที่นั่งได้แล้ว ขันทีคนเดิมก็ถือม้วนอักษรออกมา
“หัวข้อในวันนี้ก็คือ ‘ธรรมชาติ’ ขอให้คุณหนูทุกคนตั้งใจวาดออกมาให้ดีที่สุด มีเวลาเพียงหนึ่งชั่วยามเท่านั้น”
ไม่ใช่หัวข้อที่ยากหรือคาดเดาไม่ได้ พานเยี่ยนซินมองไปยังที่นั่งของมารดา เพราะนางรู้มาตั้งแต่แรกแล้วว่า หัวข้อในการวาดรูปวันนี้คือสิ่งใด อีกฝ่ายพยักหน้าให้นางเริ่มต้นได้
พานเยี่ยนซินนั่งมองแผ่นกระดาษสีขาวว่างเปล่า ข้าง ๆ กันมีพู่กันและถ้วยใส่หมึกผสมสีหลากสีสัน ธรรมชาติเช่นนั้นหรือ นางมองไปยังพระพักตร์ของพระพันปี แล้วจึงสังเกตเห็นปิ่นปักผมนกยูงรำแพน เมื่อนึกได้แล้วว่าตนจะวาดสิ่งใด คนตัวเล็กเผยรอยยิ้มออกมา จากนั้นก็รีบลงมือวาดภาพที่ตนเองจินตนาการเอาไว้ทันที
เวลาผ่านไปจนใกล้จะหมด พานเยี่ยนซินแสดงฝีมืออย่างเต็มที่ นางเรียนรู้เคล็ดลับและกลวิธีการวาดภาพมาจากอาจารย์ชื่อดัง ท่านแม่และท่านพ่อของนางทุ่มเงินไปจำนวนมากเพื่อให้อาจารย์ที่มีชื่อเสียงมาสอนนางเป็นการส่วนตัว นางมั่นใจว่าในที่นี้ฝีมือของตนนั้นไม่เป็นรองใครอย่างแน่นอน
หลายปีผ่านไป...กาลเวลาได้พัดพาเอาเหมันต์อันหนาวเหน็บและความมืดมิดในอดีตให้เลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงวสันตฤดูที่เบ่งบานอย่างงดงามในชีวิตของทุกคนที่จวนอัครเสนาบดี เวลานี้สดใสเต็มไปด้วยชีวิตชีวา อีกทั้งยังอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะเล็ก ๆ ของเด็กแฝดชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังวิ่งไล่จับกันอย่างสนุกสนานในสวนบุปผาเหยียนจินอัน เด็กชายผู้ถอดแบบความสุขุมและสายตาคมกริบมาจากบิดาทุกกระเบียดนิ้ว กำลังพยายามวิ่งไล่ตามพี่สาวฝาแฝดของตน เหยียนซินเยว่ เด็กหญิงผู้งดงามราวกับดวงจันทร์และมีรอยยิ้มที่สดใสเหมือนมารดา นางวิ่งนำน้องชายไปหลบอยู่ด้านหลังของเหยียนเยี่ยนซินที่กำลังนั่งอ่านตำราอยู่บนศาลาริมน้ำ“ท่านแม่ ช่วยข้าด้วย ท่านพ่อจะจับข้าแล้ว” ซินเยว่ร้องเสียงใสเหยียนเยี่ยนซินเงยหน้าขึ้นจากตำราแล้วหัวเราะเบา ๆ ก่อนที่เหยียนเหวินจิ้งในอาภรณ์ลำลองสบายตาจะเดินเข้ามาอุ้มลูกสาวขึ้นอย่างง่ายดาย“จับได้แล้ว...แม่กระต่ายน้อยของพ่อ” เขากล่าวพลางหอมแก้
พานเยี่ยนซินได้ยินข่าวว่าหลังจากไป๋ซูเอ๋อถูกนำตัวออกมาตัดสินโทษที่คุกของกรมอาญา นางก็ตรอมใจตายไปเสียก่อน ในเวลาเดียวกันนั้นก็มีข่าวว่าหานอิงมารดาเลี้ยงของนาง มีอาการลงแดงอยากยาอย่างหนัก อาเจียนออกมาเป็นเลือดและจากไปในที่สุดส่วนพานวั่งฉายนางไปพบเขาที่เรือนจำและบอกความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับสิ่งที่จางจิ้งทำ นางเองก็เพิ่งรู้ว่าเขาไม่เคยรู้ว่านางและพี่ชายไม่ใช่ลูกของเขา พานเยี่ยนซินเห็นความเสียใจของพานวั่งฉาย แต่เสียใจตอนนี้ทันหรืออย่างไร จะมาสำนึกผิดอะไรกัน ทั้งที่เขาคิดว่านางและพี่ชายเป็นลูกของเขา แต่เขาก็ยังสั่งให้นางและพี่ชายไปทำเรื่องเลวทรามต่ำช้า นั่นไม่แย่ยิ่งกว่าหานอิงอีกงั้นหรือ นางไม่ช่วยอุทธรณ์ให้พานวั่งฉาย นางปล่อยให้เขาถูกขังลืมเอาไว้เช่นนั้น จะหาว่านางอกตัญญูก็ได้นางยอมรับ!!เรื่องนี้พานเยี่ยนซินทำสิ่งใดไม่ได้แล้ว นี่เป็นผลจากการกระทำของพวกเขาทั้งสิ้น หลังจากวันนั้นพี่น้องจอมปลอมของนางในสกุลพาน ที่ไม่ได้ถูกจับและไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ กับการกระทำของพานวั่งฉาย ต่างก็ดาหน้ากันมาขอความช่วยเหลือจากนางแต่เป็นเพราะในอดีตก็ไ
กี่วันแล้ว... กี่วันกันแล้วนางถูกขังอยู่ในสถานที่ที่ทั้งอับชื้นและเหม็นเน่า มีเพียงแสงตะวันที่รอดผ่านรูเล็ก ๆ ที่ทำให้นางรู้ว่ามันคือกลางวันหรือกลางคืน นางจำได้... จำได้ว่าซูลิ่งอี้เป็นคนนำหมอมารักษาขาทั้งสองข้างของนาง เห็นไหมล่ะ ถูกต้องแล้วคนผู้นั้นรักและปักใจในตัวนางเอกจะตายไป อีกไม่นานเขาจะต้องมารับนางกลับไปอย่างแน่นอนอากาศหนาวเหน็บ ขาทั้งสองข้างของนางเจ็บปวดทรมาน“โอ๊ยยยย เจ็บเหลือเกิน... ใครก็ได้เอายามาให้ข้าที ข้าเป็นนางเอกของโลกนี้ เป็นบุตรสาวของราชบัณฑิตไป๋... แล้วก็... เป็นคนรักของอัครเสนาบดีเหยียนเหวินจิ้ง นอกจากนั้นอีกไม่นานข้าก็จะ... ก็จะแต่งงานกับองค์ชายรัชทายาท อีกไม่นานข้าก็จะได้เป็นพระชายา จากนั้นก็เป็นฮองเฮา พอขึ้นเป็นฮองเฮาแล้ว ข้าจะฆ่าพานเยี่ยนซิน... เพราะนางนั่นแหละที่ทำให้ข้าเป็นเช่นนี้”“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ปล่อยข้า”วันแล้ววันเล่าผ่านไป น
“พี่เหวินจิ้งช่วยข้าด้วยนะเจ้าคะ... เรื่องโอสถฝันพันลี้ ข้าถูกท่านพ่อบังคับเจ้าค่ะ ข้า... ข้าไม่รู้เรื่องทั้งนั้น ท่านพ่อเป็นคนลงมือทำทั้งหมดนะเจ้าคะ ท่านพ่อ... ท่านพ่อเป็นคนละโมบโลภมาก อยากได้อยากมี พอสบช่องเข้าหน่อยก็ติดต่อกับสุ่ยเฉิงเล่อ นำโอสถฝันพันลี้ไปปล่อยในบ่อนให้กับนักพนัน พี่เหวินจิ้งเจ้าขา... ท่านต้องให้ความยุติธรรมกับข้านะเจ้าคะ”“....”เขาต้องการได้ยินคำว่ารักจากปากของนาง หากนางพูดคำนั้นออกมา เขาจะเชื่อและช่วยเหลือนางไหม“พี่เหวินจิ้งข้ารักท่านนะเจ้าคะ เรารู้จักกันมาตั้งแต่ยังเด็ก ที่ข้า...ต้องเข้าหารัชทายาท... ข้าไม่ได้รักเขาเลยเจ้าค่ะ นั่นเป็นเพราะ... เป็นเพราะท่านพ่อบีบบังคับให้ข้าทำเช่นนั้น ท่านพ่อเป็นคนวางแผนและบงการเรื่องทั้งหมด ข้านั้นน่าสงสารเจ้าค่ะ พี่เหวินจิ้งข้ารักท่านเพียงคนเดียวนะเจ้าคะ ข้ารักท่าน”พานเยี่ยนซินนั่งดื่มชาอยู่ที่ห้องติดกัน เพราะนางรู้ว่าห้องส่วนตัวในร้านอาหารแห่งนี้ไม่เก็บเสียง นางจึงคิดอ
แทนที่หลังจากราชบัณฑิตไป๋ตายไปแล้ว ไป๋ซูเอ๋อจะได้สงบจิตใจ แต่กลายเป็นว่ามีเรื่องอื่นให้นางกังวลแทน จู่ ๆ ในชั่วข้ามคืนสกุลพานก็ถูกล้างบางในพริบตาเดียว ข่าวนี้เล่าลือไปทั่วเมืองหลวง สกุลพานที่เคยยิ่งใหญ่เหนือผู้ใดในแผ่นดินกลับล่มสลายได้อย่างง่ายดายในเส้นเรื่องเดิมที่นางเคยอ่านนั้นไม่เคยเกิดเรื่องนี้ขึ้นกับสกุลพาน พวกเขาจะทอดทิ้งนางร้ายอย่างพานเยี่ยนซินและโยนความผิดทั้งหมดให้แก่นางแต่...ไป๋ซูเอ๋อยิ่งคิดก็ยิ่งเครียด นั่งกัดเล็บจนเล็บทุกนิ้วของนางสั้นกุด เพราะนางบิดเบือนเส้นเรื่องจนไม่เหลือเค้าโครงเดิมของมัน ทำให้ไม่รู้เลยว่าต่อจากนี้ควรจะทำเช่นไรต่อดี พานเยี่ยนซินแทนที่จะอยู่ต่อสู้แย่งชิงองค์รัชทายาทกับนาง แต่กลายเป็นว่านางส่งพานเยี่ยนซินให้ไปแต่งงานกับเหยียนเหวินจิ้ง เรื่องนี้นางคิดผิดหรือไม่แล้วรัชทายาทล่ะ เขาเป็นคนรักของนางมิใช่หรือ ป่านนี้แล้วยังไม่มาพบนางอีก บิดานางเพิ่งจะตายนะ เขาควรจะมาอยู่ปลอบใจนางสิ ไป๋ซูเอ๋อมองยาปลุกกำหนัดที่นางเตรียมเอาไว้ส
พานเยี่ยนซินนอนไม่หลับทั้งคืน เพราะเดาไม่ได้เลยว่าสิ่งที่เหยียนเหวินจิ้งกระทำลงไปนั้น จะมีผลลัพธ์ออกมาเป็นเช่นไร นางจุดตะเกียงนั่งเย็บผ้าตลอดทั้งคืน เพื่อเฝ้ารอเขากลับมาที่บ้าน จนกระทั่งแสงทิวาแรกของวันสาดส่องเข้ามาภายในห้อง พานเยี่ยนซินจึงดับตะเกียง แล้วเปิดประตูออกไปนอกห้องแต่ในเวลาเดียวกันเขาก็ก้าวเข้ามาในเรือน ด้วยสภาพอิดโรย ใบหน้าของเหยียนเหวินจิ้งในเวลานี้ชัดเจนว่าเหนื่อยล้าเพียงไร นี่ไม่ใช่เวลาที่พานเยี่ยนซินจะถามความคืบหน้า นางจึงทำแค่เพียงยืนรอให้เขาเดินเข้ามาเท่านั้น“เพิ่งตื่นหรือยังมิได้นอน” ผู้เป็นสามีถาม“ยังไม่ได้นอน”“เป็นห่วงข้างั้นหรือ” เหยียนเหวินจิ้งนำมือของภรรยาขึ้นมาประคองใบหน้าของตนเอง“เปล่าเสียหน่อย ท่านก็รู้ว่าข้าไม่เคยเป็นห่วงท่าน” พานเยี่ยนซินยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะช่วยสามีถอดหมวกและปลดชุดขุนนางเต็มยศของเขาออกอย่างเชื่องช้า“เดี๋ยวข้าทำเอง”“อยู่เฉย ๆ เถอะน
เมื่อจวงกงกงให้แยกย้าย ก็ถึงเวลาที่งานเลี้ยงเลิกราพอดี พานเยี่ยนซินรู้สึกหวาดกลัวจนแผ่นหลังของนางเวลานี้เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อเย็น สายตาของมารดามองมาที่นางโดยไร้อารมณ์และความรู้สึก เมื่อกลับไปถึงจวนกั๋วกงแล้วไม่รู้เลยว่า นางจะต้องพบกับอะไรบ้างตลอดการเดินทางตั้งแต่ก้าวเท้าเดินออกจากพระตำหนัก เดินไปต
ภาพของเหล่าคุณหนูถูกนำไปที่พระที่นั่ง จวงกงกงค่อย ๆ แสดงให้พระพันปีทอดพระเนตรทีละภาพผลงานของทุกคนนั้นล้วนแล้วแต่โดดเด่น“ของตานเอ๋อล่ะ”“ท่านหญิงตานอิงทำกระดาษเปื้อนน้ำชาไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ” จวงกงกงทูล“เด็กคนนี้ช่างจับไม่ได้ไล่ไม่ทันเสียจริง ๆ” พระพันปีแย้มพระสรวลอย่างรู้สึกเอ็นดูหลานสาวจนกระทั่งไปถ
พานเยี่ยนซินตั้งใจวาดภาพอย่างสุดฝีมือ ปรากฏเป็นภาพของนกยูงรำแพนท่ามกลางต้นดอกเหมยสีชมพูสดใส ภาพนกยูงสองตัวเคียงข้างกันวิจิตรงดงามยิ่งนัก ราวกับมีชีวิต อีกทั้งสีสันที่ใช้ก็สวยงามเข้ากันเป็นอย่างดี“ตายจริงคุณหนูห้า ภาพของท่านงดงามเหลือเกิน” ท่านหญิงตานอิง ธิดาจวนอ๋องที่นั่งอยู่โต๊ะไม่ห่างกันนัก มองภ
เขาทิ้งนางอย่างไม่เหลือเยื่อใยไว้ที่สวนดอกเบญจมาศท่ามกลางสายตาของชนชั้นสูงที่มาร่วมงานเลี้ยงชมดอกเบญจมาศในวันนี้ พานเยี่ยนซินไม่อยากรู้สึกชินชา แต่เป็นเพราะสถานการณ์และหลายสิ่งหลายอย่างบีบบังคับให้นางต้องรู้สึกเช่นนั้นชนชั้นสูงเหล่านั้นคาดหวังให้นางยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นที่ถูกรัชทายาททอดทิ้ง แต่เปล







