مشاركة

5 การกลั่นแกล้ง

last update تاريخ النشر: 2026-02-25 18:22:37

 

พานเยี่ยนซินตั้งใจวาดภาพอย่างสุดฝีมือ ปรากฏเป็นภาพของนกยูงรำแพนท่ามกลางต้นดอกเหมยสีชมพูสดใส ภาพนกยูงสองตัวเคียงข้างกันวิจิตรงดงามยิ่งนัก ราวกับมีชีวิต อีกทั้งสีสันที่ใช้ก็สวยงามเข้ากันเป็นอย่างดี

“ตายจริงคุณหนูห้า ภาพของท่านงดงามเหลือเกิน” ท่านหญิงตานอิง ธิดาจวนอ๋องที่นั่งอยู่โต๊ะไม่ห่างกันนัก มองภาพของตนเองแล้วเปรียบเทียบกับภาพของคุณหนูห้าก็หดหู่ใจนัก

“ขอบคุณท่านหญิงตานอิงเจ้าค่ะ” คนตัวเล็กยืดตัวขึ้นเล็กน้อยเพื่อจะได้มองภาพของท่านหญิงตานอิงได้ชัดเจน “ของท่านหญิงก็งดงามเช่นกันเจ้าค่ะ”

“เฮ้อ... อย่าพูดเลย” ซูตานอิงมองไปยังเสด็จย่าของตนเอง ครั้นเมื่ออีกฝ่ายผินพระพักตร์ไปทางอื่น นางก็แกล้งทำน้ำชาหกใส่ภาพของตนเอง “ตายแล้วจวงกงกง ผลงานของข้าคงส่งให้พระพันปีทอดพระเนตรไม่ได้แล้ว”

“พ่ะย่ะค่ะ” จวงกงกงเดินมาถึง น่าเสียดายที่จับมิได้คาหนังคาเขา ท่านหญิงผู้นี้เจ้าเล่ห์ยิ่งนัก

ซูตานอิงส่งยิ้มให้จวงกงกงแล้วหันกลับมาชื่นชมภาพของคุณหนูพานต่อ

“คุณหนูพาน... ภาพนั้น...”

“ได้เจ้าค่ะ... หากประกวดเสร็จแล้วข้าจะขายให้ท่าน” พานเยี่ยนซินรู้ดีว่านางต้องการสิ่งใด

“ดี!”

ในอีกฟากหนึ่ง ผู้คนก็ชื่นชมภาพของไป๋ซูเอ๋อ เหล่าคุณหนูแบ่งออกเป็นสองฝ่าย ไป๋ซูเอ๋อวาดเป็นกิ่งหลิวและนางแอ่นคู่ ใช้สีเพียงเล็กน้อยเท่านั้น อารมณ์ของภาพสื่อถึงความอ่อนโยนและนอบน้อมราวกับกิ่งหลิวที่ลู่ลม

“เจ้าว่าภาพของคุณหนูไป๋หรือคุณหนูพาน ของใครงดงามกว่ากัน” หนึ่งในคุณหนูพูดขึ้น

“ข้าชอบสีสันในภาพของคุณหนูพาน พวกเจ้าดูสิ ภาพนกยูงที่นางวาดออกมางดงาม” คุณหนูผู้นั้นหยุดแล้วจึงเอ่ยต่อ “จริงสิ ข้านึกออกแล้วว่านกยูงตัวนี้เหมือนกับสิ่งใด”

“เหมือนกับสิ่งใดงั้นหรือ”

“ก็ปิ่นปักผมของพระพันปีอย่างไรเล่า ดูสิ”

“จริงด้วย... เหมือนกับของพระนางจริง ๆ ราวกับว่ามันมีชีวิตเลย”

“ไม่หรอก ข้าคิดว่า...ภาพของคุณหนูพานสีสันฉูดฉาดเกินไปจนแสบตา ผู้ที่ชนะในวันนี้ควรจะต้องเป็นคุณหนูไป๋อย่างแน่นอน เรียบง่ายและอ่อนโยน”

ภาพวาดของทั้งสองคนเป็นที่โต้เถียงกันของเหล่าคุณหนู พานเยี่ยนซินฟังแล้วก็มั่นใจว่าในวันนี้ตนจะต้องเป็นผู้ชนะอย่างแน่นอน ผู้เป็นบุตรสาวมองไปยังที่นั่งของมารดา อีกฝ่ายพยักหน้าให้ พานเยี่ยนซินเห็นสีหน้าที่ผ่อนคลายของท่านแม่ นางก็ผ่อนคลายไปด้วย

เมื่อหมดเวลา จวงกงกงก็กล่าวเชิญให้คุณหนูทุกท่านเดินกลับไปนั่งที่

“เอาล่ะ หมดเวลาแล้ว ขอให้สาวใช้ของคุณหนูทุกท่านนำภาพของเจ้านายตนเองขึ้นมาส่งเพื่อให้พระพันปีและองค์รัชทายาทพิจารณาตัดสิน”

ในหมู่ของสาวใช้และนางกำนัล สายตาของพานเยี่ยนซินมองไปยังอาเสว่ อีกฝ่ายยิ้มให้เจ้านายตนเองอย่างภาคภูมิใจ แต่เมื่อมองเลยอาเสว่ไปนั้นเป็นสาวใช้ของไป๋ซูเอ๋อ จู่ ๆ พานเยี่ยนซินก็มีลางสังหรณ์แปลก ๆ อีกฝ่ายมองไปยังคุณหนูของตนเอง พานเยี่ยนซินหันไปมองตาม พวกเขาส่งสัญญาณอะไรบางอย่างให้แก่กัน

สาวใช้ของไป๋ซูเอ๋อเดินนำหน้าอาเสว่ของนาง เพราะเจ้านายของนางอยู่ถัดไปอีกสองสามแถว ในขณะที่อาเสว่กำลังเดินมาที่โต๊ะวาดภาพของเจ้านายตนเองนั้น สาวใช้ของไป๋ซูเอ๋อที่เดินนำก็ล้มลง มือไม้ปัดไปโดนโต๊ะวาดภาพของไป๋ซูเอ๋อ น้ำที่ใช้ล้างหมึกและหมึกสีต่าง ๆ ที่ยังไม่หมดหกกระจายทำลายรูปภาพนกนางแอ่นของนาง จนเสียหายยับเยิน

“กรี๊ด.....”

เสียงกรีดร้องของสาวใช้ ตามมาด้วยเสียงข้าวของหล่นหกกระจัดกระจาย และถ้อยคำต่อว่า

“คุณหนูพาน... เหตุใดต้องกลั่นแกล้งคุณหนูของข้าด้วย”

พานเยี่ยนซินและอาเสว่มองตากันปริบ ๆ

“ข้า... ข้าทำอะไร” พานเยี่ยนซินเมื่อถูกปรักปรำก็เอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ

“ก็ท่าน... ก็ท่านสั่งให้สาวใช้ของท่านขัดขาข้าอย่างไรเล่า นางเดินตามหลังข้ามา แล้วก็ขัดขาจนข้าสะดุดล้ม จนทำให้ภาพวาดของคุณหนูของข้าเสียหาย”

ทันทีที่สิ้นประโยคนั้น เหล่าคุณหนูคนอื่น ๆ ก็มองไปที่พานเยี่ยนซินและอาเสว่เป็นตาเดียวกัน

“ปรักปรำกันเกินไปแล้ว ข้ายังไม่ทันได้ไปแตะตัวของเจ้าเลย” คราวนี้เป็นอาเสว่ที่แก้ต่างให้ตนเอง

“เสี่ยวจิ้ง... เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือไม่” ไป๋ซูเอ๋อบีบน้ำตาได้อย่างรวดเร็ว นางเข้าไปช่วยประคองสาวใช้ของตนเองให้ลุกขึ้นยืน ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ “หากท่านไม่ชอบข้าก็ควรจะมาลงที่ข้า สาวใช้ของข้าไม่รู้เรื่องอะไรด้วย”

“ข้า... ข้าทำอะไรท่าน” พานเยี่ยนซินยังคิดไม่ทัน จึงไม่เข้าใจ

“ดูสิ ภาพวาดของคุณหนูไป๋เปื้อนหมดแล้ว” คุณหนูอีกคนชูกระดาษที่เปื้อนน้ำและหมึก จนมองแทบไม่ออกว่าภาพเดิมที่วาดนั้นเป็นอะไร

“ข้าว่า... คุณหนูพานห้า... คงจะกลัวว่าคุณหนูไป๋จะเป็นผู้ชนะนางในวันนี้แน่ ๆ นางจึงสร้างอุบายชั้นต่ำเช่นนี้”

คำพูดของคุณหนูผู้นั้นที่เข้าข้างไป๋ซูเอ๋อเป็นทุนเดิมยิ่งส่งเสริมให้เรื่องการรังแกน่าเชื่อถือขึ้นไปอีก

“ฮึก... ฮึก... ไม่คิดเลย... ว่าคุณหนูพานจะเป็นคนเช่นนี้” ไป๋ซูเอ๋อร้องไห้น้ำตาคลอหน่วย ใครเห็นแล้วก็ต่างเวทนาและสงสาร

“ข้าไม่เห็นว่าภาพของคุณหนูพานจะด้อยกว่าคุณหนูไป๋ตรงไหน ไม่ใช่ว่านางกลัวว่าตนเองจะพ่ายแพ้แก่คุณหนูไป๋ แล้วตั้งใจทำลายภาพของตนเองหรอกหรือ” ท่านหญิงตานอิงที่เฝ้ามองเหตุการณ์มาสักพักแล้วเป็นผู้พูดขึ้น

พานเยี่ยนซินมองไปยังซูตานอิงที่ออกหน้าช่วยเหลือ

พื้นที่วาดภาพเกิดความวุ่นวายย่อม ๆ  เพราะจวงกงกงไม่เห็นว่าเหล่าคุณหนูจะนำภาพมาส่งเสียทีจึงตามมาดู จึงได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“เกิดอะไรขึ้นขอรับ เหตุใดภาพจึงยังไม่ถูกส่งไปเสียที” เขาเอ่ยถามแล้วจึงได้เห็นไป๋ซูเอ๋อหลั่งน้ำตา “คุณหนูไป๋ เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือ”

ไป๋ซูเอ๋อมองไปยังพานเยี่ยนซิน น้ำตาไหลรินออกมาอย่างน่าสงสาร

“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ดูเหมือนว่าภาพวาดของข้าจะถูกคนกลั่นแกล้งจนเสียหาย จวงกงกง วันนี้ข้าคงส่งงานให้พวกท่านไม่ได้”

จวงกงกงมองไปยังพานเยี่ยนซินก็เข้าใจสถานการณ์เป็นอย่างดี เขาเดินไปดูภาพวาดที่เปื้อนสีของคุณหนูไป๋

“เอาเถิด ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว อย่างไรท่านก็นำมาส่งเถิด เรื่องนี้ข้าจะไปกราบทูลพระพันปีเอง” เขาพูดพลางมองมายังพานเยี่ยนซิน เขามั่นใจว่านางต้องเป็นตัวปัญหาอย่างแน่นอน

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • เป็นนางร้ายอยู่ดี ๆ ก็มีคนมาแย่งชิงตำแหน่ง   90 บทส่งท้าย

    หลายปีผ่านไป...กาลเวลาได้พัดพาเอาเหมันต์อันหนาวเหน็บและความมืดมิดในอดีตให้เลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงวสันตฤดูที่เบ่งบานอย่างงดงามในชีวิตของทุกคนที่จวนอัครเสนาบดี เวลานี้สดใสเต็มไปด้วยชีวิตชีวา อีกทั้งยังอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะเล็ก ๆ ของเด็กแฝดชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังวิ่งไล่จับกันอย่างสนุกสนานในสวนบุปผาเหยียนจินอัน เด็กชายผู้ถอดแบบความสุขุมและสายตาคมกริบมาจากบิดาทุกกระเบียดนิ้ว กำลังพยายามวิ่งไล่ตามพี่สาวฝาแฝดของตน เหยียนซินเยว่ เด็กหญิงผู้งดงามราวกับดวงจันทร์และมีรอยยิ้มที่สดใสเหมือนมารดา นางวิ่งนำน้องชายไปหลบอยู่ด้านหลังของเหยียนเยี่ยนซินที่กำลังนั่งอ่านตำราอยู่บนศาลาริมน้ำ“ท่านแม่ ช่วยข้าด้วย ท่านพ่อจะจับข้าแล้ว” ซินเยว่ร้องเสียงใสเหยียนเยี่ยนซินเงยหน้าขึ้นจากตำราแล้วหัวเราะเบา ๆ ก่อนที่เหยียนเหวินจิ้งในอาภรณ์ลำลองสบายตาจะเดินเข้ามาอุ้มลูกสาวขึ้นอย่างง่ายดาย“จับได้แล้ว...แม่กระต่ายน้อยของพ่อ” เขากล่าวพลางหอมแก้

  • เป็นนางร้ายอยู่ดี ๆ ก็มีคนมาแย่งชิงตำแหน่ง   89 บทสรุป 2

    พานเยี่ยนซินได้ยินข่าวว่าหลังจากไป๋ซูเอ๋อถูกนำตัวออกมาตัดสินโทษที่คุกของกรมอาญา นางก็ตรอมใจตายไปเสียก่อน ในเวลาเดียวกันนั้นก็มีข่าวว่าหานอิงมารดาเลี้ยงของนาง มีอาการลงแดงอยากยาอย่างหนัก อาเจียนออกมาเป็นเลือดและจากไปในที่สุดส่วนพานวั่งฉายนางไปพบเขาที่เรือนจำและบอกความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับสิ่งที่จางจิ้งทำ นางเองก็เพิ่งรู้ว่าเขาไม่เคยรู้ว่านางและพี่ชายไม่ใช่ลูกของเขา พานเยี่ยนซินเห็นความเสียใจของพานวั่งฉาย แต่เสียใจตอนนี้ทันหรืออย่างไร จะมาสำนึกผิดอะไรกัน ทั้งที่เขาคิดว่านางและพี่ชายเป็นลูกของเขา แต่เขาก็ยังสั่งให้นางและพี่ชายไปทำเรื่องเลวทรามต่ำช้า นั่นไม่แย่ยิ่งกว่าหานอิงอีกงั้นหรือ นางไม่ช่วยอุทธรณ์ให้พานวั่งฉาย นางปล่อยให้เขาถูกขังลืมเอาไว้เช่นนั้น จะหาว่านางอกตัญญูก็ได้นางยอมรับ!!เรื่องนี้พานเยี่ยนซินทำสิ่งใดไม่ได้แล้ว นี่เป็นผลจากการกระทำของพวกเขาทั้งสิ้น หลังจากวันนั้นพี่น้องจอมปลอมของนางในสกุลพาน ที่ไม่ได้ถูกจับและไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ กับการกระทำของพานวั่งฉาย ต่างก็ดาหน้ากันมาขอความช่วยเหลือจากนางแต่เป็นเพราะในอดีตก็ไ

  • เป็นนางร้ายอยู่ดี ๆ ก็มีคนมาแย่งชิงตำแหน่ง   89 บทสรุป 1

    กี่วันแล้ว... กี่วันกันแล้วนางถูกขังอยู่ในสถานที่ที่ทั้งอับชื้นและเหม็นเน่า มีเพียงแสงตะวันที่รอดผ่านรูเล็ก ๆ ที่ทำให้นางรู้ว่ามันคือกลางวันหรือกลางคืน นางจำได้... จำได้ว่าซูลิ่งอี้เป็นคนนำหมอมารักษาขาทั้งสองข้างของนาง เห็นไหมล่ะ ถูกต้องแล้วคนผู้นั้นรักและปักใจในตัวนางเอกจะตายไป อีกไม่นานเขาจะต้องมารับนางกลับไปอย่างแน่นอนอากาศหนาวเหน็บ ขาทั้งสองข้างของนางเจ็บปวดทรมาน“โอ๊ยยยย เจ็บเหลือเกิน... ใครก็ได้เอายามาให้ข้าที ข้าเป็นนางเอกของโลกนี้ เป็นบุตรสาวของราชบัณฑิตไป๋... แล้วก็... เป็นคนรักของอัครเสนาบดีเหยียนเหวินจิ้ง นอกจากนั้นอีกไม่นานข้าก็จะ... ก็จะแต่งงานกับองค์ชายรัชทายาท อีกไม่นานข้าก็จะได้เป็นพระชายา จากนั้นก็เป็นฮองเฮา พอขึ้นเป็นฮองเฮาแล้ว ข้าจะฆ่าพานเยี่ยนซิน... เพราะนางนั่นแหละที่ทำให้ข้าเป็นเช่นนี้”“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ปล่อยข้า”วันแล้ววันเล่าผ่านไป น

  • เป็นนางร้ายอยู่ดี ๆ ก็มีคนมาแย่งชิงตำแหน่ง   88 กระชากหน้ากากของดอกบัวขาว

    “พี่เหวินจิ้งช่วยข้าด้วยนะเจ้าคะ... เรื่องโอสถฝันพันลี้ ข้าถูกท่านพ่อบังคับเจ้าค่ะ ข้า... ข้าไม่รู้เรื่องทั้งนั้น ท่านพ่อเป็นคนลงมือทำทั้งหมดนะเจ้าคะ ท่านพ่อ... ท่านพ่อเป็นคนละโมบโลภมาก อยากได้อยากมี พอสบช่องเข้าหน่อยก็ติดต่อกับสุ่ยเฉิงเล่อ นำโอสถฝันพันลี้ไปปล่อยในบ่อนให้กับนักพนัน พี่เหวินจิ้งเจ้าขา... ท่านต้องให้ความยุติธรรมกับข้านะเจ้าคะ”“....”เขาต้องการได้ยินคำว่ารักจากปากของนาง หากนางพูดคำนั้นออกมา เขาจะเชื่อและช่วยเหลือนางไหม“พี่เหวินจิ้งข้ารักท่านนะเจ้าคะ เรารู้จักกันมาตั้งแต่ยังเด็ก ที่ข้า...ต้องเข้าหารัชทายาท... ข้าไม่ได้รักเขาเลยเจ้าค่ะ นั่นเป็นเพราะ... เป็นเพราะท่านพ่อบีบบังคับให้ข้าทำเช่นนั้น ท่านพ่อเป็นคนวางแผนและบงการเรื่องทั้งหมด ข้านั้นน่าสงสารเจ้าค่ะ พี่เหวินจิ้งข้ารักท่านเพียงคนเดียวนะเจ้าคะ ข้ารักท่าน”พานเยี่ยนซินนั่งดื่มชาอยู่ที่ห้องติดกัน เพราะนางรู้ว่าห้องส่วนตัวในร้านอาหารแห่งนี้ไม่เก็บเสียง นางจึงคิดอ

  • เป็นนางร้ายอยู่ดี ๆ ก็มีคนมาแย่งชิงตำแหน่ง   87 วัวสันหลังหวะ

    แทนที่หลังจากราชบัณฑิตไป๋ตายไปแล้ว ไป๋ซูเอ๋อจะได้สงบจิตใจ แต่กลายเป็นว่ามีเรื่องอื่นให้นางกังวลแทน จู่ ๆ ในชั่วข้ามคืนสกุลพานก็ถูกล้างบางในพริบตาเดียว ข่าวนี้เล่าลือไปทั่วเมืองหลวง สกุลพานที่เคยยิ่งใหญ่เหนือผู้ใดในแผ่นดินกลับล่มสลายได้อย่างง่ายดายในเส้นเรื่องเดิมที่นางเคยอ่านนั้นไม่เคยเกิดเรื่องนี้ขึ้นกับสกุลพาน พวกเขาจะทอดทิ้งนางร้ายอย่างพานเยี่ยนซินและโยนความผิดทั้งหมดให้แก่นางแต่...ไป๋ซูเอ๋อยิ่งคิดก็ยิ่งเครียด นั่งกัดเล็บจนเล็บทุกนิ้วของนางสั้นกุด เพราะนางบิดเบือนเส้นเรื่องจนไม่เหลือเค้าโครงเดิมของมัน ทำให้ไม่รู้เลยว่าต่อจากนี้ควรจะทำเช่นไรต่อดี พานเยี่ยนซินแทนที่จะอยู่ต่อสู้แย่งชิงองค์รัชทายาทกับนาง แต่กลายเป็นว่านางส่งพานเยี่ยนซินให้ไปแต่งงานกับเหยียนเหวินจิ้ง เรื่องนี้นางคิดผิดหรือไม่แล้วรัชทายาทล่ะ เขาเป็นคนรักของนางมิใช่หรือ ป่านนี้แล้วยังไม่มาพบนางอีก บิดานางเพิ่งจะตายนะ เขาควรจะมาอยู่ปลอบใจนางสิ ไป๋ซูเอ๋อมองยาปลุกกำหนัดที่นางเตรียมเอาไว้ส

  • เป็นนางร้ายอยู่ดี ๆ ก็มีคนมาแย่งชิงตำแหน่ง   86 ข้าไม่เชื่อ

    พานเยี่ยนซินนอนไม่หลับทั้งคืน เพราะเดาไม่ได้เลยว่าสิ่งที่เหยียนเหวินจิ้งกระทำลงไปนั้น จะมีผลลัพธ์ออกมาเป็นเช่นไร นางจุดตะเกียงนั่งเย็บผ้าตลอดทั้งคืน เพื่อเฝ้ารอเขากลับมาที่บ้าน จนกระทั่งแสงทิวาแรกของวันสาดส่องเข้ามาภายในห้อง พานเยี่ยนซินจึงดับตะเกียง แล้วเปิดประตูออกไปนอกห้องแต่ในเวลาเดียวกันเขาก็ก้าวเข้ามาในเรือน ด้วยสภาพอิดโรย ใบหน้าของเหยียนเหวินจิ้งในเวลานี้ชัดเจนว่าเหนื่อยล้าเพียงไร นี่ไม่ใช่เวลาที่พานเยี่ยนซินจะถามความคืบหน้า นางจึงทำแค่เพียงยืนรอให้เขาเดินเข้ามาเท่านั้น“เพิ่งตื่นหรือยังมิได้นอน” ผู้เป็นสามีถาม“ยังไม่ได้นอน”“เป็นห่วงข้างั้นหรือ” เหยียนเหวินจิ้งนำมือของภรรยาขึ้นมาประคองใบหน้าของตนเอง“เปล่าเสียหน่อย ท่านก็รู้ว่าข้าไม่เคยเป็นห่วงท่าน” พานเยี่ยนซินยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะช่วยสามีถอดหมวกและปลดชุดขุนนางเต็มยศของเขาออกอย่างเชื่องช้า“เดี๋ยวข้าทำเอง”“อยู่เฉย ๆ เถอะน

  • เป็นนางร้ายอยู่ดี ๆ ก็มีคนมาแย่งชิงตำแหน่ง   7 นางเป็นสิ่งใดกันแน่

    เมื่อจวงกงกงให้แยกย้าย ก็ถึงเวลาที่งานเลี้ยงเลิกราพอดี พานเยี่ยนซินรู้สึกหวาดกลัวจนแผ่นหลังของนางเวลานี้เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อเย็น สายตาของมารดามองมาที่นางโดยไร้อารมณ์และความรู้สึก เมื่อกลับไปถึงจวนกั๋วกงแล้วไม่รู้เลยว่า นางจะต้องพบกับอะไรบ้างตลอดการเดินทางตั้งแต่ก้าวเท้าเดินออกจากพระตำหนัก เดินไปต

  • เป็นนางร้ายอยู่ดี ๆ ก็มีคนมาแย่งชิงตำแหน่ง   6 ยุติธรรม

    ภาพของเหล่าคุณหนูถูกนำไปที่พระที่นั่ง จวงกงกงค่อย ๆ แสดงให้พระพันปีทอดพระเนตรทีละภาพผลงานของทุกคนนั้นล้วนแล้วแต่โดดเด่น“ของตานเอ๋อล่ะ”“ท่านหญิงตานอิงทำกระดาษเปื้อนน้ำชาไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ” จวงกงกงทูล“เด็กคนนี้ช่างจับไม่ได้ไล่ไม่ทันเสียจริง ๆ” พระพันปีแย้มพระสรวลอย่างรู้สึกเอ็นดูหลานสาวจนกระทั่งไปถ

  • เป็นนางร้ายอยู่ดี ๆ ก็มีคนมาแย่งชิงตำแหน่ง   4 คุณหนูไป๋ทำถูกแล้ว

    หากมิได้เห็นด้วยตาของตนเอง เหยียนเหวินจิ้งก็มิอาจเชื่อว่าคุณหนูไป๋จะตบหน้าตนเองจริง ๆ หากมองกันผิวเผินคงจะคิดว่าคุณหนูพานห้าเป็นผู้ที่หาเรื่องก่อน เพราะนางเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาและเปิดช่องให้อีกฝ่ายต่อว่า แต่ใครจะไปรู้ นางเพียงเดินเข้าไป แต่อีกฝ่ายยังไม่ทันพูดอะไรก็ทักทายด้วยวาจาที่ไม่สู้ดีนักจนสุดท

  • เป็นนางร้ายอยู่ดี ๆ ก็มีคนมาแย่งชิงตำแหน่ง   3 กล้าดีอย่างไร

    เขาทิ้งนางอย่างไม่เหลือเยื่อใยไว้ที่สวนดอกเบญจมาศท่ามกลางสายตาของชนชั้นสูงที่มาร่วมงานเลี้ยงชมดอกเบญจมาศในวันนี้ พานเยี่ยนซินไม่อยากรู้สึกชินชา แต่เป็นเพราะสถานการณ์และหลายสิ่งหลายอย่างบีบบังคับให้นางต้องรู้สึกเช่นนั้นชนชั้นสูงเหล่านั้นคาดหวังให้นางยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นที่ถูกรัชทายาททอดทิ้ง แต่เปล

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status