2

วันแห่งความสุข

          ภายในบ้านเช่าไม้สองชั้นหลังเก่าในเขตปริมณฑล ผู้หญิงสามคนกำลังฉลองงานวันเกิดของหญิงสาวที่อายุน้อยที่สุดของบ้าน ปีนี้รัญญาอายุครบ 22 ปีแล้ว

          Happy birthday to you ...

          เสียงเพลงอวยพรวันเกิดท่อนสุดท้ายจบลง เจ้าของวันเกิดพนมมือหลับตาอธิษฐานขอพรในใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมตาเป่าเทียนที่ปักอยู่บนหน้าเค้กนมสดหนึ่งปอนด์ให้ดับลง

          “แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะจ๊ะ อ่ะนี่ ของขวัญปีนี้” อัญญาหยิบกล่องของขวัญขนาดเล็กกำลังดียื่นให้กับน้องสาวคนสวย

          “ขอบคุณนะคะพี่สาว แอบกล่องเล็กไปนิดนะเนี่ย” รัญญารับของจากพี่สาวเธอแอบแซวเล่นว่าของขวัญดูเล็กไปหน่อย จนคนเป็นพี่ถลึงตาใส่

          “งั้นก็เอาคืนมา” อัญญาจะเอื้อมมือไปเอาของคืน แต่รัญญารีบยักเอาไว้ก่อน

          “ได้ไงคะ ให้แล้วให้เลยสิพี่ น้องล้อเล่นนิดเดียวเอง ทำเป็นงอนไปได้”

          “อย่ากวนพี่แกมากสิยัยรัญญ์” ยายหอมที่นั่งยิ้มดูหลานหยอกล้อกันเอ่ยเตือนหลานสาวคนเล็ก

          “ตีรัญญ์เลยจ้ะยาย เด็กดื้อ ต้องโดนก้านมะยมสักที”

          “ไม่เอาแล้ว โดนมาตั้งแต่เด็กจนถึงป.หกแล้ว คิดถึงทีไรยังรู้สึกแสบที่ขาทุกทีเลย”

          “ก็แกดื้อเอง สมควรแล้วที่โดนยายตี”

          “พี่ไม่เคยโดนเลยรึไง”

          “ไม่เคย” อัญญาปฏิเสธหน้าตายทำเหมือนว่าตัวเองไม่เคยโดนยายตี

          “ทำไมจะไม่เคย หลานสองคนก็ดื้อพอกันนั่นแหละ” แต่โดนยายหอมแย้งขึ้นมาอย่างเร็ว

          ยายนะยายทำหลานขายหน้าได้

          “ฮ่า ๆ ว่าแต่เค้าตัวเองก็ดื้อพอกัน”

          “ยายไม่มีของขวัญให้แกหรอกนะรัญญ์เอ๊ย”

          “ไม่เป็นไรเลยจ้ะยาย ยายอยู่กับรัญญ์ไปนาน ๆ ก็พอแล้วจ้ะ” รัญญาขยับเข้าไปกอดยายหอมด้วยท่าทีออดอ้อนราวกับเด็กสามขวบ

          “ยายมีแค่คำอวยพร ขอให้หลานสาวของยายประสบความสำเร็จในชีวิต หวังสิ่งใดขอให้สมปรารถนาทุกประการ ไปที่ไหนขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองให้แคล้วคลาดปลอดภัยมีคนรักใคร่เอ็นดูและขอให้หลานของยายมีชีวิตที่สุขสบายในภายภาคหน้าด้วยเถิดนะ” ยายหอมร่ายคำอวยพรยาวเหยียดพลางลูบหัวคนเป็นหลานที่กอดยายไม่ปล่อย

          รัญญาพนมมือขึ้นไหว้ไปที่อกข้างซ้ายของยาย “สาธุจ้ายาย ขอบคุณนะจ๊ะที่เลี้ยงรัญญ์มา” รัญญาน้ำตาคลอเบ้ารู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณของยาย ภายนอกอาจจะดูแรง แต่ลึกลงไปถึงก้นบึ้งของหัวใจเธอแค่ทำเป็นเข้มแข็งเพื่อไม่ให้ตัวเองถูกรังแกแค่นั้นเอง

          เหมือนกับพี่สาวไม่มีผิด อัญญาที่นั่งดูยายหลานกอดกันกลมก็แอบปลื้มปริ่มน้ำตาคลอเช่นกัน แต่พยายามข่มใจไว้ไม่ให้น้องและยายเห็นน้ำตาตัวเอง เพราะเธอเป็นดั่งเสาหลักของบ้านหลังเล็ก ๆ นี้ ไม่อยากให้ยายเป็นห่วงในยามที่ต้องห่างกัน

          “เลิกอ้อนยายเป็นเด็กขี้แยได้แล้ว กินหมูกระทะกันดีกว่า พี่หิวแล้ว ยายก็น่าจะหิวแล้วใช่มั้ยจ๊ะ”

          “ก็นิดนึงแล้วนะลูก วันนี้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตารู้สึกอบอุ่นใจ ยายจะกินให้พุงกางเลยทีเดียว” ยายหอมพูดไปยิ้มไปอิ่มเอมใจที่หลานรักทั้งสองอยู่ข้างกาย

          ทั้งสามคนกินไปคุยไป อัญญาเล่าเรื่องที่เจอะเจอมาระหว่างที่ออกไปใช้ชีวิตเพียงลำพัง เธอเลือกเล่าแต่เรื่องดี ๆ ที่เกิดขึ้นกับตัวเอง

          ถึงแม้จะมีน้อยนิดก็ตาม บางเรื่องก็แต่งเติมเสริมขึ้นเพื่อให้ยายรับรู้ว่าเธอมีความสุขกับการทำงานมากแค่ไหน

          ทั้งเพื่อนร่วมงานดี งานก็ไม่เหนื่อยมาก เงินก็ได้เยอะมาก สองอย่างแรกคือเรื่องจริงบ้างไม่จริงบ้างแต่ข้อสุดท้ายคือเรื่องจริงแน่นอน และเงินก็คือปัจจัยสำคัญที่ทำให้เธอทนอยู่ได้มาจนถึงทุกวันนี้

         

          .

          .

          .

          หลังจากฉลองกันเสร็จ หลานทั้งสองก็เก็บถ้วยจานไปล้างส่วนยายก็เข้านอน จัดการงานบ้านเสร็จสองสาวก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำ

          ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! 

          อัญญาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จย่างกรายขึ้นที่นอน แต่ยังไม่ทันที่หัวจะถึงหมอน เสียงเคาะประตูห้องของใครบางคนก็ดังขึ้น เธอจึงชะงักไป

          “เชิญค่ะ”

          แอ๊ด ประตูถูกเปิดออก พร้อมกับร่างเล็กของใครบางคนก้าวเท้าเข้ามาในห้องของอัญญา

          “มีอะไรยัยรัญญ์?” น้องสาวของเธอนั่นเอง เธอเข้ามาทำอะไรดึกดื่น และที่แปลกใจมากกว่านั้นคือรัญญาสวมชุดเดรสสีแดงกุหลาบสุดเซ็กซี่ปาดไหล่ ทำเอาเจ้าของห้องถึงกับเลิกคิ้วสงสัย “แกจะไปไหน? ทำไมแต่งตัวซะสวยเลย”

          “ออกไปดิ้นกันหน่อยมั้ยพี่” เธอเอ่ยชวนพลางเดินมานั่งลงปลายเตียง

          “ไปเที่ยวตอนนี้เหรอ?”

          “ใช่ ยายหลับแล้วพี่ไม่ต้องห่วง ช่วงนี้ยายอาการปกติดี ไปแป๊บเดียวเอง นะพี่ ฉันอยากไปเต้น ปลดปล่อยความเครียดจากการเรียนสักหน่อย ช่วงนี้เรียนหนักมากเลย”

อัญญานั่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอไม่อยากทิ้งให้ยายอยู่บ้านคนเดียวอีกอย่างตอนนี้ก็ดึกมากแล้วแต่พอได้ยินคำว่า “ปลดปล่อยความเครียด” ซึ่งเธอก็มีมันตามติดไปทุกที่จริงๆนะไอ้ความเครียดเนี่ย

          “โอเค ขอเวลาแต่งตัวแป๊บ” จึงตัดสินใจออกไปเที่ยวกับน้องสาว

          “เย้ แต่งตัวสวย ๆ นะจ๊ะพี่สาว เอาให้ผู้ชายตาค้างไปเลย”

          “แน่นอนอยู่แล้ว เคยเห็นพี่แต่งตัวธรรมดาด้วยเหรอเวลาไปเที่ยว อย่างเธอไม่ได้ครึ่งพี่หรอก” คนพี่ขิงคนน้องเรื่องการแต่งตัวสุดฤทธิ์ แต่มันก็จริงของเธอนั่นแหละ เพราะอัญญารู้สึกว่าเวลาทำงานเธอต้องแต่งตัวมิดชิด พอได้ออกไปเปิดหูเปิดตาจึงขอจัดเต็มโชว์ส่วนเว้าส่วนโค้งส่วนนูนเอาให้ผู้ชายสายหื่นน้ำลายยืดกันไปเลย

          ถ้าแค่มองเธอไม่ถือสาถือว่าทำบุญทำทาน แต่อย่ามาลวนลามเป็นพอ เพราะการชอบแต่งตัวสไตล์นี้ไม่ได้แปลว่าจะร่านหรือง่ายกับทุกคน คนที่จะสานสัมพันธ์กับเธอจนได้ไปจบที่เตียงได้นั้น เขาต้องเป็นคนน่าเชื่อถือและมีอะไรดีสักข้อเธอถึงจะกล้าพลีกายให้